Ο ΆΧΑΜΠ, ΔΕΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

(πηγή: www.magnumphotos.com)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

     Εχθές το βάρυνα πολύ το κλίμα, οπότε σήμερα είπα να το κάνω πιο ανάλαφρο, καταφεύγοντας στον ακατανίκητο συνδυασμό "παλιό Χόλιγουντ + κλακέτες", από την ταινία του '42 You were never lovelier, με τη Ρίτα Χέιγουορθ και τον Φρεντ Αστέρ.

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

     Με τη σημερινή γενική απεργία, θυμήθηκα μια από τις πιο εμβληματικές απεργιακές κινητοποιήσεις όλων των εποχών, αυτή των ανθρακωρύχων στη Βρετανία το 1984, που έληξε με την ήττα τους ένα χρόνο μετά. Σήμερα, που σε όλο τον κόσμο, όλες οι κυβερνήσεις δείχνουν να εμπνέονται από τη Θάτσερ κι όλες οι απεργίες δείχνουν καταδικασμένες σε ήττα, ας κρατήσουμε το ότι κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος, επειδή, μεταξύ πολλών άλλων λόγων, κινητοποιεί την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και τους φέρνει κοντά. Αυτό, άλλωστε , ήταν και το θέμα του "Pride"  (2014), της ταινίας που αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία ξεκίνησαν με την απόφαση μιας ομάδας γκέι και λεσβιών ακτιβιστών από το Λονδίνο να στηρίξουν με δράσεις αλληλεγγύης τους ανθρακωρύχους ενός ουαλικού χωριού και οδήγησαν στην επαφή μεταξύ των δύο κοινοτήτων, που άλλαξε τη ζωή τους. Αν δεν έχετε δει αυτή τη σούπερ διασκεδαστική και άκρως αισιόδοξη ταινία, να τη δείτε. Αν δεν είστε σε φάση να δείτε ολόκληρη ταινία, δείτε μόνο το παρακάτω απόσπασμα, όπου, κατά την πρώτη επίσκεψη των LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners) στο χωριό, τραγουδούν όλοι μαζί το "bread and roses" -για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Για το ψωμί. Και για τα τριαντάφυλλα.

84 CHARING CROSS ROAD

     Προχθές πέτυχα στην τηλεόραση το 84 Charing Cross Road, μια ταινία που αγνοούσα την ύπαρξή της, μα από τη στιγμή που την είδα, ανυπομονούσα να γράψω γι' αυτήν εδώ στο μπλογκ. Αρχικά με τράβηξε η παρουσία της Άν Μπάνκροφτ, που την υπεραγαπώ, σύντομα όμως κατάλαβα ότι το θέμα της είναι τα βιβλία, οπότε εκεί ενθουσιάστηκα... Εντάξει, το θέμα της δεν είναι ακριβώς τα βιβλία, το θέμα της είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, πάντα το θέμα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, είτε με τους άλλους, είτε με τον ίδιο μας τον εαυτό, οι σχέσεις όμως μπορούν να περνούν και μέσα από τα βιβλία, όπως στην περίπτωση των δύο ηρώων, της Έλεν Χανφ και του Φρανκ Ντόελ.
     Η ιστορία τους ξεκινά λίγο μετά τον Πόλεμο, το 1949· η Έλεν Χανφ, που ζει στη Νέα Υόρκη, είναι, κατά τα λεγόμενά της, "μια φτωχή συγγραφέας με γούστο αντικέρη στα βιβλία". Μην μπορώντας να βρει οικονομικές εκδόσεις των βιβλίων που την ενδιαφέρουν, απευθύνεται σ' ένα αγγλικό παλαιοβιβλιοπωλείο, το Marks and Co, που βρίσκεται στο νούμερο 84 της οδού Charing Cross στο Λονδίνο. Ο υπεύθυνος του βιβλιοπωλείου, ο Φρανκ Ντόελ, καταφέρνει να βρει τα περισσότερα από τα βιβλία που ζητά κι εκείνη ενθουσιάζεται "με τις κρεμ σελίδες και το απαλό δέρμα στο εξώφυλλο, που φέρνουν τα απλοϊκά ράφια της σε αμηχανία". Μ' αυτόν τον τρόπο ξεκινά μια αλληλογραφία, η οποία τον πρώτο καιρό έχει να κάνει μόνο με παραγγελίες βιβλίων, μα γρήγορα επεκτείνεται και σε άλλα θέματα· η Αμερικανίδα συγγραφέας γράφει χειμαρρώδη γράμματα, γεμάτα αυτοσαρκασμό και καυστικές παρατηρήσεις, προσπαθώντας "να διαρρήξει τον αγγλικό καθωσπρεπισμό", ενώ ο Άγγλος βιβλιοπώλης γράφει γράμματα ευγενικά, γεμάτα χιούμορ και ήρεμα διατυπωμένες σκέψεις. Αν και οι ιδιοσυγκρασίες τους είναι τόσο διαφορετικές, η ταπεινότητα, η ζεστασιά και η αφοσίωσή τους στη λογοτεχνία είναι τα κοινά χαρακτηριστικά χάρη στα οποία γεννιέται μια βαθιά φιλία που θα κρατήσει δύο δεκαετίες, ως τον θάνατο του Ντόελ. Το παράξενο είναι ότι σ' όλο αυτό το διάστημα δεν μπόρεσαν ποτέ να συναντηθούν, μιας και πάντοτε κάποιο επείγον ζήτημα ανάγκαζε τη Χανφ ν' ακυρώσει τα σχέδιά της για ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Όταν τελικά το πραγματοποίησε, το βιβλιοπωλείο είχε κλείσει, αλλά η Χανφ το επισκέφθηκε, αποτίοντας ένα είδος φόρου τιμής στον άνθρωπο με τον οποίο είχε συνδεθεί τόσο ουσιαστικά.
     Το χρονικό αυτής της φιλίας, που στην καρδιά της είχε την αγάπη για τα βιβλία, αφηγείται η ίδια η Χανφ στο βιβλίο της 84 Charing Cross Road (1970), το οποίο στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο θέατρο κι έπειτα, το 1987, στον κινηματογράφο, με την Αν Μπανκροφτ και τον Άντονι Χόπκινς. Οι δύο πρωταγωνιστές, η Μπάνκροφτ μ' αυτή τη φλόγα για ζωή που χαρακτηρίζει όλες της τις ερμηνείες, κι ο Χόπκινς, σ' ένα ρόλο που θυμίζει τα Απομεινάρια Μιας Μέρας, καθώς αφήνει ενίοτε να φανεί πίσω από τη συγκρατημένη του συμπεριφορά μία πλούσια εσωτερική ζωή, είναι εκείνοι που μετατρέπουν τούτη τη γλυκιά ιστορία σε μια συγκινητικά ανθρώπινη ταινία, στην οποία, παρεμπιπτόντως, δεν βλέπουμε ποτέ κανέναν να διαβάζει!

