ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΔΙΣΚΟΥΣ

     Παρ' όλο που υπήρξε μια εποχή που οι δίσκοι ήταν εκτός μόδας, τώρα πια, όχι μόνο έχουν ξαναγυρίσει στο προσκήνιο, αλλά είναι τρομερά cool να έχεις δίσκους, και με τη λογική των hipsters και με τη λογική αυτών που κοροϊδεύουν τους hipsters. Για την ακρίβεια, έχουν γίνει τόσο cool, που, αν καμιά φορά μπω σε κανένα δισκάδικο, τρέμω μήπως ο υπεροπτικός πωλητής θεωρήσει τόσο κοινότυπο αυτό που ζητάω, που το περιφρονητικό του βλέμμα θα κάνει συντρίμμια την με τόσο κόπο χτισμένη αυτοπεποίθησή μου. Σίγουρα λοιπόν δεν χρειάζεται να προσδώσουμε coolness στους δίσκους, ΑΝ όμως υπήρχε τέτοια ανάγκη, νομίζω ότι οι παρακάτω φωτογραφίες υπερ-cool διασήμων με τους δίσκους τους θα έκαναν τη δουλειά.

Το πρωτόκολλο απαιτεί να ξεκινήσουμε με τον Βασιλιά

Νομίζω ότι αυτή την εικόνα την έχουν ανασυνθέσει και οι Κοέν στο Inside LLewin Davis, που έχει άλλωστε να κάνει (και) με τον Bob Dylan

Κι από τον Dylan στους Beatles, με τον PaulMc Cartney έτοιμο να βγάλει το Freewheelin' Bob Dylan, τον δίσκο με το εμβληματικό εξώφυλλο, που έχει επηρεάσει αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και τους Beatles.

Άλλος θεός εδώ, ο Jimi Hendrix, ακούει κάποιον δίσκο και πάλι στη φωτογραφία υπάρχει ένας δίσκος του Dylan, αυτή τη φορά το Blonde On Blonde.

Και φυσικά ο Joe Strummer, που δεν μπορώ να καταλάβω ποιον δίσκο κρατάει, βλέπω όμως ότι έχει το ίδιο χτένισμα με τον τραγουδιστή στο εξώφυλλο.  

Θεέ μου, αφού δεν μπορώ να είμαι η Patti Smith, δώσε μου τουλάχιστον τη συλλογή των δίσκων της. 

Εντάξει, επειδή η πιο καινούρια από τις μέχρι τώρα φωτογραφίες είναι από τη δεκαετία του '70, να και κάτι πιο σύγχρονο, η υπέροχη Amy Winehouse.

Για άλλη μια φορά, δεν θα μπορούσα να μην υποκύψω στη γοητεία της Marilyn, που απ' ό,τι κατάλαβα, οι φωτογραφίες της στο ίντερνετ την ώρα που ακούει δίσκους είναι σχεδόν όσες και αυτές την ώρα που διαβάζει.

Ο Jack ακούει τον δίσκο του και απολαμβάνει το τσιγαράκι του, χαμογελώντας πάντα σαρδόνια με τα μάτια του.

Ποιος είναι ο πιο cool διάσημος που έχει υπάρξει στον πλανήτη; Ποιος θεωρείται η επιτομή του cool; Αυτά τα ερωτήματα είναι καθαρά ρητορικά, μιας και υπάρχει πια ομόφωνη άποψη ότι cool ίσον Steve Mc Queen. Αυτή η φωτογραφία που χορεύει με μάτια κλειστά υπό τους ήχους του Count Basie, κάνει λίγο την καρδιά μου να βουλιάζει.

Υ.Γ.: Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες τις έχω χρόνια στα Έγγραφα μου και δεν θυμάμαι πια πού τις βρήκα. Πολλές όμως τις εντόπισα σήμερα στο www.dj-rooms.com/celebs-and-their-vinyl.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΌΤΑΝ ΉΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

     Μετά τους συγγραφείς, σειρά έχουν οι καλλιτέχνες: μουσικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και ζωγράφοι. Οι φωτογραφίες είναι πιο σύγχρονες, γι' αυτό και κανένα παιδάκι δε φοράει ναυτικά, αυτή την ακατανόητη μόδα παλιότερων εποχών, που πολύ θα'θελα να μου εξηγήσει κάποιος πώς προέκυψε.

