ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΑ ΒΡΑΔΙΑ

Edward Hopper, Summer Evening (1947)

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

     Με τη σημερινή γενική απεργία, θυμήθηκα μια από τις πιο εμβληματικές απεργιακές κινητοποιήσεις όλων των εποχών, αυτή των ανθρακωρύχων στη Βρετανία το 1984, που έληξε με την ήττα τους ένα χρόνο μετά. Σήμερα, που σε όλο τον κόσμο, όλες οι κυβερνήσεις δείχνουν να εμπνέονται από τη Θάτσερ κι όλες οι απεργίες δείχνουν καταδικασμένες σε ήττα, ας κρατήσουμε το ότι κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος, επειδή, μεταξύ πολλών άλλων λόγων, κινητοποιεί την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και τους φέρνει κοντά. Αυτό, άλλωστε , ήταν και το θέμα του "Pride"  (2014), της ταινίας που αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία ξεκίνησαν με την απόφαση μιας ομάδας γκέι και λεσβιών ακτιβιστών από το Λονδίνο να στηρίξουν με δράσεις αλληλεγγύης τους ανθρακωρύχους ενός ουαλικού χωριού και οδήγησαν στην επαφή μεταξύ των δύο κοινοτήτων, που άλλαξε τη ζωή τους. Αν δεν έχετε δει αυτή τη σούπερ διασκεδαστική και άκρως αισιόδοξη ταινία, να τη δείτε. Αν δεν είστε σε φάση να δείτε ολόκληρη ταινία, δείτε μόνο το παρακάτω απόσπασμα, όπου, κατά την πρώτη επίσκεψη των LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners) στο χωριό, τραγουδούν όλοι μαζί το "bread and roses" -για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Για το ψωμί. Και για τα τριαντάφυλλα.

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΔΙΣΚΟΥΣ

     Παρ' όλο που υπήρξε μια εποχή που οι δίσκοι ήταν εκτός μόδας, τώρα πια, όχι μόνο έχουν ξαναγυρίσει στο προσκήνιο, αλλά είναι τρομερά cool να έχεις δίσκους, και με τη λογική των hipsters και με τη λογική αυτών που κοροϊδεύουν τους hipsters. Για την ακρίβεια, έχουν γίνει τόσο cool, που, αν καμιά φορά μπω σε κανένα δισκάδικο, τρέμω μήπως ο υπεροπτικός πωλητής θεωρήσει τόσο κοινότυπο αυτό που ζητάω, που το περιφρονητικό του βλέμμα θα κάνει συντρίμμια την με τόσο κόπο χτισμένη αυτοπεποίθησή μου. Σίγουρα λοιπόν δεν χρειάζεται να προσδώσουμε coolness στους δίσκους, ΑΝ όμως υπήρχε τέτοια ανάγκη, νομίζω ότι οι παρακάτω φωτογραφίες υπερ-cool διασήμων με τους δίσκους τους θα έκαναν τη δουλειά.

Το πρωτόκολλο απαιτεί να ξεκινήσουμε με τον Βασιλιά

Νομίζω ότι αυτή την εικόνα την έχουν ανασυνθέσει και οι Κοέν στο Inside LLewin Davis, που έχει άλλωστε να κάνει (και) με τον Bob Dylan

Κι από τον Dylan στους Beatles, με τον PaulMc Cartney έτοιμο να βγάλει το Freewheelin' Bob Dylan, τον δίσκο με το εμβληματικό εξώφυλλο, που έχει επηρεάσει αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και τους Beatles.

Άλλος θεός εδώ, ο Jimi Hendrix, ακούει κάποιον δίσκο και πάλι στη φωτογραφία υπάρχει ένας δίσκος του Dylan, αυτή τη φορά το Blonde On Blonde.

Και φυσικά ο Joe Strummer, που δεν μπορώ να καταλάβω ποιον δίσκο κρατάει, βλέπω όμως ότι έχει το ίδιο χτένισμα με τον τραγουδιστή στο εξώφυλλο.  

Θεέ μου, αφού δεν μπορώ να είμαι η Patti Smith, δώσε μου τουλάχιστον τη συλλογή των δίσκων της. 

Εντάξει, επειδή η πιο καινούρια από τις μέχρι τώρα φωτογραφίες είναι από τη δεκαετία του '70, να και κάτι πιο σύγχρονο, η υπέροχη Amy Winehouse.

