ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ (2ο ΜΕΡΟΣ)

     Στο δεύτερο μέρος, μερικά πορτρέτα του Δον Κιχώτη, κάποιες φορές με τη συνοδεία του πιστού του ακολούθου Σάντσο Πάντσα και τις περισσότερες φορές συντροφιά με το άλογό του, τον εξίσου πιστό Ροσινάντε.  Οι πηγές του σημερινού ποστ είναι οι εξής: publicdomainreview.org, 50watts.com και www.brainpickings.org

Ξεκινάμε πάλι από την πιο παλιά έκδοση, μια αγγλική μετάφραση του 1687.

Jean de Bosschere, 1922

Albert Dubout, 1938

Fernand Van Hamme, 1965

Minoru Ikeda, 1966

Julio Castro de la Gandara, 1966

Alberto Cedron, 1966

Για το τέλος, μια από τις εικόνες του Dali για τον Δον Κιχώτη, οι οποίες προέρχονται από μία σπάνια έκδοση του 1946 αλλά περιλαμβάνονται και στην ελληνική έκδοση του Εξάντα, που πολύ φοβάμαι ότι έχει εξαντληθεί.

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ)

André Pécoud (1950)

Mervyn Peake (1954)

Salvador Dali (1969): Η πιο ταιριαστή επιλογή καλλιτέχνη για να εικονογραφήσει την Αλίκη!

Άλλη αγαπημένη του μπλογκ, η Αυστριακή Lisbeth Zwerger (1999)

Πηγές: www.vintag.es, www.theguardian.com, www.brainpickings.org, rgnn.org, 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΌΤΑΝ ΉΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

     Μετά τους συγγραφείς, σειρά έχουν οι καλλιτέχνες: μουσικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και ζωγράφοι. Οι φωτογραφίες είναι πιο σύγχρονες, γι' αυτό και κανένα παιδάκι δε φοράει ναυτικά, αυτή την ακατανόητη μόδα παλιότερων εποχών, που πολύ θα'θελα να μου εξηγήσει κάποιος πώς προέκυψε.

Ο μικρός Αντρέι Ταρκόφσκι, στην αγκαλιά του πατέρα του, παρατηρεί το πέταλο ενός λουλουδιού. Άλλωστε, ένα από τα γνωρίσματα του μεγάλου καλλιτέχνη είναι ότι προσέχει πράγματα που εμείς προσπερνάμε αδιάφορα.

Αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι θα μπορούσε μεγαλώνοντας να γίνει η πιο λαμπερή σταρ του αμερικάνικου κινηματογράφου και πράγματι, η μικρή Norma Jean έγινε η Marilyn Monroe.

Ακόμα πιο λαμπερή είναι τούτη εδώ η πιτσιρίκα, που μοιάζει σαν να το' σκασε από παραμύθι με νεράιδες. Μεγαλώνοντας, η Kate Bush διατήρησε την ίδια αιθέρια ομορφιά.

Αυτό το αναμαλλιασμένο αγοράκι με τα πεταχτά αυτιά και το πονηρό ύφος  είναι ο George Harrison σε μια εποχή που μάλλον δεν του περνούσε από το μυαλό να γίνει μουσικός κι ακόμα περισσότερο να γίνει ινδουιστής -αν υποθέσουμε ότι σ' αυτή την ηλικία ήξερε κατά που πέφτει η Ινδία..

Ο Joe Strummer, σε μια άλλη εποχή, χωρίς πανκ και οργισμένα τραγούδια, ήταν ένα γλυκύτατο αγοράκι, με ζακετάκι ολόιδιο μ' αυτό του μεγαλύτερου αδερφού του. Αργότερα, οι δρόμοι τους χώρισαν -και δεν εννοώ ότι άρχισαν να φορούν διαφορετικές ζακέτες. Ο David έγινε νεοναζί, ενώ όποιος έχει ακούσει έστω κι έναν δίσκο των Clash ξέρει ότι ο Joe απεχθανόταν κάθε είδους φασιστική συμπεριφορά, οπότε τα δύο αδέρφια μοιραία αποξενώθηκαν.

Αυτός εδώ ο πιτσιρικάς, αντιθέτως, ούτε προβληματιζόταν με την πολιτική, ούτε πνιγόταν από τον κομφορμισμό -τυπικό βλαχαδερό του αμερικάνικου Νότου δηλαδή. Ωστόσο, αγαπάμε Elvis, γιατί, όπως είχε πει κι ο John Lennon, "before Elvis there was nothing".

Εντάξει, η Patti Smith είναι ολόιδια: δεν φαίνεται καν σαν παιδί, είναι σαν να έχει ντυθεί παιδί. Τουλάχιστον σ' αυτή τη φωτογραφία χαμογελάει, ενώ μεγαλώνοντας μάλλον το' κοψε.

Κι άλλη τραγουδίστρια, εδώ όμως μιλάμε για άλλη κλάση: το κοριτσάκι που, αν στη φωτογραφία δε φαινόταν η μαμά του, θα έμοιαζε σαν να προέρχεται από φυλή του Αμαζονίου, είναι η divina Μαρία Κάλλας.

Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μην μπορούμε να μαντέψουμε ποιο είναι αυτό το αγοράκι με το σοβαρό ύφος, αν όμως του ζωγραφίσουμε ένα τσιγκελωτό μουστάκι, τότε ναι, το βρήκαμε αμέσως, είναι ο Salvador Dali.

