ΑΦΙΣΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΗ ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑ (ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

     Αυτή τη χρονιά είμαι υπεύθυνη της σχολικής βιβλιοθήκης -δεν είναι η πρώτη φορά, φέτος όμως έχει συμβεί κάτι καταπληκτικό: τα παιδιά δανείζονται συνεχώς βιβλία και συζητούν μεταξύ τους αυτά που διάβασαν. Δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει περισσότερο χαρούμενη: το να μεταδώσω στα παιδιά την αγάπη μου για την ανάγνωση βιβλίων είναι για μένα βασικός στόχος κι αν μπορούσα, θα γέμιζα τους τοίχους του σχολείου με σχετικές αφίσες, μόνο που φοβάμαι μήπως το παρακάνω και οδηγήσω τα πράγματα στο αντίθετο αποτέλεσμα. Εδώ στο μπλογκ όμως, στη δική μου παιδική χαρά, μπορώ ν' ανεβάσω όσες αφίσες θέλω, που να δείχνουν πόσο υπέροχη, πόσο φανταστική δραστηριότητα είναι το διάβασμα!

Yan Nascimbene, αφίσα για τη Γιορτή του Βιβλίου στο Λος Άντζελες

Αυτή την αφίσα την έχω δει και στην Αθήνα από το πάντα δραστήριο σωματείο υπαλλήλων βιβλίου- χάρτου με τη λεζάντα "Τα βιβλία δίνουν μια καλύτερη προοπτική της ζωής".  

Μα, τι ωραιότερο μπορεί να κάνει κανείς στο μετρό από το να διαβάσει;

Προσοχή! Το διάβασμα μπορεί να βλάψει σοβαρά την άγνοιά σου!

Όπως λέει κι ο αγαπημένος Maurice Sendak στην παραπάνω αφίσα: "Οι αναγνώστες των διακοπών διασκεδάζουν περισσότερο απ' όλους (εκτός από τους υπόλοιπους αναγνώστες των διακοπών)".

Άλλη μια αφίσα του Maurice Sendak, με τα άγρια πλάσματά του, που επιβεβαιώνουν ότι το διάβασμα έχει πλάκα! Και τις δύο αφίσες του Sendak τις βρήκα βέβαια στο www.brainpickings.org

Τρομερή αφίσα στο πνεύμα των σίξτις!

Και τέλος, η πιο αγαπημένη μου από όλες τις αφίσες, αυτή του Peter Max από το 1969 (πηγή: www.openculture.com) όχι μόνο για την ψυχεδελική αισθητική αλλά κυρίως για το μήνυμα που περιέχει: "Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου -διάβασε!".

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Yan Nascimbene

ΥΠΟΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

     Σήμερα νιώθω πολύ ωραία αλλά και λίγο αμήχανα, γιατί θα γράψω για τα ποιήματα ενός φίλου, του Νίκου Π. Μπορείτε να βρείτε δικά του ποιήματά και κείμενα  εδώ, καθώς  και επιλογές κειμένων, εικαστικών έργων και βίντεο από άλλους δημιουργούς. Το ύφος είναι άψογο και, κυρίως, εντελώς προσωπικό. Το σημαντικότερο όμως είναι τα ποιήματα. Είναι ό, τι πιο ωραίο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια! Θυμίζουν Κική Δημουλά, με τις υπαρξιακές αναζητήσεις, τα παιχνίδια των λέξεων και το πεζογραφικό ύφος. Ωστόσο, υπάρχει επίσης χιούμορ, ζεστασιά και πολιτικός προβληματισμός, που λείπουν από την ποίηση της Δημουλά και φέρνουν τα ποιήματα του Νίκου Π. πιο κοντά στην ποίηση του Νίκου Εγγονόπουλου. Πρόκειται βέβαια για ποιήματα που εκφράζουν σύγχρονους προβληματισμούς και αντιπροσωπεύουν τη γενιά των 30+: η περιδιάβαση στο αφιλόξενο αλλά συγχρόνως οικείο αστικό τοπίο, η περιπλάνηση στις πόλεις του κόσμου, η επώδυνη και αργή ενηλικίωση, η απέχθεια προς το μικροαστισμό, είναι θέματα που λένε πολλά στους ανθρώπους της γενιάς μας. Ορίστε λοιπόν το ποίημα της τελευταίας, νομίζω, ανάρτησής του. Φιλιά πολλά!