Για άλλη μια φορά, δεν θα μπορούσα να μην υποκύψω στη γοητεία της Marilyn, που απ' ό,τι κατάλαβα, οι φωτογραφίες της στο ίντερνετ την ώρα που ακούει δίσκους είναι σχεδόν όσες και αυτές την ώρα που διαβάζει.

Ο Jack ακούει τον δίσκο του και απολαμβάνει το τσιγαράκι του, χαμογελώντας πάντα σαρδόνια με τα μάτια του.

Ποιος είναι ο πιο cool διάσημος που έχει υπάρξει στον πλανήτη; Ποιος θεωρείται η επιτομή του cool; Αυτά τα ερωτήματα είναι καθαρά ρητορικά, μιας και υπάρχει πια ομόφωνη άποψη ότι cool ίσον Steve Mc Queen. Αυτή η φωτογραφία που χορεύει με μάτια κλειστά υπό τους ήχους του Count Basie, κάνει λίγο την καρδιά μου να βουλιάζει.

Υ.Γ.: Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες τις έχω χρόνια στα Έγγραφα μου και δεν θυμάμαι πια πού τις βρήκα. Πολλές όμως τις εντόπισα σήμερα στο www.dj-rooms.com/celebs-and-their-vinyl.

RECORD STORE DAY

     Σήμερα είναι η Record Store Day κι είμαι σίγουρη ότι πολλά δισκοπωλεία στην Αθήνα, όπως και σε όλες τις μητροπόλεις, θα έχουν ένα σωρό εκδηλώσεις. Βέβαια, ακόμα κι αν ήμουν στην Αθήνα, δεν ξέρω αν θα πήγαινα σε καμία, γιατί έχω ν' αγοράσω δίσκο από τότε που υπήρχε το Metropolis στη γωνία Πατησίων και Πανεπιστημίου, για να μην πω από τότε που υπήρχαν το Pilgrim και το Σόλωνος και Μασσαλίας. Άλλωστε, και τότε ακόμα, τις περισσότερες φορές συνόδευα τον αδερφό μου στο δικό του σαφάρι δίσκων κι ονειρευόμουν να μπορώ κι εγώ να τους φυλλομετρώ τόσο γρήγορα με τον αέρα του γνώστη, αντί να περιφέρομαι στο μαγαζί χαζεύοντας με αφηρημένο ύφος. Ωστόσο, αγαπώ τα δισκοπωλεία σχεδόν όσο αγαπώ τα βιβλιοπωλεία, γιατί είναι κι αυτό ένα μέρος όπου συναντάς ανθρώπους παθιασμένους με το προς πώληση προϊόν, που δεν είναι καν προϊόν, είναι κομμάτι του εαυτού τους και των αναμνήσεών τους και νιώθεις ότι, αν σε άφηναν να ζήσεις εκεί μέσα, θα μετακόμιζες χωρίς δεύτερη σκέψη. Το φετίχ με τους δίσκους, την αίσθηση ότι έχεις ανάγκη  ΑΥΤΟΝ τον δίσκο, το εκφράζει ακριβώς το παρακάτω τραγούδι των Tweeds από το 1980, που, εκτός των άλλων, είναι και φοβερό κομμάτι.

(gif από την ταινία The Royal Tenenbaums)

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΆΝΟΙΞΗΣ

Jessica Tremp (πηγή: www.jessicatremp.com/the-argument-with-spring)

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΤΟΥΣ (ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

     Τελικά οι τρεις μέρες έγιναν βδομάδα, όχι επειδή έλειπα σε διακοπές τόσο καιρό ή επειδή, ας πούμε, είχα χανγκόβερ μετά από τα τρελά πάρτι του τριημέρου, αλλά για έναν τελείως βαρετό λόγο: είχα πολλή δουλειά. Προέκυψαν τόσες υποχρεώσεις μετά την επιστροφή στο νησί, που δεν προλάβαινα ούτε να πάω τον σκύλο μια βόλτα και τώρα φοβάμαι ότι μετά απ' αυτήν την κλεισούρα έχει γίνει αγρίμι... Καημένη Ρόζα! Μιλώντας για τον σκύλο μου, λοιπόν, ας δούμε διάφορους συγγραφείς παρέα με τους δικούς τους.

Ξεκινάμε με τον έξοχα εκκεντρικό Ρολάντ Τοπόρ, που κάνει ντουέτο με τον σκύλο του.

