ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΣ

Από δω και πέρα, κάθε μίλι που θα πλέω δυτικά
θα με απομακρύνει απ' όλα. Χάθηκαν τα σημάδια της
ζωής: ούτε ψάρια ούτε πουλιά ούτε σειρήνες,
ούτε μια κατσαρίδα να στριφογυρίζει στην κουβέρτα.
Μόνο νερό και ουρανός, ο κατεστραμμένος ορίζοντας,
η θάλασσα, που λέει όπως κι εγώ το ίδιο τραγούδι πάντα.
Ούτε ψάρια ούτε πουλιά ούτε σειρήνες,
ούτε κι εκείνη η παράξενη κουβέντα στη σεντίνα
που πιάνει τ' αυτί τις ώρες της κάλμας.
Μόνο νερό κι ουρανός, το κύλισμα του χρόνου.
Τη νύχτα, τ' αστέρι Ατσερνάρ βγαίνει στην πλώρη·
ανάμεσα στ' άρμενα, ο Αλδεμπαράν· στα δεξιά,
λίγο πιο πάνω απ' τον ορίζοντα,
ο Αιγόκερος. Τότε μαϊνάρω, κοιμάμαι. Και το τίποτα
έρχεται γλυκά για να φάει απ' το χέρι μου.

Οράσιο Καστίγιο, μτφρ. Χαράλαμπος Δήμου, "Οι Γάτοι Της Ακρόπολης", εκδόσεις των συναδέλφων

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΓΓΕΛΘΕΙ ΣΤΗ ΒΑΡΚΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΝΤΑ

Το τοπίο είναι πιο όμορφο από ό,τι είχαμε φανταστεί:

αυτά τα τείχη που πέφτουν κατακόρυφα πάνω μας, 

εκείνος ο μαύρος ήλιος που βασιλεύει πάνω από τη λίμνη, 

πέρα, στα δεξιά της βάρκας, ένα ουράνιο τόξο που διαθλάται στην ομίχλη.

Όμως, αυτό το μεταλλικό νόμισμα ανάμεσα στα δόντια,

αυτός ο οβολός που οφείλουμε να δαγκώνουμε ως το τέρμα του ταξιδιού, 

φράζει το στόμα που θέλει να τραγουδήσει.

Να τραγουδήσει γι' αυτές τις θλιμμένες ψυχές που κάθονται στον πάγκο, 

καθώς ο ναύκληρος σημαίνει με το μαστίγιο το τέμπο, 

καθώς παραγγέλλει να κωπηλατούν δίχως αναπαμό,

κάθε φορά πιο γερά, κάθε φορά πιο γρήγορα, πιο πέρα από το φως.

Οράσιο Καστίγιο, μτφρ.Χαράλαμπος Δήμου, Οι εκδόσεις των συναδέλφων

Ο ΑΓΧΙΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ

Όλοι κουβαλάμε, σαν τον Αινεία, τον πατέρα μας στους ώμους.
Όταν είμαστε ακόμα αδύναμοι, το βάρος του μας εμποδίζει
    στην πορεία,
αλλά ύστερα γίνεται όλο και πιο ελαφρύ,
ώσπου μια μέρα παύει να γίνεται αισθητό
και αντιλαμβανόμαστε ότι έχει πεθάνει.
Τότε τον εγκαταλείπουμε για πάντα
σε μια στροφή του δρόμου
και σκαρφαλώνουμε στους ώμους του παιδιού μας.

Οράσιο Καστίγιο, μτφρ. Χαράλαμπος Δήμου, Οι εκδόσεις των συναδέλφων