(πηγή: www.telegraph.co.uk)

Υ.Γ.: Παρακάτω, η ταινία στο youtube, σε ένα όχι ιδιαίτερα καλής ποιότητας βίντεο, με κομμένα λίγα λεπτά από την αρχή και το τέλος. Παρ' όλα αυτά, αν δεν μπορείτε να τη βρείτε αλλού, αξίζει τον κόπο.

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ

     Αγαπώ πολύ όλες τις ταινίες του Τσάπλιν, γιατί πάντα έμεινε πιστός στον χαρακτήρα του αλητάκου, που άλλωστε κι ο ίδιος είχε υπάρξει κάποτε. Χωρίς ίχνος λαϊκισμού και φτηνού συναισθηματισμού, αφηγείται κάθε φορά μια ιστορία όπου ο ήρωας προσπαθεί να επιβιώσει σε μια κοινωνία η οποία δεν έχει χώρο γι' ανθρώπους σαν αυτόν, αλλά ποτέ δεν χάνει την αισιοδοξία και την ανθρωπιά του. Η διαφορά στη συγκεκριμένη ταινία είναι ότι στις περιπέτειές του τον συντροφεύει ένας μικρός σκύλος, του δρόμου κι αυτός, και στο τέλος βρίσκουν κι οι δυο την ευτυχία. Το τρυφερό αυτό φιλμάκι είναι του 1918 και φυσικά δεν έχει ήχο. Ωστόσο, παρά τα σχεδόν 100 χρόνια που μας χωρίζουν από τότε, διατηρεί τη φρεσκάδα του και βλέπεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Δείτε το ολόκληρο εδώ.

(πηγή; thomerama.tumblr.com)

ΤΟ BIBLIOKULT ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

Ο ΊΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ, Ο ΙΝΤΙΑΝΑ ΤΖΟΟΥΝΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΡΓΟΠΟΡΗΜΕΝΟΙ ΣΙΝΕΦΙΛ

     Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μ' άρεσε να διαβάζω βιβλία, ν' ακούω μουσική και να βλέπω ταινίες. Φυσικά δεν υπάρχει τίποτα παράξενο σ' αυτό, δεν είναι σαν να λέω, ας πούμε, ότι πάντα μ' άρεσε να τυλίγω φίδια γύρω από τον λαιμό μου· πρόκειται για πράγματα συνηθισμένα κι άλλωστε όλοι στην οικογένειά μου επιδίδονται μανιωδώς σ' αυτές τις τρεις δραστηριότητες, σε σημείο που καμιά φορά φοβάμαι ότι όλ' αυτά τα βιβλία, οι δίσκοι και τα dvd που επί δεκαετίες συσσωρεύονται στο πατρικό μου θα πέσουν να μας πλακώσουν. Ειδικά όσον αφορά στον κινηματογράφο, ήταν η αγαπημένη μας οικογενειακή έξοδος: είχαμε δει όλες εκείνες τις ταινίες της δεκαετίας του '80 που είναι μείγμα κωμωδίας και περιπέτειας, τύπου "The Goonies", "Ghostbusters" και "Back to the Future", ταινίες καθαρής κινηματογραφικής απόλαυσης, τις οποίες έχω δει άπειρες φορές από τότε και, παρ' όλο που μου φαίνονται πια ξεπερασμένες, εξακολουθώ να θυμάμαι πόσο με συνέπαιρναν οι φαντασμαγορικές περιπέτειες τους. Όποτε όμως ξαναφέρνω στη μνήμη μου εκείνη την εποχή της πρώιμης, ανυποψίαστης κινηματογραφοφιλίας, μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι, ενώ ήμασταν φανατικοί θεατές, συχνά πηγαίναμε στον κινηματογράφο αργοπορημένοι, ενώ είχε ήδη αρχίσει το έργο, πράγμα που ουδέποτε μας στενοχωρούσε, γιατί θα μπορούσαμε να δούμε τα χαμένα πρώτα λεπτά στην επόμενη προβολή. Αυτή η συνήθεια κόπηκε τελείως αργότερα, εκεί κατά τις αρχές της δεκαετίας του '90, που γίναμε περισσότερο Ευρώπη και φροντίζαμε να είμαστε πιο συνεπείς ή που απλώς μεγαλώσαμε και κόψαμε τις πολλές εξόδους με τους γονείς. Πάντως το αποκορύφωμα των καθυστερημένων αφίξεων ήταν στην ταινία "Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού": έχοντας φτάσει τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές κάνουν snowboard στα Ιμαλάια με μία φουσκωτή βάρκα, για να φτάσουν μετά από λίγο στη ζούγκλα της Νότιας Ινδίας (οι περιορισμένες γνώσεις μου στη Γεωγραφία εκείνη την εποχή δεν μου επέτρεπαν ν' αντιληφθώ αυτή τη σεναριακή υπερβολή), είδαμε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα, ενώ, όταν μετά το τέλος της ταινίας καθίσαμε να δούμε την κανονική αρχή, ήταν σαν να μας είχαν κάνει δώρο μια ακόμα μικρού μήκους περιπέτεια του Ιντιάνα Τζόουνς (θεωρώ δεδομένο ότι όλοι έχουμε δει αυτές τις ταινίες, έστω στο STAR ένα μεσημέρι Κυριακής, γι' αυτό δεν δίνω διευκρινίσεις για την υπόθεση). 