Εδώ έχουμε τον αγαπημένο Ντίκενς σε άψογη βικτωριανή πόζα, συντροφιά με τον ευμεγέθη σκύλο του τον Τούρκο. Κι οι δύο, πάντως, μου φαίνονται σαν να βαριούνται λιγάκι.

Παραμένουμε στους Αγγλοσάξονες και ιδού η περιπετειώδης Αγκάθα, ντυμένη σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, ν' αγκαλιάζει το σκυλάκι της.

Τον Μαρκ Τουαίην τον ξέρουμε βασικά ως γατόφιλο, φαίνεται όμως ότι αγαπούσε γενικά τα ζώα. Προσπάθησα να βρω στο ίντερνετ κάποια ρήση του σχετική με σκύλους και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου -φαίνεται ότι ο Τουαίην είχε κάτι έξυπνο να πει για τα πάντα. Πιο πολύ μ' άρεσε αυτό: "αν πάρεις έναν πεινασμένο σκύλο και τον ταΐσεις, δε θα σε δαγκώσει. Αυτή είναι η βασική διαφορά μεταξύ ενός σκύλου και ενός ανθρώπου".

Απ' όλους όσους μάζεψα στο σημερινό ποστ, αυτός είναι ο πιο αγαπημένος μου: ο Κερτ Βόνεγκατ. Με την ανάλαφρη παιδικότητα που τον χαρακτήριζε, τρέχει στην παραλία παρέα με τον σκύλο του τον Pumpkin.

Ο Τόμας Μαν μπορεί να ήταν μεγαλοφυΐα, όμως από παιδικότητα δεν είχε ούτε ίχνος. Γι' αυτό κάπως τον αντιπαθώ, παρ' όλο που το Μαγικό Βουνό ήταν για μένα κορυφαία αναγνωστική εμπειρία. Ακόμα κι εδώ, που υποτίθεται ότι είναι πιο χαλαρός και παίζει με το ασχημούτσικο αυτό σκυλάκι, φαίνεται στημένος.

Άλλος ένας γερμανοθρεμμένος, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο άνθρωπος που άλλαξε με το έργο του τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, χαϊδεύει βλοσυρός ένα σκυλάκι που μάλλον είναι τσόου-τσόου, αν λάβουμε υπ' όψιν μας τη γενικότερη αγάπη του Φρόιντ για την Άπω Ανατολή.

Εντάξει, ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ μπορεί να μην έχει γράψει βιβλίο, έχει γράψει όμως στίχους και είναι ίσως ο μοναδικός στιχουργός που έχει γράψει λόγια αγάπης για το αγαπημένο του κατοικίδιο, τη Μάρθα.

Υ.Γ.: Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι παρμένες από το literarydogs.tumblr.com

SURABAYA JOHNNY

 Otto Dix

   

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ DAVID BOWIE

     Έχω αναρωτηθεί αρκετές φορές αυτόν τον καιρό γιατί έχω στενοχωρηθεί τόσο με τον θάνατο του David Bowie, ενώ καθημερινά πεθαίνουν τόσοι άνθρωποι στη Συρία, στο Αιγαίο και αλλού και μάλιστα άνθρωποι που στάθηκαν στη ζωή τους πολύ λιγότερο τυχεροί από τον Bowie. Πέρα από τα προφανή, πέρα δηλαδή από το ότι ήταν πραγματικά μοναδικός και εξαιρετικά επιδραστικός ως μουσικός, πέρα κι από το ότι τα media κατευθύνουν μ' έναν τρόπο ανεπαίσθητο για μας τους ίδιους τις αντιδράσεις μας, ο Bowie ήταν για μένα και πολλούς άλλους ένα κομμάτι της μονάκριβης εφηβείας μας. Την περίοδο εκείνη που παύουμε σιγά σιγά να νιώθουμε προέκταση των γονιών μας, που αρχίζουμε ν' αποκτούμε δική μας προσωπικότητα και προσπαθούμε να τη διαμορφώσουμε, η μουσική έρχεται και μας ανοίγει δρόμους· μας σαγηνεύει, μας αποπλανεί, μας δείχνει ότι η ζωή μπορεί να είναι κάτι άλλο, πιο συναρπαστικό και πιο μεγαλειώδες από αυτό που ξέρουμε, μας βοηθά να εκφραστούμε και, τελικά, μας αλλάζει. Γι' αυτό κι όταν πεθαίνει ένας αγαπημένος καλλιτέχνης, αποχαιρετάμε μαζί του κι ένα κομμάτι της εφηβείας μας, ένα κομμάτι του εαυτού μας.
     Τον ωραιότερο, πάντως, αποχαιρετισμό προς τον Bowie τον έκαναν οι συμπατριώτες του στα φετινά Brit Awards, όπου η Annie Lenox και ο Gary Oldman μίλησαν γι' αυτόν με μετρημένη συγκίνηση και ήπια εγκώμια, ενώ στη συνέχεια η Lorde τραγούδησε μαζί με την μπάντα του μια υπέροχη διασκευή του Life On Mars.

ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΟΣ ΉΛΙΟΣ

"Sun In An Empty Room", Edward Hopper (πηγή: www.edwardhopper.net)

BLACKBIRD

     Για την 52η επέτειο της πρώτης εμφάνισης των Beatles στην Αμερική, ο Jon Batiste, το παιδί-θαύμα της τζαζ μουσικής, έπαιξε -στο ίδιο στούντιο που είχαν εμφανιστεί κι εκείνοι- μια καταπληκτική διασκευή του Blackbird, του τραγουδιού που έγραψε ο McCartney για το κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων στην Αμερική.

BEATLEMANIA!

     Τον Οκτώβριο του '63, ο Αμερικάνος παρουσιαστής Ed Sullivan βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Heathrow τη στιγμή που έβγαιναν από το αεροπλάνο οι Beatles, μετά από μια περιοδεία στη Σουηδία. Βλέποντας την υστερία των φανατικών θαυμαστριών του συγκροτήματος, αποφάσισε να ψάξει λιγάκι ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και να τους καλέσει στην εκπομπή του στη Νέα Υόρκη. Πράγματι, οι Beatles εμφανίστηκαν στο "The Ed Sullivan Show" στις 9 Φεβρουαρίου του 1964, εδραιώνοντας το φαινόμενο της Beatlemania, που είχε ήδη ξεκινήσει και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η εκπομπή του Ed Sullivan ήταν από τις πιο δημοφιλείς στην Αμερική· όπως είχε παρατηρήσει σχετικά ο George Harrison, "ακόμα και η εγκληματικότητα στη Νέα Υόρκη φαινόταν να μειώνεται όταν ήταν στον αέρα το show του Ed Sullivan". Στην εμφάνιση των Beatles όμως η θεαματικότητα χτύπησε κόκκινο: 73 εκατομμύρια θεατές, δηλαδή το 45,3% των νοικοκυριών που διέθεταν τηλεοπτική συσκευή, στήθηκαν μπροστά από την οθόνη για να δουν το καινούριο φαινόμενο της ποπ μουσικής, αγγίζοντας ένα ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί από τότε. Υπήρχαν βέβαια και οι τυχεροί που είδαν το show ζωντανά. Και σ' αυτήν την περίπτωση οι αιτήσεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο: 50.000 άτομα ζήτησαν να παρευρεθούν στην εμφάνιση των Beatles, για να τα καταφέρουν τελικά μόνο 700, μιας και το studio δεν μπορούσε να χωρέσει περισσότερους. Πολλοί από αυτούς είχαν βάλει μέσον προκειμένου να βρουν μια θέση στο κοινό, όπως για παράδειγμα η κόρη του Νίξον, που ζήτησε από τον μπαμπά της να πιέσει για να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο.

     Το show άρχισε με τον Sullivan να διαβάζει ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα από τον Elvis και στη συνέχεια, ο John, ο Paul, ο George και ο Ringo ήρθαν στη σκηνή κι έπαιξαν το "All My Loving",  το "Till There Was You" και το "She Loves You", εν μέσω ακατάπαυστων ξεφωνητών από το κοινό. Στη συνέχεια της εκπομπής, παρουσιάστηκαν άλλοι καλλιτέχνες, αλλά η παρουσία τους ήταν επισκιασμένη από την εμφάνιση των Beatles. Στο τέλος του show, οι Beatles έπαιξαν άλλα δύο τραγούδια, το "I Saw Her Standing There" και το "I Want To Hold Your Hand", προξενώντας νέα κύματα υστερίας στο κοινό. Όταν τελείωσε η εκπομπή, ο μουσικός διευθυντής της φέρεται να δήλωσε "Τους δίνω έναν χρόνο", θεωρώντας ότι είναι μια μόδα που θα περάσει. Εμείς βέβαια, 52 χρόνια μετά, ξέρουμε πολύ καλά πόσο έξω έπεσε...

