ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

     Εχθές το βάρυνα πολύ το κλίμα, οπότε σήμερα είπα να το κάνω πιο ανάλαφρο, καταφεύγοντας στον ακατανίκητο συνδυασμό "παλιό Χόλιγουντ + κλακέτες", από την ταινία του '42 You were never lovelier, με τη Ρίτα Χέιγουορθ και τον Φρεντ Αστέρ.

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

     Με τη σημερινή γενική απεργία, θυμήθηκα μια από τις πιο εμβληματικές απεργιακές κινητοποιήσεις όλων των εποχών, αυτή των ανθρακωρύχων στη Βρετανία το 1984, που έληξε με την ήττα τους ένα χρόνο μετά. Σήμερα, που σε όλο τον κόσμο, όλες οι κυβερνήσεις δείχνουν να εμπνέονται από τη Θάτσερ κι όλες οι απεργίες δείχνουν καταδικασμένες σε ήττα, ας κρατήσουμε το ότι κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος, επειδή, μεταξύ πολλών άλλων λόγων, κινητοποιεί την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και τους φέρνει κοντά. Αυτό, άλλωστε , ήταν και το θέμα του "Pride"  (2014), της ταινίας που αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία ξεκίνησαν με την απόφαση μιας ομάδας γκέι και λεσβιών ακτιβιστών από το Λονδίνο να στηρίξουν με δράσεις αλληλεγγύης τους ανθρακωρύχους ενός ουαλικού χωριού και οδήγησαν στην επαφή μεταξύ των δύο κοινοτήτων, που άλλαξε τη ζωή τους. Αν δεν έχετε δει αυτή τη σούπερ διασκεδαστική και άκρως αισιόδοξη ταινία, να τη δείτε. Αν δεν είστε σε φάση να δείτε ολόκληρη ταινία, δείτε μόνο το παρακάτω απόσπασμα, όπου, κατά την πρώτη επίσκεψη των LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners) στο χωριό, τραγουδούν όλοι μαζί το "bread and roses" -για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Για το ψωμί. Και για τα τριαντάφυλλα.

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ

     Αγαπώ πολύ όλες τις ταινίες του Τσάπλιν, γιατί πάντα έμεινε πιστός στον χαρακτήρα του αλητάκου, που άλλωστε κι ο ίδιος είχε υπάρξει κάποτε. Χωρίς ίχνος λαϊκισμού και φτηνού συναισθηματισμού, αφηγείται κάθε φορά μια ιστορία όπου ο ήρωας προσπαθεί να επιβιώσει σε μια κοινωνία η οποία δεν έχει χώρο γι' ανθρώπους σαν αυτόν, αλλά ποτέ δεν χάνει την αισιοδοξία και την ανθρωπιά του. Η διαφορά στη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι στις περιπέτειές του τον συντροφεύει ένας μικρός σκύλος, του δρόμου κι αυτός, και στο τέλος βρίσκουν κι οι δυο την ευτυχία. Το τρυφερό αυτό φιλμάκι είναι του 1918 και φυσικά δεν έχει ήχο. Ωστόσο, παρά τα σχεδόν 100 χρόνια που μας χωρίζουν από τότε, διατηρεί τη φρεσκάδα του και βλέπεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Δείτε το ολόκληρο εδώ.

(πηγή; thomerama.tumblr.com)

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΈΚΟ

     Δεν ξέρω αν για τον Ουμπέρτο Έκο ο παράδεισος ήταν ένα είδος βιβλιοθήκης, σε μια τέτοια περίπτωση όμως δεν θα διαφέρει τόσο από το σπίτι του, που διαθέτει μία βιβλιοθήκη 50.000 τόμων. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι τα βιβλία που περιέχει δεν ήταν καταγεγραμμένα σε κατάλογο αλλά τα έβρισκε από μνήμης, μιας και πολλές φορές μέσα στη μέρα επισκεπτόταν τον μήκους εβδομήντα μέτρων διάδρομο όπου τα φύλαγε. Άλλωστε, όπως είχε επισημάνει κι ο ίδιος σε μια εξαιρετική συνέντευξή του στο Spiegel το 2009 (μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη εδώ), "καλλιέργεια δεν είναι να γνωρίζω πότε πέθανε ο Ναπολέοντας, αλλά να γνωρίζω πώς μπορώ να το βρω μέσα σε δυο λεπτά". Στην ίδια συνέντευξη μιλά για την ομορφιά και την αξία που έχουν οι λίστες -εξάλλου, κι οι βιβλιοθήκες είναι ένα είδος λίστας. Κατά τον Έκο, λοιπόν, ο πολιτισμός μας είναι γεμάτος λίστες: λίστες από αγίους, στρατούς, θεραπευτικά βότανα ή ακόμα λίστες από θησαυρούς και τίτλους βιβλίων· οι λίστες προσπαθούν να βάλουν σε τάξη το χάος και ν' απαριθμήσουν το άπειρο. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια αδύνατο, γιατί οι δυνατότητές μας είναι πεπερασμένες -έχουμε ένα όριο κι αυτό το όριο είναι ο θάνατος. Γι' αυτό, καταλήγει ο Έκο, μας αρέσουν τα πράγματα που φαίνονται να εκτείνονται στο άπειρο, τα πράγματα που φαίνονται να μην έχουν τέλος, τ' αστέρια για παράδειγμα, γιατί μας επιτρέπουν να ξεχνάμε τον θάνατο. Οι λίστες, δηλαδή, "μας αρέσουν γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε".

