ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ PATTI SMITH

     Είναι η πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ που πέρασαν τόσες μέρες χωρίς να γράψω τίποτα. Δεν είναι ότι βρισκόμουν σε ταξίδι μακρινό ούτε ότι μου συνέβη κάτι τρομερό, απλώς δεν είχα καμία όρεξη να σταθώ μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Βαριόμουν αφόρητα να ρίξω έστω και μια ματιά σε οποιαδήποτε σελίδα στο ίντερνετ, οπότε ο υπολογιστής έμενε κλειστός -αυτό θα πει αποτοξίνωση! Σήμερα όμως στρώθηκα να γράψω, καθότι έχει έρθει στην Αθήνα η αγαπημένη Patti Smith και νιώθω πως χρειάζεται να την τιμήσω -πέρα από το ότι θα πάω στη συναυλία- και μέσα από το μπλογκ. Επειδή λοιπόν είναι και η ίδια συγγραφέας (το βιβλίο της Just Kids κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κέδρος με τον τίτλο Πάτι και Ρόμπερτ) και πάνω απ' όλα επειδή αγαπά πολύ το διάβασμα και τα βιβλία, είπα να μεταφέρω εδώ ένα ποστ του open culture, όπου η Smith δημοσιεύει μια λίστα με τα αγαπημένα της βιβλία. Υπάρχει βέβαια ο λατρεμένος της Ρεμπώ, οι μπιτ συγγραφείς Κέρουακ, Γκινσμπεργκ και Μπάροουζ, με τον οποίο τη συνέδεε βαθιά φιλία, αλλά και Γκόγκολ, Προυστ, Μπροχ και Μπένγιαμιν, σε μία λίστα συναρπαστική, πολυσυλλεκτική και άκρως βιβλιοφιλική. Την παραθέτω παρακάτω, γράφοντας στα ελληνικά όσα βιβλία έχουν κυκλοφορήσει και στην ελληνική γλώσσα και στα αγγλικά τα υπόλοιπα. Οι παρενθέσεις είναι δικές μου.

