ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΌΤΑΝ ΉΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

     Μετά τους συγγραφείς, σειρά έχουν οι καλλιτέχνες: μουσικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και ζωγράφοι. Οι φωτογραφίες είναι πιο σύγχρονες, γι' αυτό και κανένα παιδάκι δε φοράει ναυτικά, αυτή την ακατανόητη μόδα παλιότερων εποχών, που πολύ θα'θελα να μου εξηγήσει κάποιος πώς προέκυψε.

Ο μικρός Αντρέι Ταρκόφσκι, στην αγκαλιά του πατέρα του, παρατηρεί το πέταλο ενός λουλουδιού. Άλλωστε, ένα από τα γνωρίσματα του μεγάλου καλλιτέχνη είναι ότι προσέχει πράγματα που εμείς προσπερνάμε αδιάφορα.

Αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι θα μπορούσε μεγαλώνοντας να γίνει η πιο λαμπερή σταρ του αμερικάνικου κινηματογράφου και πράγματι, η μικρή Norma Jean έγινε η Marilyn Monroe.

Ακόμα πιο λαμπερή είναι τούτη εδώ η πιτσιρίκα, που μοιάζει σαν να το' σκασε από παραμύθι με νεράιδες. Μεγαλώνοντας, η Kate Bush διατήρησε την ίδια αιθέρια ομορφιά.

Αυτό το αναμαλλιασμένο αγοράκι με τα πεταχτά αυτιά και το πονηρό ύφος  είναι ο George Harrison σε μια εποχή που μάλλον δεν του περνούσε από το μυαλό να γίνει μουσικός κι ακόμα περισσότερο να γίνει ινδουιστής -αν υποθέσουμε ότι σ' αυτή την ηλικία ήξερε κατά που πέφτει η Ινδία..

Ο Joe Strummer, σε μια άλλη εποχή, χωρίς πανκ και οργισμένα τραγούδια, ήταν ένα γλυκύτατο αγοράκι, με ζακετάκι ολόιδιο μ' αυτό του μεγαλύτερου αδερφού του. Αργότερα, οι δρόμοι τους χώρισαν -και δεν εννοώ ότι άρχισαν να φορούν διαφορετικές ζακέτες. Ο David έγινε νεοναζί, ενώ όποιος έχει ακούσει έστω κι έναν δίσκο των Clash ξέρει ότι ο Joe απεχθανόταν κάθε είδους φασιστική συμπεριφορά, οπότε τα δύο αδέρφια μοιραία αποξενώθηκαν.

Αυτός εδώ ο πιτσιρικάς, αντιθέτως, ούτε προβληματιζόταν με την πολιτική, ούτε πνιγόταν από τον κομφορμισμό -τυπικό βλαχαδερό του αμερικάνικου Νότου δηλαδή. Ωστόσο, αγαπάμε Elvis, γιατί, όπως είχε πει κι ο John Lennon, "before Elvis there was nothing".

Εντάξει, η Patti Smith είναι ολόιδια: δεν φαίνεται καν σαν παιδί, είναι σαν να έχει ντυθεί παιδί. Τουλάχιστον σ' αυτή τη φωτογραφία χαμογελάει, ενώ μεγαλώνοντας μάλλον το' κοψε.

Κι άλλη τραγουδίστρια, εδώ όμως μιλάμε για άλλη κλάση: το κοριτσάκι που, αν στη φωτογραφία δε φαινόταν η μαμά του, θα έμοιαζε σαν να προέρχεται από φυλή του Αμαζονίου, είναι η divina Μαρία Κάλλας.

Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μην μπορούμε να μαντέψουμε ποιο είναι αυτό το αγοράκι με το σοβαρό ύφος, αν όμως του ζωγραφίσουμε ένα τσιγκελωτό μουστάκι, τότε ναι, το βρήκαμε αμέσως, είναι ο Salvador Dali.

Ε, τούτην εδώ τη μικρή θα τη λέγαμε μάλλον άσχημη, αν και η ασχήμια είναι το μικρότερο κακό που είχε συμβεί στην Φρίντα Κάλο. Κατάφερε όμως και αυτό, όπως και την αναπηρία της, να τα μετουσιώσει σε γοητεία και τέχνη, όχι με το να προσπαθεί να τα κρύψει αλλά τονίζοντάς τα -γι' αυτό αξίζει σεβασμό απεριόριστο.

ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΎΨΗ

 

     "Η μεγάλη μου σκέψη στη ζωή είναι αυτός. Αν όλα χάνονταν κι αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω. Κι αν όλα έμεναν κι αυτός χανόταν, το σύμπαν θα ήταν για μένα τόπος ξένος και φοβερός. Δεν θα' χα θέση εκεί. Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα του δάσους. Ο χρόνος θα την αλλάξει, το ξέρω καλά, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου για τον Χηθκλιφ είναι σαν τα αιώνια βράχια αποκάτω - λίγη ευχαρίστηση μου δίνει αλλά αναγκαία. Νέλλυ, είμαι ο Χήθκλιφ . Είναι πάντα, πάντα στο νου μου. Δεν μου δίνει χαρά, όπως δεν μου δίνει χαρά ο εαυτός μου, αλλά είναι μέσα μου, σαν τον ίδιο τον εαυτό μου".

 (σελ. 151 -152, Έμιλυ Μπροντέ, Ανεμοδαρμένα Ύψη, μτφρ. Άρης Μπερλής, εκδόσεις Άγρα)

Υ.Γ.: Η ενότητα audiovisual delight βασίζεται στην εξής ιδέα: Ως αφετηρία υπάρχει ένα σημαντικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, από το οποίο αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα και το συνδυάζω με μια φωτογραφία που, κατά τη γνώμη μου, απηχεί την ατμόσφαιρα του έργου. Στη συνέχεια, συνδέω με link από το youtube ένα τραγούδι εμπνευσμένο από το συγκεκριμένο έργο με μια φράση του κειμένου που θα μπορούσε να έχει αποτελέσει την πηγή έμπνευσης, τη βάση του τραγουδιού.

ΗΛΙΕ ΗΛΙΕ ΑΡΧΗΓΕ!

     Ωραίο και το φεγγάρι, αλλά ακόμα πιο ωραίος είναι ο ήλιος! Ξέρω ότι πολλοί από σας διαφωνείτε. Ειδικά όσοι κινούνται στο κέντρο της Αθήνας σκέφτονται τον ήλιο κάπως σαν βασανιστή των ες- ες, που προσπαθεί μ' ανελέητη μεθοδικότητα να τους εξοντώσει. Θυμηθείτε όμως για λίγο τον χειμώνα: τη συννεφιά, το κρύο, τη διάθεσή που ήταν πεσμένη στα Τάρταρα λόγω του καιρού... Γι' αυτό σας λέω: δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τον ήλιο. Αν δεν έχετε πειστεί ακόμη, σκεφτείτε πόσα τραγούδια έχουν γραφτεί γι' αυτόν: "here comes the sun" και "I'll follow the sun" των Beatles, "the warmth of the sun" των Beach Boys, "sunshine of your love" των Cream, "sun is shining" του Bob Marley, "black hole sun" των Soundgarden... Μάλιστα. Παρατηρώ γι' ακόμα μια φορά (εκτός από το ότι το'χω παρακάνει με τα αποσιωπητικά) ότι το πιο πρόσφατο τραγούδι από αυτά που μου έρχονται στο μυαλό είναι από τη δεκαετία του 90. Κακό σημάδι. Αν δεν προσέξω, θα γίνω σύντομα σαν αυτούς που κουνάνε περίλυποι το κεφάλι και λένε μ' ένα βαθύ αναστεναγμό: "αχ, πάνε εκείνες οι ωραίες εποχές, δε γράφονται πια τέτοια τραγούδια. Οι νέοι σήμερα..." και πάει λέγοντας... Α πα πα! Θα ξορκίσω την τρομακτική αυτή πιθανότητα μ' ένα πολύ πολύ καινούριο τραγούδι μιας πάρα πολύ νέας τραγουδίστριας: το "Sun" της Ισλανδής Disa. Με το που διαβάσατε Ισλανδή, πήγε το μυαλό σας στην Bjork. Πιστεύω όμως ότι δε μοιάζει τόσο με την Bjork, όσο με την Kate Bush. Α! Η Kate Bush! Η πιο αιθέρια, η πιο νεραϊδένια παρουσία που πέρασε ποτέ από τη μουσική! Αλλά, τι τα θες, δεν υπάρχουν πια τέτοιες τραγουδίστριες, δε γράφονται πια τέτοια τραγούδια... Εντάξει, εντάξει, απλώς αστειεύομαι...