     Όλ' αυτά τώρα, τι κάναμε και τι δεν κάναμε στον κινηματογράφο τη μακρινή δεκαετία του '80, δεν θα είχαν καμία θέση στο μπλογκ, εάν δεν είχα διαβάσει πρόσφατα ένα νοσταλγικό κείμενο του Ίταλο Καλβίνο για τον κινηματογράφο και τον ρόλο που έπαιξε στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του η καθημερινή του συνήθεια να πηγαίνει σινεμά τον καιρό της εφηβείας. Στο κείμενο αυτό, που έχει τον τίτλο "Η Βιογραφία Ενός Θεατή" και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Φεντερίκο Φελίνι  "Making a Film" (μπορείτε κι εδώ να διαβάσετε ένα μεγάλο μέρος του κειμένου στα αγγλικά), ο Καλβίνο αναφέρεται στην ίδια συνήθεια της καθυστερημένης προσέλευσης εκ μέρους των Ιταλών θεατών και την εγκωμιάζει μ' έναν τρόπο που ποτέ δεν είχα σκεφτεί, ως προπομπό της nouvelle vague (βέβαια, όταν εμείς κάναμε το ίδιο, η nouvelle vague είχε έλθει και παρέλθει, οπότε, ας πούμε ότι, κατά κάποιο τρόπο ήμασταν ακούσιοι συνεχιστές της):
"Οι Ιταλοί θεατές έκαναν την είσοδό τους στον κινηματογράφο με βάρβαρο τρόπο, αφού η ταινία είχε ήδη αρχίσει, πράγμα που συνηθίζεται ακόμα και σήμερα. Μπορούμε να πούμε ότι τότε είχαμε ήδη προβλέψει τις πιο εξεζητημένες σύγχρονες αφηγηματικές τεχνικές, που διακόπτουν τη ροή του χρόνου της ιστορίας και τη μετατρέπουν σε παζλ, το οποίο πρέπει να ολοκληρώσουμε κομμάτι- κομμάτι ή ν' αποδεχτούμε την αποσπασματική μορφή του. Για να μας παρηγορήσω περισσότερο, θα πω ότι το να παρακολουθεί κανείς την αρχή μιας ταινίας ενώ γνωρίζει ήδη το τέλος, πρόσφερε μια επιπρόσθετη ικανοποίηση: το ν' ανακαλύπτει όχι τη διαλεύκανση των μυστηρίων και των δραμάτων αλλά τη γέννησή τους· και μια αδιόρατη αίσθηση ενόρασης σε σχέση με τους χαρακτήρες. Αδιόρατη: ακριβώς όπως πρέπει να είναι τα οράματα των μάντεων, γιατί η ανακατασκευή της κατακερματισμένης πλοκής δεν ήταν πάντα εύκολη, ειδικά αν επρόκειτο για αστυνομική ταινία, όπου η αναγνώριση του δολοφόνου στην αρχή και η διάπραξη του εγκλήματος στη συνέχεια άφηναν μια ακόμα πιο σκοτεινή περιοχή μυστηρίου στο ενδιάμεσο."
     Η διαολεμένη ιδιοφυΐα του Καλβίνο μπορεί να κάνει αναλύσεις και να στήνει διανοητικά παιχνίδια για το καθετί, ωστόσο αυτό που με τράβηξε περισσότερο σ' αυτό το κείμενο είναι η λίγο παραπάνω μυθοποίηση της παιδικής ηλικίας, κάτι που κι ο συγγραφέας κι εγώ και μάλλον όλοι μας φαίνεται να έχουμε ανάγκη, για να καταφεύγουμε σ' αυτό το εξιδανικευμένο παρελθόν όποτε χρειαζόμαστε έμπνευση και δύναμη

Η ΈΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Όταν διάβασα το παρακάτω κείμενο στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, θεώρησα α-πα-ραί-τη-το να του δώσω ξεχωριστό χώρο, αφού είναι η πιο διεισδυτική και ολοκληρωμένη παρουσίαση της ταινίας που έχω διαβάσει. Ο συντάκτης είναι ανώνυμος, μπορώ όμως να μαντέψω με βεβαιότητα ποιος είναι.  ;)