Υ.Γ.: Η φωτογραφία που συνοδεύει το ποστ προέρχεται από εδώ.

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ DAVID BOWIE

     Έχω αναρωτηθεί αρκετές φορές αυτόν τον καιρό γιατί έχω στενοχωρηθεί τόσο με τον θάνατο του David Bowie, ενώ καθημερινά πεθαίνουν τόσοι άνθρωποι στη Συρία, στο Αιγαίο και αλλού και μάλιστα άνθρωποι που στάθηκαν στη ζωή τους πολύ λιγότερο τυχεροί από τον Bowie. Πέρα από τα προφανή, πέρα δηλαδή από το ότι ήταν πραγματικά μοναδικός και εξαιρετικά επιδραστικός ως μουσικός, πέρα κι από το ότι τα media κατευθύνουν μ' έναν τρόπο ανεπαίσθητο για μας τους ίδιους τις αντιδράσεις μας, ο Bowie ήταν για μένα και πολλούς άλλους ένα κομμάτι της μονάκριβης εφηβείας μας. Την περίοδο εκείνη που παύουμε σιγά σιγά να νιώθουμε προέκταση των γονιών μας, που αρχίζουμε ν' αποκτούμε δική μας προσωπικότητα και προσπαθούμε να τη διαμορφώσουμε, η μουσική έρχεται και μας ανοίγει δρόμους· μας σαγηνεύει, μας αποπλανεί, μας δείχνει ότι η ζωή μπορεί να είναι κάτι άλλο, πιο συναρπαστικό και πιο μεγαλειώδες από αυτό που ξέρουμε, μας βοηθά να εκφραστούμε και, τελικά, μας αλλάζει. Γι' αυτό κι όταν πεθαίνει ένας αγαπημένος καλλιτέχνης, αποχαιρετάμε μαζί του κι ένα κομμάτι της εφηβείας μας, ένα κομμάτι του εαυτού μας.
     Τον ωραιότερο, πάντως, αποχαιρετισμό προς τον Bowie τον έκαναν οι συμπατριώτες του στα φετινά Brit Awards, όπου η Annie Lenox και ο Gary Oldman μίλησαν γι' αυτόν με μετρημένη συγκίνηση και ήπια εγκώμια, ενώ στη συνέχεια η Lorde τραγούδησε μαζί με την μπάντα του μια υπέροχη διασκευή του Life On Mars.

BLACKBIRD

     Για την 52η επέτειο της πρώτης εμφάνισης των Beatles στην Αμερική, ο Jon Batiste, το παιδί-θαύμα της τζαζ μουσικής, έπαιξε -στο ίδιο στούντιο που είχαν εμφανιστεί κι εκείνοι- μια καταπληκτική διασκευή του Blackbird, του τραγουδιού που έγραψε ο McCartney για το κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων στην Αμερική.

BEATLEMANIA!

     Τον Οκτώβριο του '63, ο Αμερικάνος παρουσιαστής Ed Sullivan βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Heathrow τη στιγμή που έβγαιναν από το αεροπλάνο οι Beatles, μετά από μια περιοδεία στη Σουηδία. Βλέποντας την υστερία των φανατικών θαυμαστριών του συγκροτήματος, αποφάσισε να ψάξει λιγάκι ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και να τους καλέσει στην εκπομπή του στη Νέα Υόρκη. Πράγματι, οι Beatles εμφανίστηκαν στο "The Ed Sullivan Show" στις 9 Φεβρουαρίου του 1964, εδραιώνοντας το φαινόμενο της Beatlemania, που είχε ήδη ξεκινήσει και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η εκπομπή του Ed Sullivan ήταν από τις πιο δημοφιλείς στην Αμερική· όπως είχε παρατηρήσει σχετικά ο George Harrison, "ακόμα και η εγκληματικότητα στη Νέα Υόρκη φαινόταν να μειώνεται όταν ήταν στον αέρα το show του Ed Sullivan". Στην εμφάνιση των Beatles όμως η θεαματικότητα χτύπησε κόκκινο: 73 εκατομμύρια θεατές, δηλαδή το 45,3% των νοικοκυριών που διέθεταν τηλεοπτική συσκευή, στήθηκαν μπροστά από την οθόνη για να δουν το καινούριο φαινόμενο της ποπ μουσικής, αγγίζοντας ένα ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί από τότε. Υπήρχαν βέβαια και οι τυχεροί που είδαν το show ζωντανά. Και σ' αυτήν την περίπτωση οι αιτήσεις ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο: 50.000 άτομα ζήτησαν να παρευρεθούν στην εμφάνιση των Beatles, για να τα καταφέρουν τελικά μόνο 700, μιας και το studio δεν μπορούσε να χωρέσει περισσότερους. Πολλοί από αυτούς είχαν βάλει μέσον προκειμένου να βρουν μια θέση στο κοινό, όπως για παράδειγμα η κόρη του Νίξον, που ζήτησε από τον μπαμπά της να πιέσει για να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο.