1. Ο Μαιτρ Και Η Μαργαρίτα, Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ
2. Ταξίδι στην Ανατολή, Έρμαν Έσσε
3. Το Παιχνίδι Με Τις Χάντρες, Έρμαν Έσσε
4. Η Καρδιά Του Σκότους, Τζόζεφ Κόνραντ
5. Μόμπι Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ (Όσοι διαβάζουν το bibliokult ΞΕΡΟΥΝ ότι είναι μέσα και στη δική μου πεντάδα!)
6. Μπίλι Μπαντ, Χέρμαν Μέλβιλ
7. Τα Τραγούδια Της Αθωότητας, Ουίλιαμ Μπλέικ
8. Τα Άγρια Αγόρια, Ουίλιαμ Μπάροουζ
9. Ουρλιαχτό, Άλεν Γκίνσμπεργκ
10. Μια Εποχή Στην Κόλαση, Αρθούρος Ρεμπώ
11. Εκλάμψεις, Αρθούρος Ρεμπώ
12. Wittgenstein's Poker, David Edmonds, John Eidinow
13. Βιλέτ, Σαρλότ Μπροντέ
14. The Process, Brion Gysin
15. Cain's Book, Alexander Trocchi
16. Κοριολανός, Ουίλιαμ Σέξπιρ
17. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας, Όσκαρ Ουάιλντ
18. Τσάι Στη Σαχάρα, Πολ Μπόουλς (Τι βιβλίο! Και τι ταινία!)
19. Ενάντια Στην Ερμηνεία, Σούζαν Σόνταγκ
20. Αναζητώντας Τη Λήθη, Ιζαμπέλ Έμπερχαρντ (Τρομερή περίπτωση η Έμπερχαρντ, αν δεν την ξέρετε, αξίζει τον κόπο να την ψάξετε!)
21. The Women Of Cairo, Gerard de Nerval
22. Κάτω από Το Ηφαίστειο, Μάλκομ Λόουρι (Το 'χω πάνω-πάνω στη λίστα μ' αυτά που θέλω να διαβάσω!)
23. Νεκρές Ψυχές, Νικολάι Γκόγκολ
24. Το Βιβλίο Της Ανησυχίας, Φερνάντο Πεσόα
25. Βιργιλίου Θάνατος, Χέρμαν Μπροχ (αυτό και το προηγούμενο είναι τα μοναδικά βιβλία που δεν έχω καταφέρει, όση ευσυνειδησία κι αν επιστράτευσα, να τελειώσω. Ειδικά το συγκεκριμένο, δεν μπόρεσα να το προχωρήσω πάνω από μερικές σελίδες. Μήπως να κάνω άλλη μια προσπάθεια, αφού επιμένει και η Πάτι;)
26. Ψηλή Σηκώστε Στέγη, Ξυλουργοί, Τζ. Ντ. Σάλιντζερ
27. Φράνι Και Ζούι, Τζ. Ντ. Σάλιντζερ 
28. Το Άλικο Γράμμα, Ναθάνιελ Χόθορν
29. A Night Of Serious Drinking, Rene Daumal
30. Από Τη Μεριά Του Σουάν, Μαρσέλ Προυστ
31. Ο Ευτυχισμένος Θάνατος, Αλμπερ Καμύ
32. Ο Πρώτος Άνθρωπος, Αλμπέρ Καμύ
33. Τα Κύματα, Βιρτζίνια Γουλφ
34. Μπιγκ Σερ, Τζακ Κέρουακ
35. Οτιδήποτε από τον Χ. Φ. Λάβκραφτ
36. Οτιδήποτε από τον Τζ. Γ. Σέμπαλντ (Κι ο Σέμπαλντ πολύ ψηλά στη λίστα με τους συγγραφείς που θέλω να διαβάσω!)
37. Το Ημερολόγιο Ενός Κλέφτη, Ζαν Ζενέ
38. The Arcades Project ή οτιδήποτε από τον Βάλτερ Μπένγιαμιν
39. Ποιητής Στη Νέα Υόρκη, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
40. Η Χαμένη Τιμή Της Καταρίνα Μπλουμ, Χάινριχ Μπελ
41. The Palm-Wine Drinkard, Amos Tutuola 
42. Ice ή οτιδήποτε από την Anna Kavan
43. The Divine Proportion, H. E. Huntley
44. Νάντια, Αντρέ Μπρετόν

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

     Να μια ωραία λίστα προτεινόμενων βιβλίων για το καλοκαίρι! Δεν είναι δική μου (όπως έχω γράψει κι εδώ, προτιμώ τις λίστες των άλλων παρά τις δικές μου), είναι του αξιαγάπητου Grant Snider, ο οποίος σε πολλά από τα κόμικς του ασχολείται με τη λογοτεχνία. Η ιδέα είναι να σχετίζεται ο τίτλος με κάποια καλοκαιρινή δραστηριότητα και το αποτέλεσμα, αν και λίαν αμερικάνικο ή τέλοσπάντων αγγλοσαξονικό, έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, περιέχει αρκετά βιβλία, από αυτά που πάντα θέλαμε να διαβάσουμε και ποτέ δε βρίσκαμε το χρόνο: "Ο Φύλακας στη Σίκαλη" του Σάλιντζερ, "Ο Άρχοντας των Μυγών" του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ, "Το Λίκνο της Γάτας" του Κερτ Βόνεγκατ, "Η Βουή και η Μανία" του Γουίλιαμ Φόκνερ, "Στο Δρόμο" του Κέρουακ, "Fahrenheit 451", του Ρέι Μπράντμπερι, "Οι Μεγάλες Προσδοκίες" του Ντίκενς, "Τα Πάντα Γίνονται Κομμάτια", του Τσίνουα Ατσέμπε, "Ο Ήλιος Ανατέλλει Ξανά" και "Ο Γέρος και η Θάλασσα", του Χεμινγουέι, "Έγκλημα και Τιμωρία", του Ντοστογιέφσκι και "Μια Ρωγμή στο Χρόνο" της Μάντελειν Λένγκλ. Σίγουρα δε μου φτάνει ούτε όλο το καλοκαίρι για να τα διαβάσω, παρ'όλο που κάποια τα έχω ήδη διαβάσει! Όμως... έχω ακούσει πολλά για τον "Άρχοντα των Μυγών" κι ακόμη ο Βόνεγκατ είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, άσε που δεν έχω διαβάσει ποτέ αφρικάνικη λογοτεχνία κι επίσης, μήπως να'δινα μια ακόμη ευκαιρία στον Φόκνερ; Πφφφ... Μια ζωή τα ίδια!