   Βρισκόμαστε στα βάθη του Μεσαίωνα. Ένας σταυροφόρος, ο Αντόνιους Μπλοκ, επιστρέφει στην πατρίδα του, τη Σουηδία, αφού πολέμησε δέκα χρόνια στους Άγιους Τόπους επιθυμώντας να υπηρετήσει έναν σκοπό και ίσως να κερδίσει μια θέση στον Παράδεισο. Ωστόσο, αντί να έλθει σαν δαφνοστεφανωμένος νικητής, πλήρης αυτοπεποίθησης και δικαίωσης, γυρίζει σωστό ερείπιο. Όλες του οι βεβαιότητες και η πίστη του έχουν χαθεί, η αμφιβολία τον κατατρώει εσωτερικά, υποψιάζεται την κενότητα των εννοιών -θρησκεία, ιερός σκοπός- και συνακόλουθα τον παραλογισμό και την φρίκη της ανθρώπινης ζωής, αφού αυτή δεν έχει ένα υπερβατό νόημα, που να μας κατευθύνει. Είναι εμφανές ότι ο σταυροφόρος δεν είναι ένας ήρωας του καιρού του αλλά μία φιγούρα της νεωτερικότητας μεταφυτευμένη στην κατεξοχήν εποχή του μυστικισμού και της σκοτεινής πίστης -τον Μεσαίωνα. Συν τοις άλλοις, πέραν του ότι δεν βρήκε τον Παράδεισο υπηρετώντας την υπόθεση των Σταυροφοριών, βλέπει την πατρίδα του να έχει μετατραπεί σε μια αληθινή κόλαση, μιας και έχει ενσκήψει επιδημία πανούκλας σε όλη την χώρα. Πρόκειται για αληθινό γεγονός, όταν στα μέσα του 13ου αιώνα η πανούκλα αφάνισε πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της Ευρώπης.
     Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με το που ακουμπάει τις όχθες της Σουηδίας, ο ίδιος ο Θάνατος τον περιμένει για τον πάρει μαζί του. Ο Μπλοκ όμως αρνείται και του προτείνει να παίξουν μία παρτίδα σκάκι και να τον αφήσει να ζήσει, όσο κρατήσει το παιχνίδι. Μαζί του ο Σταυροφόρος έχει και τον ιπποκόμο του, ο οποίος είναι το εντελώς αντίθετο. Κυνικός σε σημείο μηδενισμού, ρεαλιστής, δεν τον απασχολεί το κρυμμένο πίσω από τα πάντα νόημα, γήινος, ζει τη ζωή του σε κάθε της στιγμή πίνοντας και φλερτάροντας ασύστολα.
     Στην περιπλάνηση τους αυτός ο ιδιόρρυθμος Δον Κιχώτης με τον Σάντσο Πάντσα του θα συναντήσουν διάφορους τύπους ανθρώπων, αυτομαστιγώμενους, μάγισσες που καίγονται στην πυρά, απατεώνες αλλά και ένα αντρόγυνο πλανόδιων ηθοποιών μαζί με το αγοράκι τους. Η οικογένεια αυτή είναι οι μόνοι αγνοί και αθώοι μέσα σε αυτή την κοιλάδα των δακρύων. Συμβολίζουν την Αγία Οικογένεια, τον Ιωσήφ, την Μαρία και τον μικρό Χριστό, αφού και τα ονόματά τους εκεί παραπέμπουν. Ακόμη, τον Σταυροφόρο τον περιμένει η πιστή του γυναίκα στον πύργο τους.
     Θα λέγαμε ότι υπάρχουν κάποιες ομοιότητες του Μπλοκ με τον ομηρικό Οδυσσέα. Είναι αμφότεροι πολεμιστές, ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους αφιερώθηκε στην περιπλάνηση, τους περιμένει και τους δύο μια πιστή αγαπημένη. Ωστόσο, υπάρχουν δύο θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες μας σκιαγραφούν καλύτερα τον Αντόνιους Μπλοκ. Ο Οδυσσέας επιστρέφει στην πατρίδα του και ΓΝΩΡΙΖΕΙ, έχει κατακτήσει την πολυπόθητη γνώση και σοφία από την εμπειρία. Ο Αντόνιους, παρ'όλη την εμπειρία, διατελεί εν πλήρη αγνοία και συγχύσει. Η αμφιβολία και η αγωνία τον έχει συντρίψει. Επιπρόσθετα, ο Οδυσσέας σε όλο του το πολύπαθο ταξίδι έχει τους θεούς δίπλα του, ο Ποσειδώνας τον εκδικείται, η Αθηνά τον βοηθάει, αισθάνεται, σχεδόν βλέπει τους θεούς. Ο Αντόνιους Μπλοκ αισθάνεται την απουσία και τη σιωπή του Θεού. Ικετεύει για ένα σημάδι, έστω ένα κάτι, αλλά ο Θεός παραμένει σιωπηλός. Και αν δεν υπάρχει; Τον δοκιμάζει ο Θάνατος σαν άλλος Μεφιστοφελής. Τότε η ζωή είναι μια φρίκη! απαντά ο Μπλοκ.
     Εκεί όμως που ο Σταυροφόρος τα βλέπει όλα μαύρα, ο Ιωσήφ, ο πατέρας - πλανόδιος ηθοποιός, βλέπει την ίδια την Παναγία να περπατά μαζί με το Θείο Βρέφος. Εκεί που ο Σταυροφόρος πνίγεται στα βάθη της απελπισίας του, αυτός αγαπάει την γυναίκα του και χαίρεται τη ζωή και τις απλές χαρές της, μεταγγίζοντας τελικά την γνώση της αγαθότητας και αισιοδοξίας -Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι- στον κατάμαυρο Αντόνιους Μπλοκ. Ίσως να θέλει να μας πει ο σκηνοθέτης ότι η ομορφιά, η ελπίδα και ο Θεός μπορεί να βρεθούν, αν διατηρούμε την αγαθότητα και την διάθεση για ζωή.
Πάντα όμως, όσο καλοί και να είμαστε στο σκάκι, ο Θάνατος είναι πολύ καλύτερος παίχτης, μπορεί να μας αφήνει να νομίζουμε ότι νικάμε, μα στο τέλος πάντα αυτός νικά.
     Δεν είναι όμως κακό μέχρι τότε να το διασκεδάσουμε και να γευτούμε την γνήσια, αποκρυσταλλωμένη αίσθηση της ζωής.

ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΒΑΡΥΣ ΚΙ ΑΣΗΚΩΤΟΣ...

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ "Η ΈΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ"

ΤΟ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ

   