     Το show άρχισε με τον Sullivan να διαβάζει ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα από τον Elvis και στη συνέχεια, ο John, ο Paul, ο George και ο Ringo ήρθαν στη σκηνή κι έπαιξαν το "All My Loving",  το "Till There Was You" και το "She Loves You", εν μέσω ακατάπαυστων ξεφωνητών από το κοινό. Στη συνέχεια της εκπομπής, παρουσιάστηκαν άλλοι καλλιτέχνες, αλλά η παρουσία τους ήταν επισκιασμένη από την εμφάνιση των Beatles. Στο τέλος του show, οι Beatles έπαιξαν άλλα δύο τραγούδια, το "I Saw Her Standing There" και το "I Want To Hold Your Hand", προξενώντας νέα κύματα υστερίας στο κοινό. Όταν τελείωσε η εκπομπή, ο μουσικός διευθυντής της φέρεται να δήλωσε "Τους δίνω έναν χρόνο", θεωρώντας ότι είναι μια μόδα που θα περάσει. Εμείς βέβαια, 52 χρόνια μετά, ξέρουμε πολύ καλά πόσο έξω έπεσε...

Υ.Γ.; Οι πληροφορίες προέρχονται από εδώ κι εκεί.

ΤΟ BIBLIOKULT ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ

     Το "We need to talk about Alice" είναι ένα βίντεο που έφτιαξε το Plenty Studio, με έδρα την Αργεντινή, για λογαριασμό της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Good Books, η οποία διαχειρίζεται ένα on - line βιβλιοπωλείο και δίνει όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις στη φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam. Το βίντεο είναι το τρίτο μέρος της σειράς των Μεγάλων Συγγραφέων, μετά από το "Metamorphosis"  και τo "Havana Heat", που γυρίστηκαν το 2012.
     Το "We need to talk about Alice" βασίζεται στην "Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων", μιας και φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από την πρώτη έκδοση. Επικεντρώνεται στη σκηνή του τσαγιού, μόνο που ο Καπελάς και ο Λαγός τρώνε βιβλία, ενώ η Αλίκη, με τα τατού και τις καλτσοδέτες, είναι λίγο πιο σέξι απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει... Το βίντεο είναι τελείως ψυχεδελικό, απολύτως στο πνεύμα του βιβλίου, και παράλληλα εντελώς πρωτότυπο και φρέσκο. Και μπορείτε να το δείτε παρακάτω.

ΠΩΣ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΙΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

     Τη δεκαετία του '80, όταν ήμουν στο Δημοτικό, κυκλοφορούσε μια σειρά βιβλίων που λεγόταν Χαρούμενες Διακοπές. Η ιδέα ήταν ότι στη διάρκεια του καλοκαιριού τα παιδιά μπορούσαν να κάνουν επανάληψη στην ύλη της προηγούμενης χρονιάς, ώστε να είναι πανέτοιμα για νέα γνώση τον Σεπτέμβρη κι όλο αυτό με διασκεδαστικές ασκήσεις, όπως ακροστοιχίδες, αινίγματα και σταυρόλεξα. Δεν ξέρω ποιος εκδότης είχε την υπέροχη αυτή ιδέα, όμως είμαι βέβαιη ότι δεν υπήρχε ούτε ένα παιδί που να την έβρισκε υπέροχη. Οι γονείς μου, από την άλλη μεριά, δεν παρέλειπαν ν' αγοράζουν τις Χαρούμενες Διακοπές ΚΑΘΕ καλοκαίρι για μένα και τον αδερφό μου­· ίσως πραγματικά πίστευαν ότι μ' αυτόν τον τρόπο έκαναν τις διακοπές μας πιο χαρούμενες αλλά το πιθανότερο είναι ότι θεωρούσαν πως έκαναν ένα χρέος ως γονείς που ενδιαφέρονταν για τη μόρφωση των παιδιών τους. Όποιο κι αν ήταν το κίνητρό τους, το θέμα είναι ότι τις Χαρούμενες Διακοπές τις μισούσα, γιατί όλο το καλοκαίρι που παρέμεναν παρατημένες πάνω στο τραπέζι, μου υπενθύμιζαν ότι οι διακοπές θα τελειώσουν, το σχολείο θα ξαναρχίσει κι εγώ θα είμαι τελείως απροετοίμαστη γι' αυτό το προγραμματισμένο γεγονός.
     Το βασικό θέμα όμως είναι άλλο, είναι το πώς μου ήρθαν τώρα, μετά από τόσα χρόνια, οι Χαρούμενες Διακοπές: υπεύθυνο για την ανάδυση αυτής της μακρινής ανάμνησης είναι το παρακάτω βραβευμένο animation για τη Δημιουργία του Κόσμου. Με το που είδα τα πρώτα λεπτά, σκέφτηκα ότι είναι τρομερή ιδέα ν' ανεβάσω στο μπλογκ μερικές μέρες πριν αρχίσουν τα σχολεία ένα animation το οποίο ΚΑΙ να είναι αστείο ΚΑΙ να έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Tη στιγμή εκείνη άστραψε στο μυαλό μου η ανάμνηση των Χαρούμενων Διακοπών, σε συνδυασμό με τη σκέψη ότι όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο μοιάζουμε με τους γονείς μας. Ευτυχώς μετά από λίγο το βίντεο έγινε τελείως σουρεάλ και κατέληξε σε κάτι εντελώς διαφορετικό (ωστόσο κάπως καλύτερο) από την πραγματικότητα, άρα, εντάξει, μπορώ να το κρατήσω, είναι απλώς αστείο, χωρίς να είναι εκπαιδευτικό.