ΌΤΑΝ ΑΝΤΑΜΩΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ 'ΡΧΕΤΑΙ ΜΕΣ ΑΠ' ΤΗ ΣΙΚΑΛΗ

     "Ο Φύλακας στη Σίκαλη" παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, παρ' όλο που έχω περάσει προ πολλού την εφηβεία κι έχω πάψει να μισώ όλον τον κόσμο, κατά το πρότυπο του ήρωα. Ωστόσο, εξακολουθώ να συγκινούμαι με την επιθυμία του Χόλντεν Κόλφιλντ να γίνει "φύλακας στη σίκαλη", δηλαδή φύλακας στην παιδική ηλικία. Ίσως μάλιστα η αγάπη μου για το βιβλίο και τον ήρωά του να 'παιξε κάποιο ρόλο στη δική μου απόφαση να δουλέψω με παιδιά, ίσως βέβαια να είναι και εντελώς άσχετη... Όπως κι αν έχει, όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο, θα θυμάστε ότι το χωράφι με τη σίκαλη ως σύμβολο της παιδικής ηλικίας προέκυψε από το τραγούδι "όταν ανταμώνεις κάποιον που'ρχεται μεσ' απ' τη σίκαλη", το οποίο ακούει ο Χόλντεν σε κάποια στιγμή, καθώς περιφέρεται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να το σιγοτραγουδάει ένα παιδάκι. Δεν είχα ιδέα ποιο είναι αυτό το τραγούδι, μέχρι που το βρήκα στο you tube (αλήθεια, πώς βρίσκαμε οτιδήποτε πριν εμφανιστεί το ίντερνετ;) και μάλιστα να το τραγουδάει η Άβα Γκάρντνερ στο "Mogambo", μια εξωτική περιπέτεια του '53 με υποτυπώδη πλοκή αλλά λαμπερούς πρωταγωνιστές. Ορίστε λοιπόν...

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΛΑΝΤΛΟΟΥ

     Σε κάποια από τα πρώτα post αυτού του blog, είχα κάνει ένα αφιέρωμα στον Woody Guthrie κι ένα από τα τραγούδια που είχα ανεβάσει ήταν το "The Ludlow Massacre". Δεν ήξερα σε ποιο γεγονός αναφερόταν το τραγούδι, ώσπου μια φίλη άρχισε να μου μιλάει για τη σφαγή του Λάντλοου, τον Λούη Τίκα και τους Wobblies. Τίποτε απ' αυτά δε μου ήταν γνωστό, οπότε αποφάσισα να μάθω περισσότερα, ξεκινώντας την αναζήτηση από το internet. Το πρώτο πράγμα που βρήκα ήταν ένα σύντομο βίντεο με τον Howard Zinn να λέει ότι, όταν άκουσε το τραγούδι του Woody Guthrie για τη σφαγή του Λάντλοου, επηρεάστηκε τόσο, που άρχισε αμέσως την έρευνα στα ράφια της βιβλιοθήκης -κι αυτή η έρευνα κατέληξε στη διπλωματική του εργασία για το μεταπτυχιακό του στο Κολούμπια. Μόνο και μόνο το ότι ο Howard Zinn είχε ασχοληθεί με τη σφαγή του Λάντλοου ήταν για μένα αρκετό, γιατί, αν δεχτούμε αυτό που λεει ο Σάλιντζερ στο "Φύλακα στη Σίκαλη", ότι δηλαδή "γνώρισμα του ανώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να πεθάνει ευγενικά για μια υπόθεση, γνώρισμα του ώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να ζήσει ταπεινά γι' αυτήν", τότε ο Howard Zinn είναι ο ήρωάς μου. Για το παρακάτω κείμενο, λοιπόν, που μιλάει για τη σφαγή του Λάντλοου, έχω αντλήσει τις πληροφορίες από το βιβλίο του Howard Zinn "H Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών", που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αιώρα. Ήταν δώρο του πατέρα μου για τα περσινά Χριστούγεννα κι είναι τώρα ένα από τα πιο πολύτιμα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου.