 Στις 12 Οκτωβρίου του 1944, η Αθήνα γιόρταζε την Απελευθέρωση και χιλιάδες Αθηναίοι ξεχύνονταν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Ανάμεσά τους βρίσκονταν πολλά παιδιά κι αρκετά απ' αυτά ήταν ορφανά του πολέμου, που πίστευαν ότι τα χειρότερα πέρασαν και τώρα πια κάποιος θα βρισκόταν να τα φροντίσει. Την ιστορία κάποιων τέτοιων παιδιών αφηγείται ο Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός) στην ταινία του 1954 "Το Ξυπόλητο Τάγμα", την πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύτηκε σε διεθνές φεστιβάλ, αυτό του Εδιμβούργου το 1955, όπου ο Βιτόριο ντε Σίκα, μετά την προβολή του φιλμ, είπε στον σκηνοθέτη: "Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον "Κλέφτη των Ποδηλάτων" τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο ντε Σίκα!".
     Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: στη μεταπολεμική Θεσσαλονίκη, ένας νεαρός, ο Δημήτρης, πιάνει ένα χαμίνι, τον Σταύρο, την ώρα που κλέβει ένα πορτοφόλι και του αφηγείται την ιστορία του, δηλαδή την ιστορία του Ξυπόλητου Τάγματος. Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί και την επίταξη των ορφανοτροφείων, πολλά ορφανά βρέθηκαν στον δρόμο, οπότε, για να επιβιώσουν, οργάνωσαν μια συμμορία που έκλεβε τρόφιμα από τους Γερμανούς και τους μαυραγορίτες και τα μοιραζόταν με όποιον είχε ανάγκη. Κάποια στιγμή, η δράση τους έγινε ακόμα πιο ριψοκίνδυνη, όταν βοήθησαν μια διερμηνέα των Γερμανών να φυγαδεύσει έναν Αμερικάνο αξιωματικό στη Μέση Ανατολή. Όταν ο Δημήτρης τελειώνει την εξιστόρηση όλων αυτών των αντιστασιακών πράξεων που έμειναν στην αφάνεια, πείθει τον μικρό Σταύρο να εγκαταλείψει τη ζωή στον δρόμο και να μείνει στο ορφανοτροφείο.
     Η ταινία γυρίστηκε με πενιχρά μέσα και σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες. Ειδικότερα τα παιδιά που συμμετείχαν προέρχονταν από ορφανοτροφεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τα γυρίσματα έγιναν σε φυσικούς χώρους, σε μια Θεσσαλονίκη αγνώριστη, κι η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι ήρωες είναι μια απολαυστική αργκό άλλων εποχών, που αποδίδεται εύστοχα αλλά πολύ ελεύθερα στους αγγλικούς υπότιτλους. Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη και ήταν η πρώτη φορά που έγραψε μουσική για ταινία.

Υ.Γ.: Πολλές από τις πληροφορίες είναι από εδώ.

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ

Δέκα συμβουλές για όσους περνούν το κατώφλι της ενηλικίωσης

     Πάντα μ' άρεσαν οι συμβουλές. Κάθε φορά που κάποιος με κοιτά με σοβαρό κι αποφασιστικό βλέμμα, λέγοντας "θα σου δώσω μια συμβουλή", δίνω όλη μου την προσοχή, περιμένοντας ν' ακούσω το απόσταγμα σοφίας που η εμπειρία έχει χαρίσει σ' αυτόν τον άνθρωπο, κλεισμένο μέσα σε μια φράση η οποία θα μου επιτρέψει να δω επιτέλους τα πράγματα καθαρά και να χαράξω τον σωστό δρόμο στη ζωή. Εννοείται, βέβαια, ότι ποτέ δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, όσο σωστές κι αν είναι οι συμβουλές που ακούω, μιας και πάντα μπαίνει στη μέση ο εαυτός μου, με τις φόβους και τις συνήθειές του, και τελικά κάνω του κεφαλιού μου. Ωστόσο, δε βλάπτει να' χουμε στο νου μας κάποια πράγματα, ειδικά στις κρίσιμες καμπές της ζωής μας, όπως είναι η φάση της ενηλικίωσης, όταν το σχολείο τελειώνει και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με προοπτικές κι ελευθερίες πρωτόγνωρες, που μας επιτρέπουν να οικοδομήσουμε την προσωπικότητά μας και να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε. Γι' αυτήν ακριβώς την περίοδο της ζωής μας δίνει συμβουλές η Greta Gerwig, η σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του καταπληκτικού Frances Ha, το οποίο είδαμε πριν δύο χρόνια, καθώς και του Mistress America, που θα δούμε κάποια στιγμή μέσα στους επόμενους μήνες. Οι συμβουλές της (που βρίσκονται δημοσιευμένες εδώ) είναι απλές, εύστοχες κι έχουν τη σωστή δόση αυτοσαρκασμού -γι' αυτό μου φάνηκε ωραία ιδέα να τις μεταφέρω στο μπλογκ- χώρια που όλες τις προσυπογράφω και μου 'ρχεται να τις εκτυπώσω και να τις μοιράσω στις μαθήτριές μου που αυτές τις μέρες ετοιμάζονται να φύγουν από το νησί και να ξεκινήσουν την περιπέτεια της ενήλικης ζωής τους .