Υ.Γ.; Οι πληροφορίες προέρχονται από εδώ κι εκεί.

ΑΝΤΙΟ, DAVID BOWIE

David Bowie, 1947- 2016 (πηγή: www.bbc.com)

APOLLO

     Εχθές το βράδυ πήγαμε να δούμε μια παράσταση στο θρυλικό Apollo Theater. Έχει βέβαια περάσει ο καιρός που μπορούσε κανείς να πάει στο Χάρλεμ και ν' ακούσει τη Billie Holiday και τον Duke Ellington, έχει περάσει κι ο καιρός που μπορούσε ν' ακούσει τον James Brown, ωστόσο, υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποια Δευτέρα, στη "βραδιά των ερασιτεχνών" (amateurs' night) να εμφανιστεί μια νέα Ella Fitzgerald ή ακόμα κι ένας νέος Jimi Hendrix. Μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο, ρίξτε μια ματιά στη λίστα με τους διάσημους τραγουδιστές που κατά καιρούς έχουν κερδίσει το απαιτητικό κοινό της βραδιάς των ερασιτεχνών (πηγή: http://nymag.com):

Billie Holiday (19 ετών): 1934

Pearl Bailey (16 ετών): 1934

Ella Fitzgerald (17 ετών): 1934

Sarah Vaughan (18 ετών): 1942

Clyde McPhatter (18 ετών): 1950

Leslie Uggams (8 ετών): 1951

King Curtis (18 ετών): 1952

Joe Tex (19 ετών): 1954

James Brown (22 ετών): 1956

Dionne Warwick 18 ετών): 1958

Jimmy Charles (16 ετών): 1959

Gladys Knight (15 ετών): 1960

Jimi Hendrix (22 ετών): 1964

Wilson Pickett (25 ετών): 1966

Stephanie Mills (11 ετών): 1968

Michael Jackson (μαζί με τους Jackson Five) (5 ετών): 1969

D' Angelo (16 ετών): 1991

Jaheim (15 ετών): 1993

Jazmine Sullivan (11 ετών): 1998

Machine Gun Kelly (19 ετών): 2009

ΤΟ BIBLIOKULT ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

ΠΑΛΙ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΑΛΙ ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ...

(πηγή: maudit.tumblr.com)

Ο JOE STRUMMER ΤΡΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ

     Ποτέ δεν ήμουν "αθλητικός τύπος"· στο σχολείο, είχα τον πιο μικρό βαθμό στη γυμναστική και προφασιζόμουν ένα σωρό ασθένειες για να μη συμμετέχω στο μάθημα ή απλώς δε φορούσα φόρμα, οπότε έπαιρνα μια απουσία και τελείωνε το θέμα -άσε που ένιωθα τρομερά αμήχανα με τις φόρμες, κάπως σαν να πήγαινα στο σχολείο με πιτζάμες. Εννοείται ότι δεν έχω γραφτεί ποτέ σε γυμναστήριο κι ακόμα δεν ξέρω ποτέ καμιά απάντηση στις ερωτήσεις της κατηγορίας "αθλητισμός" στο trivial pursuit. Υπάρχει ωστόσο μια εξαίρεση σ' όλη αυτή την αντιαθλητική στάση κι αυτή είναι το τρέξιμο. Μ' αρέσει να πηγαίνω για τρέξιμο κι όσο περνούν τα χρόνια το κάνω όλο και πιο τακτικά και το χαίρομαι όλο και περισσότερο, γι' αυτό κι ο μαραθώνιος είναι το μόνο αθλητικό γεγονός που, αντί να με γεμίζει με αδιαφορία ή περιφρόνηση, μου προξενεί θαυμασμό για τους συμμετέχοντες και την προσπάθειά τους. Επομένως, όταν διάβασα ότι ένας από τους ήρωές μου, ο Joe Strummer, είχε τρέξει κι είχε τερματίσει σε ΔΥΟ μαραθώνιους και μάλιστα με μηδενική προπόνηση, εντάξει, εκεί ο θαυμασμός μου έφτασε στα ύψη.