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ

Δέκα συμβουλές για όσους περνούν το κατώφλι της ενηλικίωσης

     Πάντα μ' άρεσαν οι συμβουλές. Κάθε φορά που κάποιος με κοιτά με σοβαρό κι αποφασιστικό βλέμμα, λέγοντας "θα σου δώσω μια συμβουλή", δίνω όλη μου την προσοχή, περιμένοντας ν' ακούσω το απόσταγμα σοφίας που η εμπειρία έχει χαρίσει σ' αυτόν τον άνθρωπο, κλεισμένο μέσα σε μια φράση η οποία θα μου επιτρέψει να δω επιτέλους τα πράγματα καθαρά και να χαράξω τον σωστό δρόμο στη ζωή. Εννοείται, βέβαια, ότι ποτέ δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, όσο σωστές κι αν είναι οι συμβουλές που ακούω, μιας και πάντα μπαίνει στη μέση ο εαυτός μου, με τις φόβους και τις συνήθειές του, και τελικά κάνω του κεφαλιού μου. Ωστόσο, δε βλάπτει να' χουμε στο νου μας κάποια πράγματα, ειδικά στις κρίσιμες καμπές της ζωής μας, όπως είναι η φάση της ενηλικίωσης, όταν το σχολείο τελειώνει και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με προοπτικές κι ελευθερίες πρωτόγνωρες, που μας επιτρέπουν να οικοδομήσουμε την προσωπικότητά μας και να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε. Γι' αυτήν ακριβώς την περίοδο της ζωής μας δίνει συμβουλές η Greta Gerwig, η σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του καταπληκτικού Frances Ha, το οποίο είδαμε πριν δύο χρόνια, καθώς και του Mistress America, που θα δούμε κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες. Οι συμβουλές της (που βρίσκονται δημοσιευμένες εδώ) είναι απλές, εύστοχες κι έχουν τη σωστή δόση αυτοσαρκασμού -γι' αυτό μου φάνηκε ωραία ιδέα να τις μεταφέρω στο μπλογκ- χώρια που όλες τις προσυπογράφω και μου 'ρχεται να τις εκτυπώσω και να τις μοιράσω στις μαθήτριές μου που αυτές τις μέρες ετοιμάζονται να φύγουν από το νησί και να ξεκινήσουν την περιπέτεια της ενήλικης ζωής τους .

1. Να κοιμάσαι αρκετά... Χρειάζεσαι πολύ ύπνο. Ο ύπνος δε σε κάνει λιγότερο cool, σε κάνει λειτουργική. Κι ακόμα κι αν σου φαίνεται τρομερή ιδέα να μείνεις ξύπνια ως τις τρεις και μετά να προσπαθήσεις να πας στο μάθημα στις εννιά, απλώς θα σε κάνει να κοιμηθείς μέσα στην τάξη, πράγμα που θα κάνει τους καθηγητές να νομίσουν ότι δεν ενδιαφέρεσαι. Γι' αυτό δώσε προτεραιότητα στον ύπνο.
2. Δεν είσαι χοντρή... Ποτέ δεν ήσουν χοντρή. Σταμάτα να προσπαθείς να κάνεις δίαιτα, είναι χάσιμο χρόνου και είσαι όμορφη.
3. Κόψε τα μαλλιά σου, βάψε τα, κάνε τα χάλια... Είναι απλώς μαλλιά. Θα ξαναμακρύνουν, δεν πειράζει.
4. Μην κάνεις τατουάζ... Δεν έκανα τατουάζ. Αν είχα κάνει τατουάζ στα 18, θα ήταν ένα τατουάζ του προβάτου στον Μικρό Πρίγκιπα. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτό το τατουάζ και δείχνει τέλειο πάνω τους, αλλά νομίζω ότι σ' εμένα θα φαινόταν περίεργο και χαίρομαι πολύ που δεν το έκανα.
5. Κράτα επαφή με τους ανθρώπους που σε ήξεραν όταν ήσουν εφτά... Νομίζω ότι με κάποιο τρόπο αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν περισσότερη σχέση με αυτό που θα γίνεις -παρ' όλο που ακούγεται παράδοξο. Θεωρώ ότι μέχρι να γίνεις 18, έχεις ήδη παρουσιάσει μια ιδέα του εαυτού σου και πιστεύω ότι πάντα προσπαθείς να γυρίσεις σ' αυτό που ήσουν στα 7 ή τα 8, όταν ακόμα δεν είχες πλήρη αίσθηση του εαυτού σου ως οντότητα. Επομένως, οι άνθρωποι που σε ήξεραν στα 7 ή τα 8, πιθανώς γνωρίζουν το πρόσωπο στο οποίο προσπαθείς να ξαναγυρίσεις.
