Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα joe strummer. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα joe strummer. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 16 Απριλίου 2016

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΔΙΣΚΟΥΣ

     Παρ' όλο που υπήρξε μια εποχή που οι δίσκοι ήταν εκτός μόδας, τώρα πια, όχι μόνο έχουν ξαναγυρίσει στο προσκήνιο, αλλά είναι τρομερά cool να έχεις δίσκους, και με τη λογική των hipsters και με τη λογική αυτών που κοροϊδεύουν τους hipsters. Για την ακρίβεια, έχουν γίνει τόσο cool, που, αν καμιά φορά μπω σε κανένα δισκάδικο, τρέμω μήπως ο υπεροπτικός πωλητής θεωρήσει τόσο κοινότυπο αυτό που ζητάω, που το περιφρονητικό του βλέμμα θα κάνει συντρίμμια την με τόσο κόπο χτισμένη αυτοπεποίθησή μου. Σίγουρα λοιπόν δεν χρειάζεται να προσδώσουμε coolness στους δίσκους, ΑΝ όμως υπήρχε τέτοια ανάγκη, νομίζω ότι οι παρακάτω φωτογραφίες υπερ-cool διασήμων με τους δίσκους τους θα έκαναν τη δουλειά.

Το πρωτόκολλο απαιτεί να ξεκινήσουμε με τον Βασιλιά

Νομίζω ότι αυτή την εικόνα την έχουν ανασυνθέσει και οι Κοέν στο Inside LLewin Davis, που έχει άλλωστε να κάνει (και) με τον Bob Dylan

Κι από τον Dylan στους Beatles, με τον PaulMc Cartney έτοιμο να βγάλει το Freewheelin' Bob Dylan, τον δίσκο με το εμβληματικό εξώφυλλο, που έχει επηρεάσει αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και τους Beatles.

Άλλος θεός εδώ, ο Jimi Hendrix, ακούει κάποιον δίσκο και πάλι στη φωτογραφία υπάρχει ένας δίσκος του Dylan, αυτή τη φορά το Blonde On Blonde.

Και φυσικά ο Joe Strummer, που δεν μπορώ να καταλάβω ποιον δίσκο κρατάει, βλέπω όμως ότι έχει το ίδιο χτένισμα με τον τραγουδιστή στο εξώφυλλο.  

Θεέ μου, αφού δεν μπορώ να είμαι η Patti Smith, δώσε μου τουλάχιστον τη συλλογή των δίσκων της. 

Εντάξει, επειδή η πιο καινούρια από τις μέχρι τώρα φωτογραφίες είναι από τη δεκαετία του '70, να και κάτι πιο σύγχρονο, η υπέροχη Amy Winehouse.

Για άλλη μια φορά, δεν θα μπορούσα να μην υποκύψω στη γοητεία της Marilyn, που απ' ό,τι κατάλαβα, οι φωτογραφίες της στο ίντερνετ την ώρα που ακούει δίσκους είναι σχεδόν όσες και αυτές την ώρα που διαβάζει.

Ο Jack ακούει τον δίσκο του και απολαμβάνει το τσιγαράκι του, χαμογελώντας πάντα σαρδόνια με τα μάτια του.

Ποιος είναι ο πιο cool διάσημος που έχει υπάρξει στον πλανήτη; Ποιος θεωρείται η επιτομή του cool; Αυτά τα ερωτήματα είναι καθαρά ρητορικά, μιας και υπάρχει πια ομόφωνη άποψη ότι cool ίσον Steve Mc Queen. Αυτή η φωτογραφία που χορεύει με μάτια κλειστά υπό τους ήχους του Count Basie, κάνει λίγο την καρδιά μου να βουλιάζει.


Υ.Γ.: Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες τις έχω χρόνια στα Έγγραφα μου και δεν θυμάμαι πια πού τις βρήκα. Πολλές όμως τις εντόπισα σήμερα στο www.dj-rooms.com/celebs-and-their-vinyl.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015