     Βέβαια, μόνο για τον έναν από τους δύο μαραθώνιους μπορούμε να είμαστε σίγουροι: το 1983 έτρεξε στον μαραθώνιο του Λονδίνου (από όπου και η παραπάνω φωτογραφία) και μάλιστα τερμάτισε σε 4 ώρες και 13 λεπτά. Τον προηγούμενο χρόνο, έχοντας "εξαφανιστεί" στο Παρίσι προκειμένου να προκαλέσει την προσοχή των μίντια και ν' αυξήσει τις πωλήσεις του "Combat Rock", έτρεξε, κατά τα λεγόμενά του, στον μαραθώνιο του Παρισιού και τερμάτισε στον εντυπωσιακό χρόνο των 3 ωρών και 20 λεπτών. Παρ' όλο που και σ' αυτή την περίπτωση υπάρχει σχετική φωτογραφία, αφενός δε φαίνεται να φορά το ταμπελάκι που έχουν όλοι οι αθλητές με τον αριθμό τους κι αφετέρου μοιάζει πολύ φρέσκος για άνθρωπο που μόλις έχει τρέξει 42 χιλιόμετρα...

 
     Ακόμα όμως κι αν η συμμετοχή του στον μαραθώνιο του Παρισιού είναι ψέμα, μόνο και μόνο το ότι πήρε μέρος έστω σε έναν μαραθώνιο χωρίς καμία προπόνηση, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που προπονούνται για χρόνια προκειμένου να συμμετάσχουν, είναι υπεραρκετό. Εκτός κι αν θεωρήσουμε ως προπόνηση την απάντηση που έδωσε σ' έναν δημοσιογράφο ο οποίος τον ρώτησε ποιο είναι το πρόγραμμά του κατά την προετοιμασία για τον μαραθώνιο:
"εντάξει, αφού το θέλεις, ορίστε: πιες δέκα μπίρες το βράδυ πριν τον αγώνα. Το 'πιασες; Και μην τρέξεις ούτε ένα βήμα για τουλάχιστον τέσσερις βδομάδες πριν τον αγώνα... Βάλε όμως μια προειδοποίηση σ' αυτό το άρθρο: 'μην το δοκιμάσετε μόνοι σας'. Θέλω να πω, λειτουργεί για μένα και τον Hunter Thompson, αλλά μπορεί να μη λειτουργεί για άλλους. Μπορώ να σου πω μόνο τι κάνω εγώ."
Σίγουρα δεν είναι η συμβουλή που θα έδινε ένας αθλητής. Είναι όμως ακριβώς η συμβουλή που θα έδινε ένας punk μουσικός, οπότε είναι ακόμα καλύτερη!

Πηγές: dangerousminds.net, www.openculture.com

GRATEFUL DEAD (ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΟΖΟΜΠΟΛΗ)

   Όταν θέλεις να κατανοήσεις πλήρως την υφή και τις επιρροές ενός group πρέπει οπωσδήποτε να λάβεις υπόψη σου τον χώρο και τον χρόνο στον οποίο κινήθηκαν δημιουργικά οι μουσικοί του. Τα πολιτικά γεγονότα, οι κοινωνικές αλλαγές, τα οικονομικά δεδομένα, είναι πολύ συχνά σημεία έμπνευσης, ειδικότερα όταν μιλάμε για ένα αυθεντικό rock group. Οι Grateful Dead έζησαν το πιο δημιουργικό κομμάτι της ζωής τους στο "κέντρο του κόσμου" όσον αφορά στη γενιά της αγάπης, τόσο τοπικά όσο και χρονικά. Ήταν από τα πρωτοκλασάτα group του San Fransisco στο διάστημα 1965- 1970. Δημιούργησαν τον πυρήνα της δυτικής μουσικής σκηνής στην Αμερική μαζί με άλλα ιερά τέρατα της εποχής, όπως οι Jefferson Airplaine, Big Brother and the Holding Company (το πρώτο group της Janis Joplin), Country Joe and the Fish, Great Society, Moby Grape και Quicksilver Messenger Service, που, στο σύνολό τους, έδωσαν ουσιαστικά τον ορισμό της ψυχεδέλειας στη μουσική.
     Το San Fransisco (ή Frisco όπως το αποκαλούσαν χαϊδευτικά) είχε μεταβληθεί σε ένα τεράστιο κοινόβιο εκείνη την εποχή. Το κέντρο του θεωρούνταν η γωνία των οδών Haight και Ashbury και από τη σύντμηση των ονομάτων των δύο αυτών δρόμων όλη η περιοχή ονομαζόταν Hashbury. Οι Grateful Dead διατηρούσαν το δικό τους κοινόβιο στην οδό Ashbury 710. Η αρχική τους σύνθεση ήταν ο Jerry Garcia (κιθάρα και ενίοτε πιάνο), ο Bob Weir (κιθάρα), ο Bill Kreutzmann (ντραμς), ο Phil Lesh (μπάσο, πιάνο) και ο τραγουδιστής Ron McKerman, που έγινε γνωστότερος με το παρατσούκλι "PigPen". Αργότερα, το 1968, προστέθηκε στα κρουστά και ο Mickey Hart. Αν και η πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους ήταν το 1967, η σύστασή τους χρονολογείται στις αρχές του 1965. Πριν κυκλοφορήσουν κάποιο δίσκο, ο πρώτος τους ανεπίσημος μάνατζερ ήταν ο Chet Helms, ένας πρώην φοιτητής Θεολογίας που ουσιαστικά ανακάλυψε και προώθησε την Janis Joplin στη μουσική σκηνή του Frisco.
     [...] Το πρώτο όνομά τους δεν ήταν Grateful Dead αλλά Warlocks. Για ένα διάστημα τους χρηματοδοτούσε ένας πρώην φοιτητής Μηχανολογίας, ο Owsley, ο οποίος παρασκεύαζε στο δικό του εργαστήρι LSD και το διέθετε στην περιοχή. Ο Augustus Owsley Stanley III, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, είχε δημιουργήσει για τους Warlocks ένα ηχητικό σύστημα πρωτόγνωρης έντασης και ποικιλίας, που έκανε τον ήχο της μπάντας ακόμα πιο ξεχωριστό. Το LSD, που πρωτοήρθε στο Berkeley και το Frisco από τον Timothy Leary, ήταν το πιο διαδεδομένο ναρκωτικό στη Δυτική Ακτή εκείνα τα χρόνια. Ειδικά ο Jerry Garcia είχε γίνει τόσο φανατικός χρήστης που τον αποκαλούσαν "Captain Trips". Παρ' όλα αυτά, ήταν ο μοναδικός από το γκρουπ που απουσίαζε από το κοινόβιό τους όταν η αστυνομία έκανε εισβολή το 1967 και βρήκε μικροποσότητες μαριχουάνας. Ήταν η χρονιά που τέτοιες εισβολές γίνονταν καθημερινά και συνέβαλαν κι αυτές στο να εκλείψει μέσα στη χρονιά το κίνημα του "Flower Power". Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η συνέντευξη Τύπου που έδωσαν οι Grateful Dead για το συγκεκριμένο γεγονός στις 5-10-67 συμπίπτει χρονικά με το πάρτυ που έδωσαν την επόμενη μέρα οι Diggers (μια κοινωνική ομάδα που μάζευε ρούχα, τρόφιμα και χρήματα για τους φτωχούς, η οποία είχε την αόρατη αλλά αμέριστη συμπαράσταση της τοπικής μουσικής σκηνής) και ονομάστηκε "Death of Hippies". Οι "δηλώσεις μεταμέλειας" σαν κι αυτή που έκαναν οι Grateful Dead και όχι μόνο, συνέβαλαν στο να τελειώσει και τυπικά κάπου εκεί το "Καλοκαίρι της Αγάπης".
     Οι Grateful Dead δεν έμεινα στην ιστορία της ψυχεδέλειας μόνο για τη μουσική τους. Ήταν πολιτικά συνειδητοποιημένοι στο πνεύμα της εποχής τους και η συμβολή τους σε διάφορα κοινωνικά happenings ήταν διαρκής μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Ήταν στενοί φίλοι με τον συγγραφέα Richard Brautigan και με τον ιδρυτή των Diggers, τον Emmet Gogan. Έλαβαν μέρος στα περισσότερα μουσικά φεστιβάλ της εποχής, με αποκορύφωμα το "Human Be-In", με το οποίο γιόρτασε η Generation of Love στις 12-1-67 στην οδό Haight 1542 την απαγόρευση του LSD στην California, που έγινε στις 6-10-66. Ήταν από τους βασικούς μουσικούς που λάβαιναν μέρος στα "Trips Festivals" που διοργάνωνε ο Kean Kesey, ο συγγραφέας που όργωνε τη χώρα με το περίφημο "magic bus", διοργανώνοντας "acid tests". Αυτό πάντως δεν εμπόδισε τον Jerry Garcia ν' αποκτήσει μια κόρη με την τότε φίλη του Ken Kesey, την Mountain Girl.