6. Γράψε ευχαριστήρια σημειώματα... Ένα καλό χειρόγραφο ευχαριστήριο σημείωμα ποτέ δεν πάει χαμένο. Η μαμά μου πάντα με ανάγκαζε να το κάνω και το μισούσα, γιατί στην ουσία έπρεπε να πληρώσω για όλ' αυτά τα δώρα που μου είχαν κάνει. Αλλά είναι ένα πραγματικά ωραίο πράγμα και οι άνθρωποι πραγματικά το εκτιμούν. Επιπλέον, κάνει τον κόσμο μας λίγο καλύτερο.
7. Ακολούθησε αυτό που πραγματικά σου αρέσει αντί γι' αυτό που νομίζεις ότι θα' πρεπε να σου αρέσει... Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για το τι σου αρέσει και τι δεν σου αρέσει. Νομίζω ότι περνούσα πολύ χρόνο με το να φαντάζομαι ότι είμαι ένα κορίτσι πιο cool και πιο έξυπνο και καλύτερο από μένα και να σκέφτομαι τι θα έκανε εκείνη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία σημασία τι θα έκανε εκείνη, γιατί εγώ δεν ήμουν εκείνο το κορίτσι. Είχα την ιδέα ότι θα ήταν τέλειο αν μ' ενδιέφεραν οι φυσικές επιστήμες αλλά δε μ' ενδιέφεραν! Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να μελετήσω θέατρο της εποχής της Παλινόρθωσης και ελισαβετιανή ποίηση, ωστόσο προσπάθησα να το αποφύγω, γιατί ένιωθα ότι δεν ήθελα να είμαι το είδος του κοριτσιού που του αρέσει κάτι τέτοιο. Κι αυτό ήταν βέβαια ηλίθιο, γιατί ήμουν ακριβώς αυτό το είδος κοριτσιού.
8. Παραδέξου το όταν δε γνωρίζεις κάτι... Στα 18 αφιέρωνα πολύ χρόνο υποστηρίζοντας ότι γνωρίζω πράγματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν γνώριζα. Κι έχασα την ευκαιρία να τα μάθω, γιατί αν απλώς παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις ποιο είναι εκείνο το συγκρότημα ή ότι ποτέ δεν διάβασες εκείνο το βιβλίο, κάποιος θα σου το εξηγήσει ή θα σου υποδείξει τη σωστή κατεύθυνση για να το μάθεις. Νομίζω ότι παραήμουν προσηλωμένη στο να μην πέσω στα μάτια των άλλων με το να προσποιούμαι ότι ήξερα πράγματα τα οποία δεν ήξερα. Κι αυτό δεν σε πάει πουθενά! Το μόνο πράγμα που θα συμβεί είναι ότι θα βελτιωθεί η ικανότητά σου να λες βλακείες, κι αυτή η ικανότητα δεν είναι τόσο τρομερή ώστε να προσπαθήσεις να τη βελτιώσεις.
9. Μην αρχίσεις το κάπνισμα... Ακούγομαι σαν τη μαμά μου αλλά μην αρχίσεις το κάπνισμα. Είναι φοβερός τρόπος για να πεθάνεις. Ξέρω ότι κάποιοι από τους χαρακτήρες μου στις ταινίες καπνίζουν κι ελπίζω ότι ποτέ δεν έκανα κάποιον να σκεφτεί ότι είναι cool. Δεν είναι cool. Μην το κάνεις. Είναι τόσο ηλίθιο. Το έχω κάνει κι εγώ κι εύχομαι να μην το είχα κάνει. Είναι σοβαρό και το εννοώ! Δεν είναι cool.
10. Η ζωή δεν τελειώνει στα 30... Μην στενοχωριέσαι γι' αυτό. Νομίζω ότι μεταξύ 18-30 υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι "αυτή είναι η ευκαιρία μου, είμαι νέα, πρέπει να κάνω τα πάντα, τώρα πρέπει να υλοποιήσω τις φιλοδοξίες μου". Αλλά αυτό που πραγματικά πιστεύω ότι συμβαίνει εν τέλει είναι ότι έχεις πάρα πολύ άγχος, το οποίο σ' εμποδίζει να προχωρήσεις. Αλλά αν είσαι αρκετά τυχερή, η ζωή είναι μεγάλη! Και είσαι νέα μέχρι, ας πούμε, τα 80. Πραγματικά το πιστεύω. Τώρα έχω φίλους που είναι στα 50 και στα 60, ακόμα και στα 70 κι είναι ακόμα τόσο νέοι με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Και νομίζω ότι αυτή η αίσθηση ότι όλα θα πάνε κατά διαόλου όταν θα γίνεις 30, δε θα μπορούσε ν' απέχει περισσότερο από την αλήθεια.