     Το Σεπτέμβριο του 1913, 11.000 ανθρακωρύχοι, κυρίως ελληνικής, ιταλικής και σερβικής καταγωγής, που δούλευαν σε μια εταιρεία της οικογένειας Ροκφέλερ στο Νότιο Κολοράντο, κατέβηκαν σε απεργία, με αφορμή το φόνο ενός ηγέτη τους. Από την αρχή της απεργίας, έγινε έξωση στους απεργούς από τα σπίτια τους, οπότε έστησαν σκηνές στους παρακείμενους λόφους και συνέχισαν από εκεί τον αγώνα τους. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Ροκφέλερ προσέλαβε μπράβους από το πρακτορείο Baldwin -Felts Detective Agency, οι οποίοι επιτέθηκαν στους απεργούς με πολυβόλα, χωρίς όμως να καταφέρουν να σταματήσουν την απεργία. Οι απεργοί συνέχισαν τον αγώνα τους και μάλιστα κατάφεραν να αναχαιτίσουν ένα θωρακισμένο τρένο που μετέφερε απεργοσπάστες. Μετά από αυτό, ο κυβερνήτης του Κολοράντο αποφάσισε να φέρει την Εθνοφρουρά κι ο Ροκφέλερ συμφώνησε να πληρώνει τους μισθούς της. Τα μέλη της Εθνοφρουράς χτυπούσαν τους απεργούς και τους συλλάμβαναν κατά εκατοντάδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν πέρασε ακόμα κι ο σκληρός χειμώνας του 1913- 1914, έγινε φανερό ότι χρειάζονταν άλλου είδους μέτρα για να μπει ένα τέλος στην απεργία.
     Τον Απρίλιο του 1914, ένα πολυβόλο της Εθνοφρουράς άρχισε να χτυπά τις σκηνές του καταυλισμού Λάντλοου, του μεγαλύτερου καταυλισμού των απεργών, όπου διέμεναν περισσότερα από 1.000 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Οι απεργοί αντεπιτέθηκαν αλλά ο αρχηγός τους, ο Κρητικός Λούης Τίκας, αφού πείστηκε με δόλο να συναντήσει στρατιώτες της Εθνοφρουράς προκειμένου να διαπραγματευτεί μαζί τους, δολοφονήθηκε με άγρια χτυπήματα. Το βράδυ, τα μέλη της Εθνοφρουράς μπήκαν στον οικισμό με πυρσούς και έβαλαν φωτιά. Οι οικογένειες των απεργών κατέφυγαν στους γύρω λόφους, ενώ 13 άτομα σκοτώθηκαν από τους πυροβολισμούς. Την επόμενη μέρα, ένας εργάτης που περνούσε τηλεφωνικά καλώδια στην ερειπωμένη περιοχή του Λάντλοου, ανασήκωσε ένα σιδερένιο κάλυμα που σκέπαζε ένα λάκκο και ανακάλυψε τα απανθρακωμένα πτώματα 11 γυναικών και 2 παιδιών.
     Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα και στην περιοχή κατέφθασαν οπλισμένοι ανθρακωρύχοι, οι οποίοι κατέστρεψαν τα ορυχεία, σκότωσαν τους φύλακες και ανατίναξαν τις στοές. Αρκετοί στρατιώτες που είχαν διαταγή να μεταβούν στην περιοχή για να καταπνίξουν τις ταραχές, αρνήθηκαν να πάνε, δηλώνοντας ότι δε θα συμμετάσχουν στη δολοφονία παιδιών και γυναικών, ενώ σ' όλη τη χώρα γίνονταν διαδηλώσεις. Το αίτημα του κυβερνήτη του Κολοράντο για αποστολή ομοσπονδιακών στρατευμάτων με σκοπό την καταστολή της απεργίας, έγινε δεκτό. Μόλις κατέφθασαν τα στρατεύματα, η απεργία άρχισε να διαλύεται. 66 άνδρες, γυναίκες και παιδιά είχαν σκοτωθεί. Κανένας εθνοφρουρός ή φρουρός των ορυχείων δεν κατηγορήθηκε ποτέ για τους φόνους αυτούς.
     Αυτή ήταν η σφαγή του Λάντλοου, που έγινε τραγούδι από τον Γούντι Γκάθρι και έδωσε το θέμα στον Χάουαρντ Ζιν για τη διπλωματική του εργασία. Μια απεργία που έληξε άδοξα και τραγικά, όπως γίνεται με τους περισσότερους αγώνες. Δεν ήταν όμως μάταιη, όπως μάταιος δεν είναι κανένας αγώνας, ειδικά όταν συνεχίζει να εμπνέει τα καλύτερα μυαλά των επόμενων γενιών.