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

Αν κλειστήκατε έξω

υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μπείτε

ο κλειδαράς

το μπαλκόνι του γείτονα

στην ανάγκη

ένα κλειδί του σολ

το ζήτημα είναι τι κάνετε

αν κλειστήκατε μέσα

σε μια εντοιχισμένη ζωή

με συζύγους και παιδιά

χρέη και σκυλιά

όταν έχετε στη διάθεσή σας τόσα

κλειδιά

που όμως δεν ανοίγουν τίποτα

όταν κανείς κλειδαράς

κανένας γείτονας δεν μπορεί

να σας βοηθήσει

όταν η ζωή έχει πια συρρικνωθεί

σε μια τσέπη φουσκωμένη

από άχρηστα κλειδιά

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (2)

     Καλησπέρα! Άλλο ένα ποίημα του Soupault σήμερα - ίσως αυτό να μ' αρέσει λίγο περισσότερο από το χθεσινό, ίσως να είναι και λίγο περισσότερο μελαγχολικό. Αυτή τη φορά γνωρίζω την ποιητική συλλογή, καθώς σε τούτη την περίπτωση είχα φροντίσει να τη σημειώσω στο τετράδιο που λέγαμε, και ο μεταφραστής είναι πιθανόν να είναι και εδώ ο Γιώργος Κ. Καραβασίλης, όπως μας πληροφόρησε χθες ο Jinxx. Η εικόνα στο τέλος της ανάρτησης, όπως και η χθεσινή, είναι του Yan Nascimbene, ενός πολύ σημαντικού Ιταλού εικαστικού που πέθανε πριν λίγες μέρες. Οι συγκεκριμένες εικόνες προέρχονται από την εικονογράφηση διηγημάτων του Italo Calvino, ενώ έχει επίσης εικονογραφήσει και βραβευτεί για μια έκδοση του πρώτου μέρους του "Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο" του Προυστ, το  "από τη μεριά του Σουάν". Πολλά φιλιά!

Η ΣΗΜΑΔΟΥΡΑ

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Φίλοι

Φίλοι μου σαν πεθάνω

Δεν είναι για την ομορφιά της

Που τόσο τη λατρεύω

Αλλά γιατί σβήνει τα χνάρια,

Βρωμιές, σταυρούς και σάβανα

Είν’ η αληθινή

Σιωπή κι η μοναξιά

Για το λίγο καιρό

Που μου’ μεινε να ζήσω

Ξέρουμε φίλοι μου:

Η μυρουδιά που βασιλεύει

Γύρω στις πόλεις

Νεκροταφείων είναι μυρουδιά

Και της καμπάνας ο αχός

Πιο δυνατός απ’ τον αχό του αίματος.

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Φίλοι

Υπάρχει κει και φως κι αέρας

Κι αλάτι που τα ροκανίζει όλα

Σαν τη φωτιά

Και σαν τα χρόνια.

Η θάλασσα τίποτα δεν αντανακλά

Ούτε γκριμάτσες ούτε φάτσες

Δεν θέλω τις μακρόσυρτες πομπές

Και τις πενθοφορούσες

Τα μαύρα γάντια

Κι όλους τους φλύαρους

Τίποτα που να θυμίζει αυτούς τους ίσκιους

Τα δάκρυα εκείνα και τις λησμονιές

Ο θάνατος είναι δικός μου ύπνος

Ο λατρευτός μου ύπνος

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Οι φίλοι

Οι άγνωστοί μου φίλοι τ’ αδέρφια μου

Όλοι εκείνοι που ποτέ τους δε με γνώρισαν

Και που δεν θα’ χουν λύπες

Αναμνήσεις

Προπάντων όχι μνήμη

Μα που θα με κατευοδώσουν μ’ ένα χτύπημα στον ώμο.