Υ.Γ.: Μερικές ακόμα συμβουλές από διάφορους ανθρώπους διαφόρων ηλικιών σ' αυτό εδώ το καταπληκτικό βίντεο.

SUMMER' S ALMOST GONE

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΆΛΜΠΑΤΡΟΣ

     Στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του A Voyage Round The World By Way Of The Great South Sea, ο Άγγλος ναυτικός George Shelvocke περιγράφει το πώς ο δεύτερος καπετάνιος του, τον Οκτώβριο του 1719, σκότωσε ένα άλμπατρος στ'  ανοιχτά του ακρωτηρίου Χορν, στη Γη του Πυρός, επειδή το θεωρούσε κακό οιωνό και πίστευε ότι, σκοτώνοντάς το, θα υποχωρούσε η κακοκαιρία. Η αφήγηση αυτού του περιστατικού ενέπνευσε τον ποιητή S.T. Coleridge για το κεντρικό γεγονός στο διασημότερο ποίημά του, την Μπαλάντα του Γέρου Ναυτικού.

     

Gustave Dore, "Η Μπαλάντα Του Γέρου Ναυτικού"

Στις εφτά το βράδυ, ενώ μάζευαν το κύριο πανί, κάποιος Γουίλιαμ Κάμελ φώναξε ότι τα χέρια και τα δάχτυλά του είχαν μουδιάσει τόσο ώστε δε μπορούσε πια να κρατηθεί, όμως πριν προλάβουν να τον βοηθήσουν αυτοί που βρίσκονταν πιο κοντά του, έπεσε και πνίγηκε.
     Το κρύο είναι ασφαλώς πολύ πιο ανυπόφορο σ' αυτά τα πλάτη, παρά στα ίδια του βορείου ημισφαιρίου. Παρόλο που η θερινή εποχή ήταν ήδη αρκετά προχωρημένη και οι ημέρες είχαν μεγαλώσει πολύ, είχαμε συνεχείς θύελλες με χαλάζι, χιόνι και βροχή και τους ουρανούς μας τους έκρυβαν συνέχεια σκυθρωπά, μελαγχολικά σύννεφα. Με δυο λόγια, θα πίστευε κανείς πως ήταν αδύνατο να ζήσει οποιοδήποτε πλάσμα σ' ένα τόσο σκληρό κλίμα. Και πραγματικά παρατηρήσαμε ότι δεν είχαμε δει κανενός είδους ψάρι από τότε που είχαμε περάσει στα νότια του Πορθμού του Λε Μερ, ούτε ένα θαλασσοπούλι, εκτός από ένα απαρηγόρητο μαύρο άλμπατρος, που μας συνόδευε αρκετές μέρες, πετώντας από πάνω μας σαν χαμένο, ώσπου ο Χάτλεϊ (ο δεύτερος καπετάνιος μου), σε μια από τις κρίσεις μελαγχολίας του, παρατήρησε ότι αυτό το πουλί πετούσε πάντα κοντά μας και φαντάστηκε, από το χρώμα του, ότι ίσως ήταν κάποιος κακός οιωνός. Αυτό που, πιστεύω, ενίσχυσε τη δεισιδαιμονία του ήταν η αδιάκοπη αλληλουχία αντίθετων θυελλωδών ανέμων, οι οποίοι μας βασάνιζαν από τότε που είχαμε ανοιχτεί στη θάλασσα. Όμως, όπως κι αν έχει το πράγμα, μετά από μερικές άκαρπες προσπάθειες, στο τέλος πυροβόλησε και σκότωσε το άλμπατρος, χωρίς ν' αμφιβάλλει (ίσως) ότι μετά απ' αυτό θα είχαμε ευνοϊκό άνεμο.

Υ.Γ.1: Η αφήγηση του Shelvocke (μτφρ. Αγγέλα Βερυκοκάκη) περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Τα Μεγάλα Ρεπορτάζ", εκδόσεις Νάρκισσος, που αποτελείται από αφηγήσεις σημαντικών ή παράξενων γεγονότων από αυτόπτες μάρτυρες, μεταξύ των οποίων είναι ο Ξενοφώντας, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Δαρβίνος, ο Γκογκέν και πολλοί άλλοι. Τα γεγονότα ξεκινούν από τον λοιμό της Αθήνας το 430 π.Χ. και φτάνουν ως τον πόλεμο των Μπόερς τον Μάιο του 1900.

Υ.Γ.2: "Η Μπαλάντα Του Γέρου Ναυτικού" κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χατζηνικολή, σε μετάφραση Β. Αθανασόπουλου. Παρακάτω, μπορείτε να ακούσετε το πρωτότυπο σε απαγγελία Orson Welles.

COMMON PEOPLE

     Το παρακάτω βίντεο, που συνδυάζει μια διασκευή του Common People με animation από το Star Trek της δεκαετίας του 60, είναι κάπως hipster αλλά έχει πολλή πλάκα. Νομίζω ότι το Star Trek δεν είχε ποτέ πολλούς οπαδούς στην Ελλάδα, το Common People όμως είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των '90s -και ένα από τα πιο πολιτικά. Αυτό το τελευταίο βέβαια το ένιωσα πιο μετά, μιας και στην ευημερούσα ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 90, όσο κι αν μιλούσαμε για μίσος ταξικό και ταξικό εχθρό, δεν είχαμε ακόμα συνειδητοποιήσει πόσο αρραγή είναι τα στεγανά μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Τώρα όμως, όσο τελειώνουν τα ψέματα, όσο η νέα τάξη πραγμάτων μας απειλεί με τα κοφτερά της δόντια, τόσο πιο πολύ διαπιστώνουμε στο πετσί μας τα λόγια στο αποκορύφωμα του τραγουδιού, λίγο πριν τελειώσει: "you 'll never fail like common people, you' ll never watch your life slide out of view, and dance and drink and screw because there's nothing else to do".

Ο ΦΡΙΤΣ ΛΑΝΓΚ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

   
     Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Φριτς Λανγκ -κομψότατος στην εμφάνιση και παραστατικότατος στην αφήγηση- θυμάται τη συνάντηση που είχε με τον Γκέμπελς το 1933, όταν ο πανίσχυρος υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ τον κάλεσε για να του προσφέρει τη θέση του επικεφαλής των γερμανικών κινηματογραφικών παραγωγών. Η εμπειρία που περιγράφει είναι τελείως καφκική, με ατέλειωτους διαδρόμους όπου αντηχούν τα βήματά, ένοπλους φρουρούς που ζητούν συνέχεια εξακρίβωση στοιχείων, και το ρολόι έξω από το παράθυρο να γυρίζει τους δείκτες του αργά και βασανιστικά όση ο ώρα ο Γκέμπελς ενημέρωνε τον Λανγκ για τα σχέδια που είχε για κείνον το ναζιστικό κόμμα. Η ιστορία όμως είχε αίσιο τέλος: ο Λανγκ ευχαρίστησε ευγενικά τον Γκέμπελς, έφύγε κάθιδρος από το Υπουργείο Προπαγάνδας και, το ίδιο βράδυ, εγκατέλειψε τη χώρα, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Μετά από ένα σύντομο διάστημα στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα στην αμερικάνικη βιομηχανία κινηματογράφου, όπως έκαναν άλλωστε ο Πίτερ Λόρε (πρωταγωνιστής του Λανγκ στο "Μ", το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού), η Χέντι Λαμάρ κι ένα σωρό άλλοι γερμανόφωνοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι. Τουλάχιστον αυτοί κατάφεραν να γλιτώσουν...