Ο μικρός Αντρέι Ταρκόφσκι, στην αγκαλιά του πατέρα του, παρατηρεί το πέταλο ενός λουλουδιού. Άλλωστε, ένα από τα γνωρίσματα του μεγάλου καλλιτέχνη είναι ότι προσέχει πράγματα που εμείς προσπερνάμε αδιάφορα.

Αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι θα μπορούσε μεγαλώνοντας να γίνει η πιο λαμπερή σταρ του αμερικάνικου κινηματογράφου και πράγματι, η μικρή Norma Jean έγινε η Marilyn Monroe.

Ακόμα πιο λαμπερή είναι τούτη εδώ η πιτσιρίκα, που μοιάζει σαν να το' σκασε από παραμύθι με νεράιδες. Μεγαλώνοντας, η Kate Bush διατήρησε την ίδια αιθέρια ομορφιά.

Αυτό το αναμαλλιασμένο αγοράκι με τα πεταχτά αυτιά και το πονηρό ύφος  είναι ο George Harrison σε μια εποχή που μάλλον δεν του περνούσε από το μυαλό να γίνει μουσικός κι ακόμα περισσότερο να γίνει ινδουιστής -αν υποθέσουμε ότι σ' αυτή την ηλικία ήξερε κατά που πέφτει η Ινδία..

Ο Joe Strummer, σε μια άλλη εποχή, χωρίς πανκ και οργισμένα τραγούδια, ήταν ένα γλυκύτατο αγοράκι, με ζακετάκι ολόιδιο μ' αυτό του μεγαλύτερου αδερφού του. Αργότερα, οι δρόμοι τους χώρισαν -και δεν εννοώ ότι άρχισαν να φορούν διαφορετικές ζακέτες. Ο David έγινε νεοναζί, ενώ όποιος έχει ακούσει έστω κι έναν δίσκο των Clash ξέρει ότι ο Joe απεχθανόταν κάθε είδους φασιστική συμπεριφορά, οπότε τα δύο αδέρφια μοιραία αποξενώθηκαν.

Αυτός εδώ ο πιτσιρικάς, αντιθέτως, ούτε προβληματιζόταν με την πολιτική, ούτε πνιγόταν από τον κομφορμισμό -τυπικό βλαχαδερό του αμερικάνικου Νότου δηλαδή. Ωστόσο, αγαπάμε Elvis, γιατί, όπως είχε πει κι ο John Lennon, "before Elvis there was nothing".

Εντάξει, η Patti Smith είναι ολόιδια: δεν φαίνεται καν σαν παιδί, είναι σαν να έχει ντυθεί παιδί. Τουλάχιστον σ' αυτή τη φωτογραφία χαμογελάει, ενώ μεγαλώνοντας μάλλον το' κοψε.

Κι άλλη τραγουδίστρια, εδώ όμως μιλάμε για άλλη κλάση: το κοριτσάκι που, αν στη φωτογραφία δε φαινόταν η μαμά του, θα έμοιαζε σαν να προέρχεται από φυλή του Αμαζονίου, είναι η divina Μαρία Κάλλας.

Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μην μπορούμε να μαντέψουμε ποιο είναι αυτό το αγοράκι με το σοβαρό ύφος, αν όμως του ζωγραφίσουμε ένα τσιγκελωτό μουστάκι, τότε ναι, το βρήκαμε αμέσως, είναι ο Salvador Dali.

Ε, τούτην εδώ τη μικρή θα τη λέγαμε μάλλον άσχημη, αν και η ασχήμια είναι το μικρότερο κακό που είχε συμβεί στην Φρίντα Κάλο. Κατάφερε όμως και αυτό, όπως και την αναπηρία της, να τα μετουσιώσει σε γοητεία και τέχνη, όχι με το να προσπαθεί να τα κρύψει αλλά τονίζοντάς τα -γι' αυτό αξίζει σεβασμό απεριόριστο.