Poésies Completes, 1932.

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (1)

     Καλησπέρα! Αυτή τη βδομάδα θ' ασχοληθούμε με το σουρεαλισμό. Όχι αυτόν της καθημερινής ζωής, τον άλλο, το λογοτεχνικό και εν γένει καλλιτεχνικό, μέσα από τα έργα των ίδιων των εκπροσώπων του. Ας  δούμε όμως τον ορισμό του σουρεαλισμού από τους ίδιους, στο πρώτο μανιφέστο τους, που γράφτηκε το 1924: "αυτοματισμός ψυχικός καθαρός με τον οποίο προτίθεται κανείς να εκφράσει είτε προφορικά είτε γραπτά, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, την πραγματική λειτουργία της σκέψης. Υπαγόρευση της σκέψης, με την απουσία κάθε ελέγχου απ' τη λογική, έξω από κάθε προκατάληψη αισθητική ή ηθική. Ο σουρεαλισμός στηρίζεται στην πίστη στην ανώτερη πραγματικότητα ορισμένων τύπων συσχετισμών αγνοημένων ως τώρα, στην παντοδυναμία του ονείρου, στο αδιάφορο παιγνίδι της σκέψης". Η επιρροή της ψυχανάλυσης είναι λοιπόν ολοφάνερη, παρ' όλο που ο Φρόιντ έλεγε για τους σουρεαλιστές πως "είναι τρελοί κατά 95% , όσο δηλαδή και το καθαρό οινόπνευμα". Ιδρυτές του κινήματος ήταν ο Breton και ο Soupault, που είναι άλλωστε ο αγαπημένος μου. Ας δούμε λοιπόν ένα ποίημά του Philippe Soupault, το οποίο είχα αντιγράψει παλιότερα σ' ένα τετράδιο επειδή μου άρεσε πολύ, αλλά δυστυχώς δε σημείωσα το όνομα του μεταφραστή. Αν το γνωρίζει κάποιος, ας το μοιραστεί μαζί μας. Πολλά φιλιά!

 say it with music

Τα χρυσά βραχιόλια και τις σημαίες

Τα σύννεφα και τον υγιεινό άνεμο

Τ' αφήνω έτσι απλά

Η καρδιά μου είναι πολύ μικρή

Ή πολύ μεγάλη

Και η ζωή μου μικρή

 Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα με βρει το τέλος

 ‘Ομως γερνώ

 Κατεβαίνω τα καθημερινά μου σκαλοπάτια

 Αφήνοντας μια προσευχή να δραπετεύει από τα χείλη μου

 Σε κάθε πάτωμα ένας φίλος με προσμένει

 Είν' ένας κλέφτης

 Είμ' εγώ

 Δεν ξέρω πια να βλέπω μες στον ουρανό

 Παρά ένα μόνο άστρο ή ένα μόνο σύννεφο

Κατά τη θλίψη μου, τη χαρά μου

Δεν ξέρω πια να χαμηλώνω το κεφάλι

Είναι πολύ βαρύ

Μέσα στα χέρια μου δεν ξέρω πια καθόλου

 Αν κρατάω φυσαλίδες σαπουνιού ή μπάλες κανονιού

 Περπατώ

 Γερνώ

 Μα το κόκκινο αίμα μου, το αγαπημένο κόκκινο αίμα μου

Τρέχει στις φλέβες μου

 Κυνηγώντας μπροστά του τις αναμνήσεις τού τώρα

 Μα η δίψα μου είναι πολύ μεγάλη

 Σταματώ ακόμα και προσέχω

Το φως

 Παράδεισος, παράδεισος, παράδεισος.