     Μερικά δείγματα της κοινωνικής τους συνείδησης διαπιστώνουμε από δύο ακόμα γεγονότα. Το πρώτο, όταν προσπάθησαν να οργανώσουν ένα εντελώς δωρεάν αντί- Monterey φεστιβάλ το 1967, μόλις συνειδητοποίησαν ότι το original Monterey Pop Festival είχε γίνει αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης από τους μάνατζερ και τα τηλεοπτικά κανάλια. Το δεύτερο, όταν τα Χριστούγεννα του 1969 αρνήθηκαν να παίξουν στο φεστιβάλ του Altamont με τους Rolling Stones, όταν διαπιστώθηκε πως η κατάσταση του κόσμου είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, με αποτέλεσμα η υποτιθέμενη γιορτή να καταλήξει σε ένα μακελειό με τέσσερις θανάτους, πολλούς τραυματισμούς και υπερβολικές δόσεις ναρκωτικών.
     Παραδόξως, ο μόνος από το συγκρότημα που δεν είχε σχέση με το LSD ήταν ο πρώτος που έφυγε τόσο από το γκρουπ όσο και από τη ζωή. Ο PigPen, ο τραγουδιστής με το εντυπωσιακό παρουσιαστικό, δεν κατάφερε να ελέγξει την εξάρτησή του από το αλκοόλ και το 1971 εγκατέλειψε την μπάντα, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος των original Grateful Dead. Δύο χρόνια αργότερα, εγκατέλειψε και τη ματαιότητα αυτής της ζωής στο διαμέρισμά του στην California με όλα τα εσωτερικά του όργανα κατεστραμμένα στα 28 του χρόνια.
     Το πρώτο album των Grateful Dead κυκλοφόρησε το 1967 με τίτλο το όνομα του γκρουπ. Στη συνέχεια εκδόθηκε το "Anthem of the Sun" , το 1968, μετά το "Aoxomoxoa", το 1969, ενώ το γκρουπ έφτασε στο αποκορύφωμα της μουσικής του δημιουργίας την επόμενη χρονιά, όταν κυκλοφόρησαν τρία υπέροχα album: το "Live Dead", όπου αποτύπωσαν σε βινύλιο τις θρυλικές ζωντανές τους εμφανίσεις, και τα καταπληκτικά "Workingman' s Dead" και "American Beauty".
     Όπως και στα περισσότερα σύγχρονά τους συγκροτήματα, δεν μπορείς να κατατάξεις εύκολα τη μουσική των Grateful Dead σε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Οι επιρροές τους ήταν σίγουρα από blues, folk και country, η αριστουργηματική μίξη των οποίων μας απέφερε ένα από τα καλύτερα ακούσματα της γενιάς των παιδιών των λουλουδιών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τόσες δεκαετίες αργότερα οι πρώτοι δίσκοι τους είναι εξίσου δημοφιλείς και έχουν τόσους οπαδούς ανά τον κόσμο, με πιο γνωστό σίγουρα τον Phil Jackson, τον πολυνίκη προπονητή του NBA, που δε διστάζει να παραδεχτεί πως ακόμα και τώρα βρίσκει την καλύτερη συντροφιά στη μουσική των Grateful Dead. Ευγνώμονες νεκροί, εμείς οι ζωντανοί (;) σας ευγνωμονούμε.

Υ.Γ.: Στο bibliokult έχω μεταφέρει άλλο ένα κείμενο του Νίκου για τον Tim Buckley, το οποίο, όπως κι αυτό εδώ, είχαν δημοσιευτεί παλιότερα σ' ένα φάνζιν. Και στα δύο κείμενα, κυρίως όμως στο κομμάτι για τους Grateful Dead, είναι φανερή η αγάπη για το συγκρότημα και γενικά για τη μουσική, που κάνουν όσους την αγαπούν ν' απομνημονεύουν ένα σωρό πληροφορίες, τις οποίες θέλουν να μοιραστούν με άλλους. Υποτίθεται ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα κείμενα που γράφονται σε μπλογκ, νομίζω όμως, ίσως επειδή ανήκω σε άλλη γενιά, ότι το πάθος και η αφοσίωση που αποτυπώνονται στο φωτοτυπημένο χαρτί ενός χειροποίητου φάνζιν δεν μεταγγίζονται στην οθόνη. Μπορεί όμως να κάνω και λάθος...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ

Η Πανεπιστημίου τη δεκαετία του '60 (πηγή: bill-files.blogspot.gr)

LAZIN' ON A SUNNY (SUNDAY) AFTERNOON

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