ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ

     Μπορεί σήμερα να είναι εκλογές, αλλά εδώ, στο bibliokult, το χαβά μας: κάτασπρες φάλαινες -εκδικητές, παράτολμοι φαλαινοθήρες και θαλασσινά ταξίδια... Μέσα στα δύο χρόνια που έχω το μπλογκ, έχω καταπιαστεί πολλές φορές με τον Μόμπι Ντικ κι έχω συγκεντρώσει τόσες σχετικές εικόνες, που ήρθε, πιστεύω, η ώρα να τις μοιραστώ σ' ένα ποστ. Ανάμεσά τους θα' θελα να βρίσκεται κάποια δια χειρός Ούγκο Πρατ· θα' θελα να'χει αποδώσει τον Μόμπι Ντικ σε graphic novel, όπως είχε κάνει με το "Άλικο Γράμμα" του Ναθάνιελ Χόθορν σε συνεργασία με τον Μίλο Μανάρα. Ακόμα, πάντως, κι αν είχε κάνει κάτι τέτοιο όσο ζούσε, δε θα είχε παραχωρήσει καμία θέση στον Κόρτο Μαλτέζε ανάμεσα στους τραγικούς ήρωες του αλληγορικού αυτού μυθιστορήματος, γιατί ο Κόρτο ήταν απ' αυτούς που γελούν δυνατά με τη ματαιότητα της ύπαρξης.

(πηγή: biblioklept.org)

(πηγή: lukepearson.com)

(πηγή: www.brainpickings.org)

(πηγή: biblioklept.org)

(πηγή: martinklasch.blogspot.gr)

ΜΟΚΑ ΝΤΙΚ

     "Κανένα νέο από τον Μόκα Ντικ;" Μ' αυτή την ερώτηση αποχαιρετούσε ο ένας φαλαινοθήρας τον άλλο, στ' ανοιχτά του Ειρηνικού Ωκεανού, στις αρχές του 19ου αιώνα, ζητώντας να μάθει αν η θρυλική φάλαινα- αλμπίνος που έπλεε κοντά στο νησί Μόκα κι έκανε φονικές επιθέσεις στα φαλαινοθηρικά ήταν ακόμα ζωντανή. Ίσως κι ο Μέλβιλ, όταν το 1841 είχε μπαρκάρει με το Acushnet, να' χε απευθύνει την ίδια ερώτηση σε κάποιο συνάδελφό του· πάντως, το μόνο βέβαιο είναι ότι, το 1839 είχε διαβάσει στο περιοδικό Knickerbox ένα άρθρο με τίτλο "Μόκα Ντικ ή η λευκή φάλαινα του Ειρηνικού", το οποίο έμελλε να εμπνεύσει το magnum opus του, "Μόμπι Ντικ". Ο Μόκα Ντικ, λοιπόν, κατά τρόπο παρόμοιο με τον μυθιστορηματικό αδελφό του, ήταν μια μορφή νέμεσης για τους φαλαινοθήρες: λέγεται ότι είχε σκοτώσει περισσότερους από 30 ανθρώπους, είχε επιτεθεί σε 3 φαλαινοθηρικά και 14 βάρκες και είχε βυθίσει 2 εμπορικά πλοία, μέχρι τελικά να σκοτωθεί από Σουηδούς φαλαινοθήρες στα τέλη της δεκαετίας του 1850.
     Αυτή την πραγματική ιστορία αφηγείται στο βιβλίο του ο συγγραφέας Brian Heinz. Το βιβλίο, που φαίνεται ότι είναι πιο πολύ με το μέρος της φάλαινας, απευθύνεται σε παιδιά· ίσως είναι κάπως περίεργο για ένα παιδικό βιβλίο να μιλά για τον θάνατο τόσων ανθρώπων, ωστόσο, τα παιδιά πολλές φορές ταυτίζονται περισσότερο με τα ζώα και, σε τελική ανάλυση, με τη σφαγή των φαλαινών που συντελείται ακόμα και σήμερα από τα ιαπωνικά φαλαινοθηρικά, είναι ωραίο να βλέπει κανείς το θύμα να παίρνει το αίμα του πίσω - κι αυτό γίνεται με εντυπωσιακή εικονογράφηση από τον καλλιτέχνη Randall Enos. Οι ναϊφ εικόνες του θυμίζουν τα χρώματα του Γκογκέν και τα επαναλαμβανόμενα σχέδια της θάλασσας μοιάζουν με τα σχέδια στα τατουάζ των Μαορί, όπως τουλάχιστον τα έχει απεικονίσει ο Ούγκο Πρατ στην "Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας", άλλη μια ναυτική περιπέτεια που μας ταξιδεύει στις θάλασσες του Νότου...