Ο JOE STRUMMER ΤΡΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ

     Ποτέ δεν ήμουν "αθλητικός τύπος"· στο σχολείο, είχα τον πιο μικρό βαθμό στη γυμναστική και προφασιζόμουν ένα σωρό ασθένειες για να μη συμμετέχω στο μάθημα ή απλώς δε φορούσα φόρμα, οπότε έπαιρνα μια απουσία και τελείωνε το θέμα -άσε που ένιωθα τρομερά αμήχανα με τις φόρμες, κάπως σαν να πήγαινα στο σχολείο με πιτζάμες. Εννοείται ότι δεν έχω γραφτεί ποτέ σε γυμναστήριο κι ακόμα δεν ξέρω ποτέ καμιά απάντηση στις ερωτήσεις της κατηγορίας "αθλητισμός" στο trivial pursuit. Υπάρχει ωστόσο μια εξαίρεση σ' όλη αυτή την αντιαθλητική στάση κι αυτή είναι το τρέξιμο. Μ' αρέσει να πηγαίνω για τρέξιμο κι όσο περνούν τα χρόνια το κάνω όλο και πιο τακτικά και το χαίρομαι όλο και περισσότερο, γι' αυτό κι ο μαραθώνιος είναι το μόνο αθλητικό γεγονός που, αντί να με γεμίζει με αδιαφορία ή περιφρόνηση, μου προξενεί θαυμασμό για τους συμμετέχοντες και την προσπάθειά τους. Επομένως, όταν διάβασα ότι ένας από τους ήρωές μου, ο Joe Strummer, είχε τρέξει κι είχε τερματίσει σε ΔΥΟ μαραθώνιους και μάλιστα με μηδενική προπόνηση, εντάξει, εκεί ο θαυμασμός μου έφτασε στα ύψη.

     Βέβαια, μόνο για τον έναν από τους δύο μαραθώνιους μπορούμε να είμαστε σίγουροι: το 1983 έτρεξε στον μαραθώνιο του Λονδίνου (από όπου και η παραπάνω φωτογραφία) και μάλιστα τερμάτισε σε 4 ώρες και 13 λεπτά. Τον προηγούμενο χρόνο, έχοντας "εξαφανιστεί" στο Παρίσι προκειμένου να προκαλέσει την προσοχή των μίντια και ν' αυξήσει τις πωλήσεις του "Combat Rock", έτρεξε, κατά τα λεγόμενά του, στον μαραθώνιο του Παρισιού και τερμάτισε στον εντυπωσιακό χρόνο των 3 ωρών και 20 λεπτών. Παρ' όλο που και σ' αυτή την περίπτωση υπάρχει σχετική φωτογραφία, αφενός δε φαίνεται να φορά το ταμπελάκι που έχουν όλοι οι αθλητές με τον αριθμό τους κι αφετέρου μοιάζει πολύ φρέσκος για άνθρωπο που μόλις έχει τρέξει 42 χιλιόμετρα...
 
     Ακόμα όμως κι αν η συμμετοχή του στον μαραθώνιο του Παρισιού είναι ψέμα, μόνο και μόνο το ότι πήρε μέρος έστω σε έναν μαραθώνιο χωρίς καμία προπόνηση, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που προπονούνται για χρόνια προκειμένου να συμμετάσχουν, είναι υπεραρκετό. Εκτός κι αν θεωρήσουμε ως προπόνηση την απάντηση που έδωσε σ' έναν δημοσιογράφο ο οποίος τον ρώτησε ποιο είναι το πρόγραμμά του κατά την προετοιμασία για τον μαραθώνιο:
"εντάξει, αφού το θέλεις, ορίστε: πιες δέκα μπίρες το βράδυ πριν τον αγώνα. Το 'πιασες; Και μην τρέξεις ούτε ένα βήμα για τουλάχιστον τέσσερις βδομάδες πριν τον αγώνα... Βάλε όμως μια προειδοποίηση σ' αυτό το άρθρο: 'μην το δοκιμάσετε μόνοι σας'. Θέλω να πω, λειτουργεί για μένα και τον Hunter Thompson, αλλά μπορεί να μη λειτουργεί για άλλους. Μπορώ να σου πω μόνο τι κάνω εγώ."
Σίγουρα δεν είναι η συμβουλή που θα έδινε ένας αθλητής. Είναι όμως ακριβώς η συμβουλή που θα έδινε ένας punk μουσικός, οπότε είναι ακόμα καλύτερη!

Πηγές: dangerousminds.netwww.openculture.com


Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2015

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΌΤΑΝ ΉΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

     Μετά τους συγγραφείς, σειρά έχουν οι καλλιτέχνες: μουσικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και ζωγράφοι. Οι φωτογραφίες είναι πιο σύγχρονες, γι' αυτό και κανένα παιδάκι δε φοράει ναυτικά, αυτή την ακατανόητη μόδα παλιότερων εποχών, που πολύ θα'θελα να μου εξηγήσει κάποιος πώς προέκυψε.