(πηγή: www.tasteofcinema.com)

VERBA

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥ

     Αυτές τις μέρες που τα παιδιά γράφουν εξετάσεις, αναρωτιέμαι τι απ' όλα τούτα που διαβάζουν θα τους μείνει όταν το σχολείο θα έχει πια τελειώσει. Εντάξει, δεν είπα να θυμούνται ανάμεσα σε ποιους έγινε η Ανταλκίδειος Ειρήνη, ας θυμούνται όμως ανάμεσα σε ποιους έγινε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Μα ούτε καν αυτό· πιο σημαντικό μου φαίνεται ν' αντιληφθούν ότι η γνώση ανοίγει τον δρόμο για την ελευθερία· κι ακόμα πιο σημαντικό, περισσότερο κι απ' αυτό, να νιώσουν ότι οι δάσκαλοί τους πίστεψαν σ' αυτό που είναι και σ' αυτό που έχουν τη δυνατότητα να γίνουν. Μπορεί να ζητάω πάρα πολλά σε μια εποχή που έχει απαξιώσει σε τέτοιο βαθμό το σχολείο και τους δασκάλους, ωστόσο, πάντα θα υπάρχει έστω κι ένα παιδί που θα νιώσει τη ζεστασιά της σχέσης μεταξύ μαθητή και δασκάλου και θ' αντλήσει απ' αυτήν δύναμη.
     Ένα τέτοιο παιδί ήταν ο Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ: αφού έχασε τον πατέρα του όταν ήταν ακόμα μωρό, μεγάλωσε με τη γιαγιά του και την αναλφάβητη και σχεδόν κωφή μητέρα του μέσα σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Οι πιθανότητες να ξεφύγει από τη μιζέρια ήταν λίγες, όμως ο μικρός Αλμπέρ ήταν εξαιρετικός μαθητής κι ο δάσκαλός του, ο Λουί Ζερμαίν, έδειξε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του παιδιού και το στήριξε κάνοντας του δωρεάν μαθήματα κι γράφοντάς το στο γυμνάσιο, παρά τις αντιρρήσεις της γιαγιάς του, που θα προτιμούσε να παρατήσει το σχολείο και να πιάσει δουλειά. Τη συνέχεια λίγο πολύ την ξέρουμε: ο Καμύ έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς και φιλοσόφους του 20ου αιώνα και μάλιστα το 1957 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ "για τη σημαντική λογοτεχνική του παραγωγή, η οποία με διαυγή ειλικρίνεια φωτίζει τα προβλήματα της ανθρώπινης συνείδησης των καιρών μας". Λίγο καιρό μετά την απονομή του βραβείου, ο Καμύ έγραψε το παρακάτω γράμμα στον παλιό του δάσκαλο:

19 Νοεμβρίου 1957

Αγαπητέ κύριε Ζερμαίν,

Άφησα λιγάκι να κοπάσει ο θόρυβος που με τριγύριζε όλες αυτές τις μέρες πριν σας μιλήσω λίγο με όλη μου την καρδιά. Μόλις μου έγινε μια πολύ μεγάλη τιμή, την οποία ούτε επιδίωξα ούτε ζήτησα. Όταν όμως έμαθα το νέο, η πρώτη μου σκέψη, μετά τη μητέρα μου, ήταν για σας. Χωρίς εσάς, χωρίς αυτό το στοργικό χέρι που τείνατε στο μικρό, φτωχό παιδί που ήμουν, χωρίς τη διδασκαλία σας και το παράδειγμά σας, τίποτε απ' όλα αυτά δε θα είχε συμβεί. Δεν θεωρώ τόσο σπουδαία αυτού του είδους την τιμή, αλλά αυτή εδώ είναι τουλάχιστον μια ευκαιρία για να σας πω τι ήσασταν και είστε πάντα για μένα και για να σας διαβεβαιώσω ότι οι προσπάθειές σας, η δουλειά σας και η γενναιόδωρη καρδιά που βάλατε μέσα σ' αυτήν είναι πάντα ζωντανές σ' ένα απ' τα μικρά σας σχολιαρόπαιδα, που, παρά την ηλικία, δεν έπαψε να είναι ευγνώμων μαθητής σας.

Σας φιλώ θερμά, 

Αλμπέρ Καμύ

Τι θα μπορούσε να είναι ομορφότερο απ' αυτό;

Εδώ  μπορείτε να διαβάσετε το γράμμα του Καμύ στο πρωτότυπο, καθώς και την απάντηση του δασκάλου του. Παρακάτω μπορείτε ν' ακούσετε τον Καμύ να εκφωνεί τον λόγο του στην τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ και σ' αυτή τη διεύθυνση μπορείτε να τον διαβάσετε σε αγγλική μετάφραση.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ BOB DYLAN!

     Σαν σήμερα, 24 Μαΐου του 1941, γεννιέται στο Ντουλούθ της Μινεσότα ο Ρόμπερτ Ζίμμερμαν· είκοσι χρόνια μετά, αλλάζει το όνομά του σε Μπομπ Ντύλαν (ως φόρο τιμής στον ποιητή Ντύλαν Τόμας), μετακομίζει στο Βίλατζ της Νέας Υόρκης κι αλλάζει για πάντα την ιστορία της μουσικής. Χρόνια Πολλά Μπομπ Ντύλαν!