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΕ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

     Μιλάω βέβαια για τον J.D. Salinger, τον συγγραφέα του "Φύλακα στη Σίκαλη", ένα από τα αγαπημένα μου, ίσως το αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Πρόκειται για ένα πασίγνωστο βιβλίο κι έναν εξίσου γνωστό συγγραφέα. Εδώ όμως έχουμε το εξής παράδοξο: ο συγγραφέας είναι γνωστός κυρίως επειδή τίποτα σχεδόν δεν είναι γνωστό γι' αυτόν. Η τεράστια επιτυχία και αποδοχή του "Φύλακα στη Σίκαλη" από κοινό και κριτικούς έκανε τον Salinger να αισθάνεται δυσφορία, οπότε δύο χρόνια μετά την έκδοση του μοναδικού του μυθιστορήματος, το 1953, εγκατέλειψε τη Νέα Υόρκη και απομονώθηκε σε ένα σπίτι στην εξοχή. Δεν είχε κοινωνικές επαφές, δεν έδινε συνεντεύξεις και δε φωτογραφιζόταν. Το μυστήριο γύρω του παραμένει ακόμα και μετά το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 2010.
     Γι' αυτό ακριβώς ένιωσα μεγάλη έκπληξη όταν διάβασα στο site των New York Times ότι τον Σεπτέμβριο θα προβληθεί ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τον Salinger, το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο, θα καλύπτει πολλές πτυχές της ζωής και της προσωπικότητάς του, "από την εμπειρία του ως στρατιώτης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως τις συγγραφικές μεθόδους του". Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός είναι ο Shane Salerno, ο οποίος είναι γνωστός για ταινίες δράσης. Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ του για τον Salinger ήταν έργο ζωής, καθώς χρηματοδότησε μόνος του το όλο εγχείρημα που κράτησε εννέα χρόνια. Όσοι εμπλέκονται σ' αυτό το χαρακτηρίζουν εξαιρετικό και ισχυρίζονται ότι περιέχει απίστευτες πληροφορίες. Κρατούν όμως το στόμα τους ερμητικά κλειστό, μεγαλώνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την περιέργεια των θεατών. Τι θα' λεγε, αλήθεια, για όλα αυτά ο ίδιος ο Salinger; Μάλλον δε θα συμφωνούσε και, χρησιμοποιώντας τα λόγια του ήρωά του, του Holden Caulfield, θα χαρακτήριζε την όλη ιστορία "κάλπικη". Άλλωστε, αποστρεφόταν τον κινηματογράφο και είχε απορρίψει επανειλημμένως προτάσεις να γυριστεί "ο Φύλακας στη Σίκαλη" σε ταινία. Το θεωρούσε αδύνατο να αποδοθεί σε φιλμ ο σπαρακτικά εύθραυστος χαρακτήρας του Holden Caulfield, γι' αυτό και στο παρακάτω γράμμα υποστηρίζει ότι "Holden Caulfield is essentially unactable"...

PROUST VS SALINGER

                                                           (πηγή: parisvsnyc.blogspot.gr)

                                                        Εσύ σε ποιον θα χάριζες τη νίκη;