Ο μικρός Αντρέι Ταρκόφσκι, στην αγκαλιά του πατέρα του, παρατηρεί το πέταλο ενός λουλουδιού. Άλλωστε, ένα από τα γνωρίσματα του μεγάλου καλλιτέχνη είναι ότι προσέχει πράγματα που εμείς προσπερνάμε αδιάφορα.

Αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι θα μπορούσε μεγαλώνοντας να γίνει η πιο λαμπερή σταρ του αμερικάνικου κινηματογράφου και πράγματι, η μικρή Norma Jean έγινε η Marilyn Monroe.

Ακόμα πιο λαμπερή είναι τούτη εδώ η πιτσιρίκα, που μοιάζει σαν να το' σκασε από παραμύθι με νεράιδες. Μεγαλώνοντας, η Kate Bush διατήρησε την ίδια αιθέρια ομορφιά.

Αυτό το αναμαλλιασμένο αγοράκι με τα πεταχτά αυτιά και το πονηρό ύφος  είναι ο George Harrison σε μια εποχή που μάλλον δεν του περνούσε από το μυαλό να γίνει μουσικός κι ακόμα περισσότερο να γίνει ινδουιστής -αν υποθέσουμε ότι σ' αυτή την ηλικία ήξερε κατά που πέφτει η Ινδία..

Ο Joe Strummer, σε μια άλλη εποχή, χωρίς πανκ και οργισμένα τραγούδια, ήταν ένα γλυκύτατο αγοράκι, με ζακετάκι ολόιδιο μ' αυτό του μεγαλύτερου αδερφού του. Αργότερα, οι δρόμοι τους χώρισαν -και δεν εννοώ ότι άρχισαν να φορούν διαφορετικές ζακέτες. Ο David έγινε νεοναζί, ενώ όποιος έχει ακούσει έστω κι έναν δίσκο των Clash ξέρει ότι ο Joe απεχθανόταν κάθε είδους φασιστική συμπεριφορά, οπότε τα δύο αδέρφια μοιραία αποξενώθηκαν.

Αυτός εδώ ο πιτσιρικάς, αντιθέτως, ούτε προβληματιζόταν με την πολιτική, ούτε πνιγόταν από τον κομφορμισμό -τυπικό βλαχαδερό του αμερικάνικου Νότου δηλαδή. Ωστόσο, αγαπάμε Elvis, γιατί, όπως είχε πει κι ο John Lennon, "before Elvis there was nothing".


Εντάξει, η Patti Smith είναι ολόιδια: δεν φαίνεται καν σαν παιδί, είναι σαν να έχει ντυθεί παιδί. Τουλάχιστον σ' αυτή τη φωτογραφία χαμογελάει, ενώ μεγαλώνοντας μάλλον το' κοψε.

Κι άλλη τραγουδίστρια, εδώ όμως μιλάμε για άλλη κλάση: το κοριτσάκι που, αν στη φωτογραφία δε φαινόταν η μαμά του, θα έμοιαζε σαν να προέρχεται από φυλή του Αμαζονίου, είναι η divina Μαρία Κάλλας.

Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μην μπορούμε να μαντέψουμε ποιο είναι αυτό το αγοράκι με το σοβαρό ύφος, αν όμως του ζωγραφίσουμε ένα τσιγκελωτό μουστάκι, τότε ναι, το βρήκαμε αμέσως, είναι ο Salvador Dali.

Ε, τούτην εδώ τη μικρή θα τη λέγαμε μάλλον άσχημη, αν και η ασχήμια είναι το μικρότερο κακό που είχε συμβεί στην Φρίντα Κάλο. Κατάφερε όμως και αυτό, όπως και την αναπηρία της, να τα μετουσιώσει σε γοητεία και τέχνη, όχι με το να προσπαθεί να τα κρύψει αλλά τονίζοντάς τα -γι' αυτό αξίζει σεβασμό απεριόριστο.

