Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Φριτς Λανγκ -κομψότατος στην εμφάνιση και παραστατικότατος στην αφήγηση- θυμάται τη συνάντηση που είχε με τον Γκέμπελς το 1933, όταν ο πανίσχυρος υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ τον κάλεσε για να του προσφέρει τη θέση του επικεφαλής των γερμανικών κινηματογραφικών παραγωγών. Η εμπειρία που περιγράφει είναι τελείως καφκική, με ατέλειωτους διαδρόμους όπου αντηχούν τα βήματά, ένοπλους φρουρούς που ζητούν συνέχεια εξακρίβωση στοιχείων, και το ρολόι έξω από το παράθυρο να γυρίζει τους δείκτες του αργά και βασανιστικά όση ο ώρα ο Γκέμπελς ενημέρωνε τον Λανγκ για τα σχέδια που είχε για κείνον το ναζιστικό κόμμα. Η ιστορία όμως είχε αίσιο τέλος: ο Λανγκ ευχαρίστησε ευγενικά τον Γκέμπελς, έφύγε κάθιδρος από το Υπουργείο Προπαγάνδας και, το ίδιο βράδυ, εγκατέλειψε τη χώρα, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Μετά από ένα σύντομο διάστημα στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα στην αμερικάνικη βιομηχανία κινηματογράφου, όπως έκαναν άλλωστε ο Πίτερ Λόρε (πρωταγωνιστής του Λανγκ στο "Μ", το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού), η Χέντι Λαμάρ κι ένα σωρό άλλοι γερμανόφωνοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι. Τουλάχιστον αυτοί κατάφεραν να γλιτώσουν...
Αν τυχόν γνωρίζετε ποια είναι η Hedy Lamarr, τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε είστε κοντά στα 80, είτε είστε ειδήμονες στο παλιό Χόλιγουντ, είτε έχετε δει το "Σαμψών και Δαλιδά" κάποιο μεσημέρι της Μεγάλης Εβδομάδας που η τηλεόραση δείχνει ό, τι έχει και δεν έχει σχετικά με τον Χριστό, τη Βίβλο και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σε ένδειξη θρησκευτικής ευλάβειας. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, σίγουρα έχετε θαυμάσει την εκθαμβωτική Hedy, η οποία ήταν κάποτε γνωστή ως "η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο"...
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Hedy Lamarr γεννήθηκε το 1914 στη Βιέννη ως Hedwig Keisler, από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Στην εφηβεία, παράτησε το σχολείο για να γίνει ηθοποιός και το 1930 εμφανίστηκε στην πρώτη της ταινία. Ωστόσο, η διασημότητα ήρθε το 1933, με την πέμπτη ταινία της, το τσέχικο φιλμ "Ecstasy", στο οποίο εμφανιζόταν γυμνή και υποκρινόταν οργασμό, πράγμα που συνέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου! Λίγο μετά την προβολή της ταινίας, η Hedy παντρεύτηκε τον χειρότερο άντρα που θα μπορούσε να διαλέξει: έναν πάμπλουτο Αυστριακό φασίστα, έμπορο όπλων, ο οποίος ήταν τόσο αμοραλιστής ( ε, ναι, και φασίστας και έμπορος όπλων, αμοραλιστής θα ήταν, δε θα ήταν κανένας ιδεολόγος) που, στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, πουλούσε όπλα και στους δύο εμπολέμους. Σαν να μην έφταναν αυτά, ήταν τρομερά κτητικός και υποτιμούσε συνεχώς τη γυναίκα του. Παρ' όλα αυτά, η Hedy παρευρισκόταν στα δείπνα που έδινε για τους υψηλόβαθμους ναζί φίλους του και άκουγε όσα έλεγαν προσεκτικά, ΠΟΛΥ προσεκτικά, όπως φάνηκε στη συνέχεια. Ο μύθος λέει (κι εγώ, όπως ξέρετε πεθαίνω για κάτι τέτοια) ότι ένα βράδυ που θα συνόδευε τον άντρα της σε ένα πάρτυ, φόρεσε όλα της τα κοσμήματα, "γιατί ήθελε να δείχνει υπέροχη" . Πράγματι, πήγε στο πάρτυ και κάποια στιγμή σηκώθηκε κι έφυγε. Από το πάρτυ, από το γάμο της, από την Ευρώπη. Πήγε στην Αμερική, υπέγραψε συμβόλαιο με την MGM και έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ.
Σιγά την ιστορία, θα μου πείτε. Άλλη μια χαζή κουκλίτσα που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την ομορφιά της όσο καλύτερα μπορούσε σε κάθε περίσταση. Χα! Δεν θα μπορούσατε να πέσετε πιο έξω! Καταπιείτε το σεξισμό σας και διαβάστε τη συνέχεια. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, η Hedy αποφάσισε να αξιοποιήσει όσα είχε μάθει από τους φίλους του άντρα της στον αγώνα κατά του Χίτλερ. Ξεκίνησε λοιπόν, σε συνεργασία με τον μουσικοσυνθέτη George Antheil, να δουλεύει πάνω στην ιδέα ενός ραδιοπομπού που θα έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί πολλές συχνότητες, επιλέγοντας κάθε φορά την πιο πρόσφορη, ώστε να μην εντοπίζεται από τον εχθρό. Το σύστημα που εφηύρε η Hedy είναι σήμερα γνωστό ως " τεχνολογία διασποράς φάσματος" και πάνω σ' αυτό βασίζονται σε μεγάλο βαθμό οι σύγχρονες τηλεπικοινωνίες. Η Hedy και ο συνάδελφός της προσέφεραν δωρεάν την πατέντα τους στο στρατό, ωστόσο δεν πήραν την απαιτούμενη αναγνώριση. Οι ιθύνοντες αγνόησαν τις ικανότητες της Hedy, η οποία συνεχώς επινοούσε νέες εφευρέσεις, είτε επειδή δεν μπορούσαν να καταλάβουν για ποιο λόγο μια όμορφη γυναίκα δεν αρκείται στην ομορφιά της και ζητά κάτι παραπέρα, είτε γιατί ήταν απολύτως πεπεισμένοι ότι μια γυναίκα, και μάλιστα εντυπωσιακά όμορφη, δεν μπορούσε να είναι αρκετά έξυπνη, ώστε οι ιδέες της να έχουν κάποια αξία. Η αναγνώριση άργησε πολύ για την Hedy Lamarr, η οποία, ως το τέλος της ζωής της (2000), πικραμένη από την αντιμετώπιση που είχε δεχθεί, θεωρούσε ότι η ομορφιά της ήταν γι' αυτή κατάρα.
Υ.Γ. 1: Οι πληροφορίες για το παραπάνω κείμενο βασίστηκαν κυρίως στο rookiemag.com και το www.brainpickings.org, που ανήκουν - και τα δύο - στα αγαπημένα μου site.
Υ.Γ. Ας δούμε και μια ταινία με τη Hedy Lamarr: το Algiers, που αποτελεί το το αμερικάνικο ριμέικ του Pepe le Moko.