1. Να κοιμάσαι αρκετά... Χρειάζεσαι πολύ ύπνο. Ο ύπνος δε σε κάνει λιγότερο cool, σε κάνει λειτουργική. Κι ακόμα κι αν σου φαίνεται τρομερή ιδέα να μείνεις ξύπνια ως τις τρεις και μετά να προσπαθήσεις να πας στο μάθημα στις εννιά, απλώς θα σε κάνει να κοιμηθείς μέσα στην τάξη, πράγμα που θα κάνει τους καθηγητές να νομίσουν ότι δεν ενδιαφέρεσαι. Γι' αυτό δώσε προτεραιότητα στον ύπνο.
2. Δεν είσαι χοντρή... Ποτέ δεν ήσουν χοντρή. Σταμάτα να προσπαθείς να κάνεις δίαιτα, είναι χάσιμο χρόνου και είσαι όμορφη.
3. Κόψε τα μαλλιά σου, βάψε τα, κάνε τα χάλια... Είναι απλώς μαλλιά. Θα ξαναμακρύνουν, δεν πειράζει.
4. Μην κάνεις τατουάζ... Δεν έκανα τατουάζ. Αν είχα κάνει τατουάζ στα 18, θα ήταν ένα τατουάζ του προβάτου στον Μικρό Πρίγκιπα. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτό το τατουάζ και δείχνει τέλειο πάνω τους, αλλά νομίζω ότι σ' εμένα θα φαινόταν περίεργο και χαίρομαι πολύ που δεν το έκανα.
5. Κράτα επαφή με τους ανθρώπους που σε ήξεραν όταν ήσουν εφτά... Νομίζω ότι με κάποιο τρόπο αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν περισσότερη σχέση με αυτό που θα γίνεις -παρ' όλο που ακούγεται παράδοξο. Θεωρώ ότι μέχρι να γίνεις 18, έχεις ήδη παρουσιάσει μια ιδέα του εαυτού σου και πιστεύω ότι πάντα προσπαθείς να γυρίσεις σ' αυτό που ήσουν στα 7 ή τα 8, όταν ακόμα δεν είχες πλήρη αίσθηση του εαυτού σου ως οντότητα. Επομένως, οι άνθρωποι που σε ήξεραν στα 7 ή τα 8, πιθανώς γνωρίζουν το πρόσωπο στο οποίο προσπαθείς να ξαναγυρίσεις.
6. Γράψε ευχαριστήρια σημειώματα... Ένα καλό χειρόγραφο ευχαριστήριο σημείωμα ποτέ δεν πάει χαμένο. Η μαμά μου πάντα με ανάγκαζε να το κάνω και το μισούσα, γιατί στην ουσία έπρεπε να πληρώσω για όλ' αυτά τα δώρα που μου είχαν κάνει. Αλλά είναι ένα πραγματικά ωραίο πράγμα και οι άνθρωποι πραγματικά το εκτιμούν. Επιπλέον, κάνει τον κόσμο μας λίγο καλύτερο.
7. Ακολούθησε αυτό που πραγματικά σου αρέσει αντί γι' αυτό που νομίζεις ότι θα' πρεπε να σου αρέσει... Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για το τι σου αρέσει και τι δεν σου αρέσει. Νομίζω ότι περνούσα πολύ χρόνο με το να φαντάζομαι ότι είμαι ένα κορίτσι πιο cool και πιο έξυπνο και καλύτερο από μένα και να σκέφτομαι τι θα έκανε εκείνη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία σημασία τι θα έκανε εκείνη, γιατί εγώ δεν ήμουν εκείνο το κορίτσι. Είχα την ιδέα ότι θα ήταν τέλειο αν μ' ενδιέφεραν οι φυσικές επιστήμες αλλά δε μ' ενδιέφεραν! Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να μελετήσω θέατρο της εποχής της Παλινόρθωσης και ελισαβετιανή ποίηση, ωστόσο προσπάθησα να το αποφύγω, γιατί ένιωθα ότι δεν ήθελα να είμαι το είδος του κοριτσιού που του αρέσει κάτι τέτοιο. Κι αυτό ήταν βέβαια ηλίθιο, γιατί ήμουν ακριβώς αυτό το είδος κοριτσιού.
8. Παραδέξου το όταν δε γνωρίζεις κάτι... Στα 18 αφιέρωνα πολύ χρόνο υποστηρίζοντας ότι γνωρίζω πράγματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν γνώριζα. Κι έχασα την ευκαιρία να τα μάθω, γιατί αν απλώς παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις ποιο είναι εκείνο το συγκρότημα ή ότι ποτέ δεν διάβασες εκείνο το βιβλίο, κάποιος θα σου το εξηγήσει ή θα σου υποδείξει τη σωστή κατεύθυνση για να το μάθεις. Νομίζω ότι παραήμουν προσηλωμένη στο να μην πέσω στα μάτια των άλλων με το να προσποιούμαι ότι ήξερα πράγματα τα οποία δεν ήξερα. Κι αυτό δεν σε πάει πουθενά! Το μόνο πράγμα που θα συμβεί είναι ότι θα βελτιωθεί η ικανότητά σου να λες βλακείες, κι αυτή η ικανότητα δεν είναι τόσο τρομερή ώστε να προσπαθήσεις να τη βελτιώσεις.
9. Μην αρχίσεις το κάπνισμα... Ακούγομαι σαν τη μαμά μου αλλά μην αρχίσεις το κάπνισμα. Είναι φοβερός τρόπος για να πεθάνεις. Ξέρω ότι κάποιοι από τους χαρακτήρες μου στις ταινίες καπνίζουν κι ελπίζω ότι ποτέ δεν έκανα κάποιον να σκεφτεί ότι είναι cool. Δεν είναι cool. Μην το κάνεις. Είναι τόσο ηλίθιο. Το έχω κάνει κι εγώ κι εύχομαι να μην το είχα κάνει. Είναι σοβαρό και το εννοώ! Δεν είναι cool.
10. Η ζωή δεν τελειώνει στα 30... Μην στενοχωριέσαι γι' αυτό. Νομίζω ότι μεταξύ 18-30 υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι "αυτή είναι η ευκαιρία μου, είμαι νέα, πρέπει να κάνω τα πάντα, τώρα πρέπει να υλοποιήσω τις φιλοδοξίες μου". Αλλά αυτό που πραγματικά πιστεύω ότι συμβαίνει εν τέλει είναι ότι έχεις πάρα πολύ άγχος, το οποίο σ' εμποδίζει να προχωρήσεις. Αλλά αν είσαι αρκετά τυχερή, η ζωή είναι μεγάλη! Και είσαι νέα μέχρι, ας πούμε, τα 80. Πραγματικά το πιστεύω. Τώρα έχω φίλους που είναι στα 50 και στα 60, ακόμα και στα 70 κι είναι ακόμα τόσο νέοι με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Και νομίζω ότι αυτή η αίσθηση ότι όλα θα πάνε κατά διαόλου όταν θα γίνεις 30, δε θα μπορούσε ν' απέχει περισσότερο από την αλήθεια.

Υ.Γ.: Μερικές ακόμα συμβουλές από διάφορους ανθρώπους διαφόρων ηλικιών σ' αυτό εδώ το καταπληκτικό βίντεο.

ΤΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

     Αν εξαιρέσουμε τα ακατανόητα εκείνα πλάσματα που προτιμούν τον χειμώνα, το κρύο, το ντύσιμο-κρεμμύδι και τις μικρές μέρες, οι περισσότεροι από μας αγαπάμε τη λιακάδα, την ανεμελιά και την απλότητα του καλοκαιριού. Για την ακρίβεια, δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ονειρευτεί έστω και μια φορά το ατέλειωτο καλοκαίρι, τη συνεχή μετακίνηση από μέρος σε μέρος, κυνηγώντας τον καλοκαιρινό ήλιο όλο τον χρόνο. Αυτήν ακριβώς τη φαντασίωση πραγματοποίησαν δύο Αμερικάνοι το 1966, στο "Endless Summer", την εμβληματική ταινία των σίξτις, που η επιρροή της στη νεανική κουλτούρα και την pop αισθητική φτάνει ως τις μέρες μας. Βέβαια, οι πρωταγωνιστές του φιλμ, οι οποίοι υποδύονται τους εαυτούς τους, δεν κυνηγούν γενικά το καλοκαίρι, αλλά το τέλειο κύμα, το όνειρο κάθε σέρφερ, μιας και η ταινία έχει ως θέμα της το σέρφινγκ. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η ταινία απευθύνεται μόνο σε όσους ενδιαφέρονται για το σερφ: καθώς ακολουθούμε τους δύο σέρφερ από την Καλιφόρνια στη Σενεγάλη, τη Γκάνα και τη Νιγηρία κι από κει στην Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, με τελικούς σταθμούς του ταξιδιού την Ταϊτή και τη Χαβάη, μεταφερόμαστε σε μια άλλη, πιο αθώα, πιο χαμηλών τόνων εποχή, χωρίς χορηγούς και χωρίς εντυπωσιακές φιγούρες -παρ'όλο που δε λείπει η χαρακτηριστική αμερικάνικη άγνοια για τους άλλους πολιτισμούς. Όσο η ταινία κυλά, εικόνες απάτητων παραλιών και μαγευτικών τοπίων διαδέχονται εικόνες με παστέλ σκαραβαίους και τρανζιστοράκια, όλες τους ιδωμένες με τη φρεσκάδα που ανήκει μόνο στους νέους, αλλά, για να πούμε την αλήθεια, όλοι μας επιθυμούμε να ξανανιώσουμε όταν φτάνει το καλοκαίρι...

Ο ΦΡΙΤΣ ΛΑΝΓΚ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΕΜΠΕΛΣ

   
     Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Φριτς Λανγκ -κομψότατος στην εμφάνιση και παραστατικότατος στην αφήγηση- θυμάται τη συνάντηση που είχε με τον Γκέμπελς το 1933, όταν ο πανίσχυρος υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ τον κάλεσε για να του προσφέρει τη θέση του επικεφαλής των γερμανικών κινηματογραφικών παραγωγών. Η εμπειρία που περιγράφει είναι τελείως καφκική, με ατέλειωτους διαδρόμους όπου αντηχούν τα βήματά, ένοπλους φρουρούς που ζητούν συνέχεια εξακρίβωση στοιχείων, και το ρολόι έξω από το παράθυρο να γυρίζει τους δείκτες του αργά και βασανιστικά όση ο ώρα ο Γκέμπελς ενημέρωνε τον Λανγκ για τα σχέδια που είχε για κείνον το ναζιστικό κόμμα. Η ιστορία όμως είχε αίσιο τέλος: ο Λανγκ ευχαρίστησε ευγενικά τον Γκέμπελς, έφύγε κάθιδρος από το Υπουργείο Προπαγάνδας και, το ίδιο βράδυ, εγκατέλειψε τη χώρα, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Μετά από ένα σύντομο διάστημα στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα στην αμερικάνικη βιομηχανία κινηματογράφου, όπως έκαναν άλλωστε ο Πίτερ Λόρε (πρωταγωνιστής του Λανγκ στο "Μ", το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού), η Χέντι Λαμάρ κι ένα σωρό άλλοι γερμανόφωνοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι. Τουλάχιστον αυτοί κατάφεραν να γλιτώσουν...

(πηγή: www.tasteofcinema.com)

VERBA

CHE FECE... IL GRAN RIFIUTO

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τοχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ'όχι -το σωστό- εις όλην την ζωήν του.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ο Τοσίρο Μιφούνε στο "Γιοζίμπο" του Κουροσάβα

ΈΝΑ ΝΤΑΝΤΑΪΣΤΙΚΟ ΦΙΛΜ

     Σήμερα, λίγος ακόμα μεγαλειώδης ντανταϊσμός· όχι μια φωτογραφία, ούτε ένας πίνακας, ούτε καν ένα ποίημα, αλλά ένα κινηματογραφικό έργο, το οποίο πραγματοποιήθηκε με τη σύμπραξη των επιφανέστερων της παρισινής αβάν- γκαρντ! Αναφέρομαι στο "Entr' Acte", την ταινία που γύρισε το 1924 (τέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν τον "Ανδαλουσιανό Σκύλο" του Μπουνιουέλ) ο Ρενέ Κλαιρ, σε σενάριο του Φράνσις Πικαμπιά και μουσική του Ερίκ Σατί. Το εικοσάλεπτο περίπου φιλμ δημιουργήθηκε για να προβληθεί στο διάλειμμα μεταξύ των δύο πράξεων (entr' acte) του έργου, Relâche - δημιούργημα κι αυτό των Πικαμπιά- Σατί -, το οποίο παρουσιάστηκε από το Σουηδικό Μπαλέτο στα Ηλύσια Πεδία.
     Τώρα, για την υπόθεση, δε μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα, τουλάχιστον δε μπορούμε να πούμε πράγματα που θα'χουν συνοχή. Η ταινία ξεκινά με τους Σατί και Πικαμπιά να ρίχνουν μ'ένα κανόνι που φαίνεται σαν να στοχεύει τους θεατές· σε κάποια στιγμή βλέπουμε τον Μαν Ρέι να παίζει σκάκι με τον Μαρσέλ Ντισάν· ακόμα, μια μπαλαρίνα που χορεύει και τέλος, μια νεκροφόρα που τη σέρνει μια καμήλα, τους πενθούντες που τρέχουν από πίσω της και το φέρετρο που γλιστρά και κατρακυλά στους δρόμους και τα χωράφια, ώσπου ανοίγει, βγαίνει από μέσα ο νεκρός, που είναι όμως ζωντανός, κι εξαφανίζει έναν- έναν τους παριστάμενους, αφήνοντας τελευταία την αφεντιά του. Αυτό ήταν! Μπορεί να μη βγάζει νόημα -άλλωστε, το νόημα του νταντά είναι να μη βγάζει νόημα- ωστόσο, αφήνει την ίδια απελευθερωτική αίσθηση που μεταδίδουν όλα τα έργα του ντανταϊσμού. Ζήτω το νταντά λοιπόν!