Πηγές: www.theatlantic.com,
            history1800s.about.com

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΛΜΥΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

     Όλους αυτούς τους μήνες που έχω το μπλογκ, κάνω αναρτήσεις για αγαπημένα βιβλία, τραγούδια και ταινίες, όμως ούτε μία φορά δεν έχω αναφερθεί σε αγαπημένα κόμιξ, παρ' όλο που πρόκειται για

μια τέχνη που αγαπώ εξίσου και για πολλά χρόνια το βιβλιοπωλείο της ΒΑΒΕΛ στη γωνία Σόλωνος και Ζωοδόχου Πηγής ήταν για μένα ένας επίγειος παράδεισος. Είναι καιρός ν' αποκαταστήσω αυτή την αδικία, γράφοντας για την αγαπημένη περιπέτεια του αγαπημένου μου ήρωα, που δεν είναι άλλος από τον Κόρτο Μαλτέζε, τον καπετάνιο δίχως πλοίο, τον ρομαντικό περιπλανώμενο. Πιο πάνω χρησιμοποίησα τη λέξη "περιπέτεια" αντί για τη λέξη "ιστορία", αφού "Η Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας" είναι ο ορισμός της περιπέτειας: βρισκόμαστε στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού, όταν δύο νέα παιδιά, ο Κάιν κι η πανέμορφη Πανδώρα επιζούν από ένα ναυάγιο και περισυλλέγονται από ένα πειρατικό πλοίο με ιθαγενείς ναυτικούς κι έναν αδίστακτο καπετάνιο που έχει το ίδιο όνομα και την ίδια εμφάνιση με τον διαβόητο Ρασπούτιν... Στη συνέχεια, μπαίνουν στην ιστορία ο Κόρτο Μαλτέζε, ο μυστηριώδης "Καλόγερος", ένας Μαορί θαλασσοπόρος, μία φυλή κανίβαλων κι ένας ιδεαλιστής Γερμανός αξιωματικός. Τι μεγαλειώδες μείγμα! Τι συναρπαστική περιπέτεια! Σαν να'χεις αναμείξει τους ήρωες του Μέλβιλ και του Κόνραντ με τις ζωές του Ρεμπώ και του Γκωγκέν!
     Από αυτό το μωσαϊκό τρομερών χαρακτήρων, ο πιο ξεχωριστός είναι ο Κόρτο Μαλτέζε, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ο ήρωας της ομώνυμης σειράς κόμιξ. Γιος μιας Ανδαλουσιανής τσιγγάνας κι ενός Άγγλου αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού, κληρονόμησε από τον πατέρα του τη δυνατότητα να κρατά πάντα την ψυχραιμία του κι απο τη μητέρα του την ικανότητα να κινείται μέσα σε μαγικούς, ονειρικούς κόσμους. Πάνω απ' όλα όμως, ο Κόρτο Μαλτέζε χαρακτηρίζεται αφενός από  την αγάπη για την περιπέτεια και την ελευθερία, κι αφετέρου από τον αυτοσαρκασμό, μιας και ποτέ δεν φαίνεται να παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά. Αυτά τα χαρακτηριστικά βέβαια τα κληρονόμησε από τον δημιουργό του, τον Ούγκο Πρατ, έναν Βενετσιάνο που πέρασε τα παιδικά και τα νεανικά του χρόνια στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική, έναν αντιαποικιοκράτη περιπλανώμενο, έναν γοητευτικό παραμυθά. Μα, για ποιον από τους δύο μιλάω; Για τον Κόρτο Μαλτέζε ή για τον Ούγκο Πρατ; Ξέρω 'γω... Μπορεί να' ναι πάλι αυτή η ιστορία με τα δυο φεγγάρια, που λέει κι ο Κόρτο στο "Τάνγκο"... Εμείς εδώ όμως είμαστε ακόμα στην πρώτη περιπέτεια, στη "Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας":

 -"Έι, ρομαντικό μου κοριτσάκι!"

 -"Καλημέρα Κόρτο Μαλτέζε!"
 - "Αχ, τι όμορφη που είσαι! Ποιος ξέρει γιατί, μου θυμίζεις ένα ταγκό του Αρόλα που άκουγα στο καμπαρέ "Πάρντα Φλόρα" στο Μπουένος Άιρες."
- "Μήπως υπήρχε κάποια που μου έμοιαζε;"
- "Όχι! Ακριβώς γιατί δε μοιάζεις με καμιά άλλη ήθελα πάντα να σε συναντήσω... Σ' ένα οποιοδήποτε μέρος..."
-" Δεν θα έρθω μαζί σου Κόρτο Μαλτέζε."
-" Το ξέρω!" "Αντίο Πανδώρα!"
-" Γεια σου Κόρτο Μαλτέζε!..."