Ε, τούτην εδώ τη μικρή θα τη λέγαμε μάλλον άσχημη, αν και η ασχήμια είναι το μικρότερο κακό που είχε συμβεί στην Φρίντα Κάλο. Κατάφερε όμως και αυτό, όπως και την αναπηρία της, να τα μετουσιώσει σε γοητεία και τέχνη, όχι με το να προσπαθεί να τα κρύψει αλλά τονίζοντάς τα -γι' αυτό αξίζει σεβασμό απεριόριστο.

ΜΑΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ

Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλιδοξίες σου να υπερνικήσης
αν δεν μπορής, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθής. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φτάσης στην ακμή σου, Καίσαρ πια,
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβης,
τότε κυρίως πρόσεξε σα βγης στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχη και πλησιάση από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά "Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ'ενδιαφέρουν",
μη λείψης να σταθής, μη λείψης ν' αναβάλης
κάθε ομιλίαν ή δουλειά, μη λείψης τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσης
(τους βλέπεις πιο αργά), ας περιμένη ακόμη
κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσης

τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Κ. Καβάφης                                                             

(από την εικονογράφηση του Νταλί για τη Θεία Κωμωδία)

Υ.Γ.: Οι Ειδοι του Μαρτίου ήταν αργία για τους Ρωμαίους, αφιερωμένη στο θεό Άρη (Mars, από όπου και το όνομα του μήνα Μαρτίου), τον οποίο τιμούσαν τελώντας στρατιωτική παρέλαση. Λίγο καίρο πριν από τη συγκεκριμένη μέρα, ο μάντης Σπουρίννας είχε προειδοποιήσει τον Ιούλιο Καίσαρα να φυλάγεται από τις Ειδούς του Μαρτίου. Στις 15 Μαρτίου, λοιπόν, ενώ ο Καίσαρας προχωρούσε προς τη Σύγκλητο, συνάντησε τον μάντη και τον περιγέλασε λέγοντάς του "οι Ειδοί του Μαρτίου ήρθαν", οπότε ο μάντης του απάντησε "ήρθαν αλλά δεν πέρασαν". Πριν μπει στη Σύγκλητο, ο σοφιστής Αρτεμίδωρος, που ήταν ενήμερος για τη συνωμοσία, τον πλησίασε και του έδωσε ένα γράμμα λέγοντάς του ότι έπρεπε να το διαβάσει αμέσως, αλλά το πλήθος γύρω του ήταν τόσο, που ο Καίσαρας δεν κατάφερε να το διαβάσει εκείνη τη στιγμή. Με το που κάθισε στη θέση του μέσα στη Σύγκλητο, οι συνωμότες τον περικύκλωσαν και άρχισαν να τον χτυπούν με τα μαχαίρια τους. Μεταξύ των δολοφόνων ήταν και ο Βρούτος, που φημολογούνταν ότι ήταν νόθος γιος του Καίσαρα. Όταν τον είδε ο Καίσαρας να ορμά καταπάνω του, του είπε στα ελληνικά "και συ τέκνον;". Αφού δέχτηκε 23 μαχαιριές, ο Καίσαρας έπεσε νεκρός.

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (3)

     Σήμερα δεν έχει ποίημα, σήμερα έχει συνδυασμό ήχου και εικόνας, συνδυασμό Dali και Disney, με δυο λόγια εγγυημένη φαντασμαγορία! Ας αφήσω τον ενθουσιασμό μου να κοπάσει κι ας προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής: το 1945, ο Dali συνεργάστηκε με τον Disney πάνω στην παρακάτω σύντομη ιστορία αλλά η συνεργασία δεν προχώρησε, με αποτέλεσμα το αρχικό εγχείρημα να ολοκληρωθεί από το στούντιο του Disney μετά από 58 ολόκληρα χρόνια. Το φιλμάκι ονομάζεται Destino και αφηγείται μια ερωτική ιστορία ανάμεσα στον προσωποποιημένο χρόνο και μια θνητή κοπέλα, καθώς οι δυο τους περιπλανώνται στον σουρεαλιστικό κόσμο του Dali. Η μουσική είναι του Μεξικανού Armando Dominguez και η ερμηνεία της επίσης Μεξικάνας Dora Luz. Το γεγονός ότι η συνεργασία των δύο αντρών διακόπηκε δε μας φαίνεται παράξενο αν διαβάσουμε τις δηλώσεις που έκαναν για το Destino: για τον Dali ήταν "μια μαγική επίδειξη του προβλήματος της ζωής μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου", ενώ για τον Disney  "μια απλή ιστορία για ένα νέο κορίτσι που αναζητά την αληθινή αγάπη"...
     Εδώ βέβαια να πούμε ότι οι σουρεαλιστές απομόνωσαν πολύ γρήγορα τον Νταλί για δύο  βασικά χαρακτηριστικά που έρχονταν σε αντίθεση με τον τρόπο ζωής και σκέψης τους. Αφενός ήταν εξαιρετικά φιλοχρήματος (ο Breton, κάνοντας έναν αναγραμματισμό του ονόματός του -Salvador Dali- τον αποκαλούσε Avida Dollars) αφετέρου ήταν φασίστας, ενώ όλοι οι Σουρεαλιστές ήταν δημοκρατικοί ή κομμουνιστές. Μάλιστα κάποιοί συμμετείχαν στον Ισπανικό Εμφύλιο, πολεμώντας τον Φρανκο και πολλοί ήταν αυτοί που είχαν λάβει μέρος στη Γαλλική Αντίσταση, όπως ο Soupault, που είχε συλληφθεί και φυλακιστεί από την κυβέρνηση του Vichy.
     Μάλλον σας κούρασα μ' όλη αυτή την πολυλογία, ας σταματήσω, να δείτε επιτέλους το βίντεο. Πολλά φιλιά!