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΣΚΟΙ

     Είναι φανερό στο bibliokult πόσο μ' αρέσουν οι λίστες κι ακόμα πόσο μ' αρέσουν τα κόμικς του Grant Snider - μάλιστα οι δικές του λίστες μ' αρέσουν τόσο, που θα' θελα να γινόμασταν φίλοι· φαντάζομαι ότι θα πηγαίναμε για περπάτημα και θα μιλούσαμε όλη την ώρα για βιβλία και δίσκους, θ' ακούγαμε ο ένας τον άλλο με προσοχή και θα γελούσαμε συγκρατημένα με τ' αστεία μας, ενώ στις (σπάνιες) διαφωνίες μας θ' αντικρούαμε με ευγένεια τα επιχειρήματα του άλλου. Επειδή όμως δε γνωριζόμαστε καν και δεν έχω την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του και να του πω τη δική μου εκδοχή της παραπάνω υπέροχης λίστας του με τους αγαπημένους του δίσκους, θα τα γράψω εδώ στο μπλογκ, σαν γράμμα σε μπουκάλι που θα το ρίξω στον ωκεανό του ίντερνετ. Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Δίσκοι που αγαπώ από τότε που ήμουν παιδί: Σ' αυτή την κατηγορία θα συμφωνήσω με τον Snider και την επιλογή του Abbey Road. Και όλων των δίσκων των Beatles. Και μερικών του Σαββόπουλου.

Δίσκοι που έχω ν' ακούσω από το λύκειο: Μμμ... μάλλον το Zooropa των U2.

Δίσκοι που τους αρέσει ο χορός: Ο βασιλιάς είναι ο Elvis κι αν πρέπει να διαλέξω δίσκο, διαλέγω το Elvis From Hawaii.

Δίσκοι που παραείναι έξυπνοι για μένα: Το Remain In Light. Για την ακρίβεια, όλοι οι δίσκοι του David Byrne, είτε με τους Talking Heads είτε οι προσωπικοί του -παραείναι ξερός κι εγκεφαλικός για μένα ο ήχος του.

Δίσκοι - πρότυπα του cool: Άαα... εδώ είναι πάρα πολλοί. Το Alladin Insane και το Low του David Bowie, το Freewheelin Bob Dylan και το Highway 61 Revisited του Bob Dylan, το Horses της Patti Smith κι ένα σωρό άλλα.

Δίσκοι που οι φίλοι μου δε μπορούν ν' αντέξουν: Έχω την εντύπωση ότι όταν ακούω φολκ για περισσότερο από μία ώρα, οι δικοί μου άνθρωποι στρέφουν το βλέμμα προς τον ουρανό με απόγνωση και ζητούν από τον θεό να τους δώσει δύναμη.

Δίσκοι που με βοηθούν να χαλαρώσω: Το Forever Changes των Love.

Δίσκοι που προσπαθώ να βρω το κουράγιο να τους μιλήσω: Το Bryter Lyter του Nick Drake.

Και δύο κατηγορίες που αποτελούν δική μου προσθήκη:

Δίσκοι - ένοχη απόλαυση: Θα μαζέψω όλο μου το θάρρος και θα το πω χωρίς (πολλή) ντροπή, το Appetite For Destruction των Guns and Roses.

Δίσκοι που νιώθω ένοχη επειδή δεν τους απολαμβάνω: Εντάξει, δεν είναι ότι με βαραίνουν οι ενοχές επειδή δε μ' αρέσει ένας δίσκος, πάντα όμως αναρωτιόμουν γιατί νιώθω δυσφορία ακούγοντας το Closer των Joy Division, ενώ οι άλλοι το θεωρούν αριστούργημα.

ΚΙ ΆΛΛΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΧΘΕΣ: ELVIS PRESLEY

Αν ο David Bowie είναι ο πάπας της ροκ μουσικής, σύμφωνα με την τελευταία φωτογραφία του προηγούμενου post,  ο βασιλιάς είναι ο Elvis! Και έχουν γενέθλια την ίδια μέρα, αν και ο Elvis μας άφησε χρόνους, ενώ ο Bowie ζει και βασιλεύει… Τη μουσική του Elvis την έμαθα και την αγάπησα πολύ μετά την εφηβεία. Παλιότερα τη θεωρούσα αφόρητα ρετρό, ήταν για μένα η μουσική που άκουγαν οι μαμάδες στα πάρτυ της δικής τους εφηβείας. Αργότερα όμως με ενθουσίασε ο ερωτισμός και το μπλουζ στοιχείο της μουσικής του και με γοήτευσε η τραγική ιστορία του βασιλιά που πέθανε μόνος και υπέρβαρος στο παλάτι του, στις 16 Αυγούστου του 1977…
Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια και ίσως το μόνο τραγούδι του Elvis με πολιτικό περιεχόμενο.

Τώρα τι σχέση έχει ο Elvis σε ένα blog που μιλάει για λογοτεχνία…χμ…μα, είπαμε, ήταν βασιλιάς! Τόσα μυθιστορήματα και τόσα παραμύθια έχουν ήρωες βασιλιάδες! Και άλλωστε: