Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σεργκέι παρατζάνοφ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σεργκέι παρατζάνοφ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Απριλίου 2015

Ο ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΤΟ 1980




























     Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα αυτό το τόσο όμορφο tumblr, με φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα από τη ζωή του Ταρκόφσκι γενικότερα, και τα γυρίσματα των ταινιών του ειδικότερα. Το εσωτερικό φως του Ταρκόφσκι, η ποιητική άλως που τον περιβάλλει, φαίνεται να μεταμορφώνει καθετί που αναφέρεται σ' εκείνον σε μια σκηνή ονειρική, κάτι που είναι και δεν είναι του κόσμου τούτου. Και πιο πολύ αυτή η φωτογραφία, για την οποία δεν έχουμε άλλη πληροφορία, παρά μόνο ότι τραβήχτηκε το 1980. Ίσως στην Ιταλία, όπου ζούσε εκείνη την εποχή ή ίσως σε κάποιο ταξίδι στη Βόρεια Αφρική. Θα προτιμούσα βέβαια, σε ένα παράλληλο 1980, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου στο μυαλό μου, ο σκηνοθέτης να έχει επισκεφθεί τα γυρίσματα μιας ταινίας του συναδέλφου και φίλου του, Παρατζάνοφ και οι έκπληκτοι ηθοποιοί που παραμονεύουν πίσω από την πύλη ν' αναρωτιούνται για τον ξένο που εμφανίστηκε ξαφνικά στο σκηνικό τους.

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΖΑΝΟΦ

     Το παρακάτω ντοκιμαντέρ ήταν πρόταση της Αθηνάς σ' αυτό εδώ το post και αναφέρεται στη φιλία μεταξύ δύο κορυφαίων Σοβιετικών σκηνοθετών, του Αντρέι Ταρκόφσκι και του Σεργκέι Παρατζάνοφ. Παρά την εντελώς διαφορετική τους ιδιοσυγκρασία, οι δύο άντρες συνδέονταν με βαθιά αγάπη και απροσποίητο θαυμασμό ο ένας για τον άλλο. Φαίνεται σαν να στοίχειωνε το ίδιο μέσα τους η ομορφιά και η ποίηση, πράγμα που δε τους συγχώρεσε ο αδυσώπητος σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Και οι δύο αναγκάστηκαν να δεχτούν πολλές παρεμβάσεις στο έργο τους, ενώ υπέστησαν και προσωπικές διώξεις. Τελικά "έφυγαν" από την ίδια αρρώστια, καρκίνο του πνεύμονα. Όπως παρατηρεί στο ντοκιμαντέρ μια κοινή τους φίλη, ήταν σαν να τους έπνιγαν όλοι αυτοί οι περιορισμοί και δε μπορούσαν να πάρουν ανάσα. Στη διάρκεια του φιλμ δε βλέπουμε τον Ταρκόφσκι και τον Παρατζάνοφ να συνομιλούν, ωστόσο τα έργα τους είναι σε διαρκή συνομιλία, μιας και οι σκηνές από τη φιλμογραφία του ενός εναλλάσσονται με τις σκηνές από τη φιλμογραφία του άλλου και αποκαλύπτουν κοινά μοτίβα και, εν τέλει, μια εκλεκτική συγγένεια ανάμεσα σε δύο ομότεχνους, που, όπως παρατηρεί ένας κοινός τους φίλος, "τόλμησαν να κοιτάξουν την άβυσσο και κάποια στιγμή η άβυσσος τους ανταπέδωσε το βλέμμα".