Η ΠΑΤΤΙ ΣΜΙΘ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΘΟΥΡΟ ΡΕΜΠΩ

     Ο Ρεμπώ ήταν ένας από τους αγαπημένους ποιητές της Πάττι Σμιθ, αν και η λέξη δε μου φαίνεται αρκετή για ν' αποδώσει τη σημασία που είχε για κείνη· ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς της, το πρότυπό της και κατά κάποιο τρόπο ο φύλακας - άγγελός της. Πέρα από το ποίημα που είχε γράψει γι' αυτόν, έβλεπε στον ύπνο της ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο, στο οποίο πήγαινε στη Χαράρ κι έβρισκε μέσα σε μια κατασκονισμένη βαλίτσα το μεγάλο, χαμένο έργο του ποιητή. Όπως αναφέρει στο βιβλίο της Just Kids, είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα να πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι και να βρει το χαμένο χειρόγραφο, επειδή όμως κανείς άλλος δεν έβρισκε την ιδέα αρκετά καλή ώστε να τη χρηματοδοτήσει (λογικό· ακόμα και στα αμερικάνικα σέβεντις υπήρχαν ψήγματα λογικής) αρκέστηκε τελικά σ' ένα ταξίδι στη γενέτειρα του ποιητή, τη Σαρλβιλ, το οποίο περιγράφεται στο βιβλίο με πολλή συγκίνηση. Φαίνεται ότι αργότερα επανέλαβε το ίδιο ταξίδι, μιας και στο παρακάτω βίντεο, όπου απαγγέλλει το ποίημά της για τον Ρεμπώ, βρίσκεται πάλι στη Γαλλία, τη Σαρλβίλ και το Παρίσι, περπατά στους δρόμους που περπάτησε κι εκείνος και -με τον δικό της τρόπο- προσεύχεται γι' αυτόν.

ΠΩΣ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗ ΡΟΗ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΙΩΝ

 

     Αν όσα λέει ο Μόατ για τους λύκους φαίνονται σε κάποιους παραμύθια, αυτά που υποστηρίζει ο εκφωνητής του παρακάτω βίντεο, ότι δηλαδή οι λύκοι συμβάλλουν στην ισορροπία του οικοσυστήματος, σε σημείο που μπορούν ακόμα και ν' αλλάξουν τη μορφολογία του εδάφους, μεταβάλλοντας τη ροή των ποταμών, θα τους ακούγονται σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως, το παρακάτω βίντεο εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο γίνεται κάτι τέτοιο, συνοδεύοντας τις εξηγήσεις του με πανέμορφες εικόνες φύσης, που προέρχονται από το Εθνικό Πάρκο Yellowstone των Ηνωμένων Πολιτειών.
     Οι λύκοι είχαν εξαφανιστεί από τον χώρο του πάρκου για εβδομήντα χρόνια, μέχρι που το 1995 αποφασίστηκε να επανεισαχθούν στο οικοσύστημα του Yellowstone. Ο λόγος ήταν ότι τα ελάφια, εφόσον δεν κινδύνευαν πια από τους λύκους, είχαν πολλαπλασιαστεί σε τόσο μεγάλο αριθμό που απειλούσαν με ερημοποίηση μεγάλες εκτάσεις του πάρκου, λόγω της υπερβόσκησης. Οι λύκοι λοιπόν σκότωσαν κάποια ελάφια, ωστόσο το πιο σημαντικό είναι ότι άλλαξαν τη συμπεριφορά των ελαφιών: τα ελάφια άρχισαν ν' αποφεύγουν κάποιες περιοχές του πάρκου, κυρίως τις κοιλάδες και τα φαράγγια· σε έξι χρόνια, οι γυμνές κοιλάδες έγιναν ολόκληρα δάση και μόλις συνέβη αυτό, άρχισαν να έρχονται πάλι τα πουλιά για να χτίσουν τις φωλιές τους στα δέντρα. Αυξήθηκε ακόμη ο αριθμός των καστόρων, οι οποίοι έχτισαν φράγματα στα ποτάμια. Επίσης, οι λύκοι σκότωναν κογιότ, οπότε έδωσαν την ευκαιρία στα θηράματά τους, τους λαγούς και τα ποντίκια να πολλαπλασιαστούν, πράγμα που προσέλκυσε πιο πολλά γεράκια, νυφίτσες, αλεπούδες, ασβούς και κοράκια, ακόμα και αρκούδες, αφενός λόγω του κρέατος που άφηναν πίσω οι λύκοι και αφετέρου λόγω των πιο πολλών μούρων που υπήρχαν στα δάση. Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι άλλαξαν τη συμπεριφορά των ποταμιών: άρχισαν να σχηματίζουν λιγότερους μαιάνδρους και να υφίστανται λιγότερη διάβρωση, γιατί τα αναγεννημένα δάση σταθεροποίησαν τις όχθες τους, οπότε κατέρρεαν σπανιότερα και η ροή τους έγινε πιο σταθερή. Άρα, ένας μικρός αριθμός λύκων όχι μόνο μεταμόρφωσε το οικοσύστημα του πάρκου αλλά ακόμα και τη μορφολογία του...
     Το εντυπωσιακό αυτό βίντεο, με όλες τις θαυμαστές πληροφορίες που περιέχει και τις μαγευτικές του εικόνες, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για εκπαιδευτικούς σκοπούς ή απλώς για να ταξιδεύει λίγο το μυαλό κάποιου που νιώθει ότι δεν αντέχει άλλο τη θέα κεραιών πολυκατοικιών και απλωμένων ρούχων στο απέναντι μπαλκόνι...