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

ΚΑΛΕΣ ΠΑΡΕΕΣ (ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

     Βρίσκοντας στο ίντερνετ φωτογραφίες διάσημων που συζητούν με άλλους διάσημους, άρχισα να σκέφτομαι τι μπορεί να λένε και πόσο διαφορετικές, πόσο πιο συναρπαστικές μπορεί να είναι οι συζητήσεις τους από τα δικά μας, τετριμμένα καθημερινά ... Δοκίμασα λοιπόν να μαντέψω τους διαλόγους που θα έκαναν διάφορες προσωπικότητες που θα' θελα να συναντήσω και να κρυφακούσω τι λένε...

Ναι, εντάξει, σε τούτη τη φωτογραφία ο Μπόρχες είναι ζωντανός, ενώ ο Πόε είναι νεκρός στον τάφο του· ωστόσο δε νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να εμποδίσει αυτούς τους δύο μάστορες του υπερφυσικού και του παράδοξου να τα πούνε μεταξύ τους.
(πηγή: biblioklept.org)


Αϊνστάιν: Τι πλάκα που έχουν αυτοί οι Αμερικάνοι μερικές φορές! Είναι τόσο καλόκαρδοι, τόσο αθώοι!
Τόμας Μαν: Καλόκαρδοι; Αθώοι; Δε νομίζω αγαπητέ... Η πιο σωστή λέξη γι' αυτούς θα ήταν αστοιχείωτοι... Ναι, αυτό είναι, αυτός είναι ο σωστός χαρακτηρισμός, αστοιχείωτοι.                    (πηγή: http://commons.wikimedia.org)

Αϊνστάιν: Μα, κάνε λίγο τον Χίτλερ! Τον έκανες τόσο ωραία σ' εκείνη την ταινία, είχα γελάσει τόσο πολύ!
Τσάπλιν: Άστο! Μου γυρίζει τ' άντερα και μόνο που τον σκέφτομαι...
(πηγή: awesomepeoplehangingouttogether.tumblr.com)

Τι τρομερή συνάντηση είναι αυτή! Εδώ δε θα' θελα τόσο ν' ακούσω την κουβέντα τους, όσο το μουσικό ντουέτο τους... Το παραξενό είναι ότι, αν και ο Django Reinhardt ήταν ο Tσιγγάνος, η Edith Piaf είναι αυτή που του λέει τη μοίρα του.

Piaf: Αυτή εδώ... Βλέπεις; Αυτή, είναι η γραμμή της ζωής και τη βλέπω να κόβεται απότομα...
Django: Είσαι σίγουρη;
Piaf: Ναι· Και η δική μου παρόμοια είναι...
(πηγή: awesomepeoplehangingouttogether.tumblr.com)

Κάλλας: Μμμ... Να κι η Τζάκι... Εδώ μου κάθεται η παγοκολώνα.
Μονρόε:  Εμένα να δεις... Θέλω να την πλακώσω στα χαστούκια την ξενέρωτη. Έλα, χαμογέλα κι εσύ, μην καταλάβει ότι τη θάβουμε, έρχεται κατα' δω.
(πηγή: leblogdephilopera.blogspot.gr)


Μπέλλα Φρόιντ: Έλα μπαμπά, κάθησε κανονικά, ντρέπομαι...
Λούσιαν Φρόιντ: Γιατί; εμένα μ' αρέσει! Μου κατεβαίνουν πιο ωραίες ιδέες όταν είμαι με το κεφάλι κάτω!
(πηγή: www.anothermag.com)

Βέβαια, μπορεί ο Φρόιντ να λέει στην κόρη του πιο σοφά πράγματα - μιλώντας της με τη χθόνια φωνή του και κοιτώντας την με το στοιχειωτικό βλέμμα του - σαν αυτά που λέει εδώ: www.nowness.com/story/the-god-of-small-things, σ'ένα από τα ποιητικότερα βίντεο που κυκλοφορούν στο ίντερνετ.

P.J. Harvey: Κύριε Ίστγουντ, σας θαυμάζω πάρα πολύ! Θα' θελα πολύ να γράψω τη μουσική για την επόμενη ταινία σας!
Clint Eastwood: Ποια είσαι;
(πηγή: awesomepeoplehangingouttogether.tumblr.com)

Ντε Νίρο: Εσύ δεν είσαι που'χες τα μαλλιά σου μοϊκάνα;
Στράμερ: Ναι, ναι, εγώ είμαι.
Ντε Νίρο: Ξέρεις, κι εγώ τα είχα πριν λίγο καιρό, για μια ταινία...
(πηγή: awesomepeoplehangingouttogether.tumblr.com)