(πηγή: www.iletaitunefoislecinema.com)

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

   

Συνήθως, αυτά τα βράδια λίγο πριν η άνοιξη δώσει τη θέση της στο καλοκαίρι, είναι ήρεμα και διαυγή, προετοιμάζοντάς μας για την ανέμελη θερινή βραδύτητα. Φέτος όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά: οι τελευταίες νύχτες είναι ζοφώδεις και ταραγμένες, λόγω του δυνατού αέρα και της βροχής, σε σημείο που προετοιμαζόμαστε μάλλον για χειμώνα παρά για καλοκαίρι... Σε μια τέτοια βραδιά, λοιπόν, δε μπορώ να σκεφτώ να ταιριάζει άλλο τραγούδι παρά μόνο το "Dark Night Of The Soul" από το ομώνυμο άλμπουμ των Danger Mouse and Sparklehorse σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη David Lynch κι ένα σωρό άλλους επιφανείς καλλιτέχνες, όπως οι Super Furry Animals, ο Iggy Pop και η Suzanne Vega. Η έκδοση του άλμπουμ, που περιλάμβανε κι ένα βιβλίο εκατό σελίδων, με φωτογραφίες τραβηγμένες από τον David Lynch κι εμπνευσμένες από τη μουσική των δύο βασικών συντελεστών, ήταν προγραμματισμένη για το 2009, αλλά νομικές διαφωνίες με την εταιρεία διανομής ΕΜΙ την καθυστέρησαν ως τον Ιούλιο του 2010. Εντωμεταξύ, ο Mark Linkus των Sparklehorse είχε ήδη αυτοκτονήσει, οπότε το άλμπουμ απέκτησε σχεδόν μυθικό status. Όσον αφορά στο ομώνυμο τραγούδι, με την υπνωτιστική φωνή του David Lynch και το ανατριχιαστικά σκοτεινό βιντεοκλίπ, είναι σίγουρα αντάξιο του αλλόκοτου φιλμικού σύμπαντος του σκηνοθέτη· τώρα, αν είναι τελικά καλή ιδέα για σήμερα το βράδυ, εδώ στην ερημιά, με τον αέρα να σφυρίζει μέσα από το τζάκι, ξέρω κι εγώ, μπορεί και όχι...

Ο ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΤΟ 1980

(πηγή: andreiarsenyevich.tumblr.com)

     Πριν λίγες μέρες ανακάλυψα αυτό το τόσο όμορφο tumblr, με φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα από τη ζωή του Ταρκόφσκι γενικότερα, και τα γυρίσματα των ταινιών του ειδικότερα. Το εσωτερικό φως του Ταρκόφσκι, η ποιητική άλως που τον περιβάλλει, φαίνεται να μεταμορφώνει καθετί που αναφέρεται σ' εκείνον σε μια σκηνή ονειρική, κάτι που είναι και δεν είναι του κόσμου τούτου. Και πιο πολύ αυτή η φωτογραφία, για την οποία δεν έχουμε άλλη πληροφορία, παρά μόνο ότι τραβήχτηκε το 1980. Ίσως στην Ιταλία, όπου ζούσε εκείνη την εποχή ή ίσως σε κάποιο ταξίδι στη Βόρεια Αφρική. Θα προτιμούσα βέβαια, σε ένα παράλληλο 1980, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου στο μυαλό μου, ο σκηνοθέτης να έχει επισκεφθεί τα γυρίσματα μιας ταινίας του συναδέλφου και φίλου του, Παρατζάνοφ και οι έκπληκτοι ηθοποιοί που παραμονεύουν πίσω από την πύλη ν' αναρωτιούνται για τον ξένο που εμφανίστηκε ξαφνικά στο σκηνικό τους.

ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

(χορός στο "κλαμπ 100" του Λονδίνου στις αρχές της δεκαετίας του '60)

     Με τραγούδια σαν αυτά των Shannon and the Clams χοροπηδά η καρδιά μου -είναι ο ακαταμάχητος συνδυασμός ρετρό και πανκ που με κάνει να θυμάμαι στιγμές που δεν έζησα, σε ιδρωμένα υπόγεια κλαμπ στις αρχές των '60s, και ν' αναπολώ σκηνικά που δε συνέβησαν, όπως μια βροχερή νύχτα στην Πατησίων, στις αρχές της δεκαετίας του 80, όπου σιγοπίνω ένα παλιομοδίτικο κοκτέιλ στο Au Revoir κι ο Τζούμας με τον Βαλαβανίδη, που κάθονται πίσω μου, βλέποντας την πόρτα ν' ανοίγει και τον Πολύτιμο να μπαίνει στο μπαρ στάζοντας ολόκληρος, τον καλωσορίζουν λέγοντας -μέσ' από τα δόντια τους σχεδόν- ήρθες τελικά... κουρέλι...

ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ

    Αφότου ανέφερα τα "400 Χτυπήματα" προχθές, εντόπισα στην ταινία μια σκηνή που είναι ίδια, εντελώς ίδια μ' εκείνη την τόσο ωραία φωτογραφία που είχα ανεβάσει παλιότερα. Και βέβαια, μου δημιουργεί τα ίδια ακριβώς συναισθήματα: μια ζεστή τρυφερότητα για όλη αυτή την παιδική αθωότητα και μια μικρή μελαγχολία για το παιδί που δεν είμαι πια. Άραγε και σήμερα τα παιδιά παρακολουθούν μια παράσταση με τον ίδιο τρόπο; Νομίζω πως ναι. Πάλι καλά. Καλό Σάββατοκύριακο!