ALMA

     Αν νομίζατε ότι το πολύ τρομακτικό animation ήταν το προχθεσινό, πλανάσθε πλάνην οικτράν... Είναι το σημερινό! Προσέξτε τη βιτρίνα του μαγαζιού με τις κούκλες: πέρα από το ότι μοιάζει με στόμα έτοιμο να σε καταπιεί, όπως επεσήμανε μια φίλη, θυμίζει πολύ την τεχνοτροπία του Gaudi (διόλου περίεργο, μιας και ο δημιουργός του Alma είναι Καταλανός). Καλό Σαββατοκύριακο, κι αν βγείτε καμιά βόλτα σε εμπορικούς δρόμους, μακριά από βιτρίνες!!! Δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά...

ΑΣ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΕ...

  

  Ίσως θυμάστε αυτό εδώ το βίντεο με την "Πτώση του Οίκου των Άσερ" σε κινούμενα σχέδια. Σήμερα λοιπόν είπα ν' αναρτήσω άλλο ένα βίντεο με διήγημα του Πόε σε κινούμενα σχέδια. Το διήγημα είναι "η Μαρτυριάρα Καρδιά" και είναι αρκετά τρομακτικό... Απο την πρώτη στιγμή, ο αφηγητής σπεύδει να μας βεβαιώσει ότι δεν είναι τρελός (όλοι ξέρουμε ότι, όποιος ξεκινά μ' αυτόν τον πρόλογο, το'χει το προβληματάκι του...) και, για να μη μας αφήσει καμιά αμφιβολία, μας αφηγείται την ιστορία του με κάθε λεπτομέρεια. Μας λέει λοιπόν ότι αποφάσισε να σκοτώσει το αφεντικό του εξαιτίας του ματιού του, που έμοιαζε με μάτι αρπακτικού. Αφού κατάστρωσε το σχέδιό του,  κατάφερε να τον σκοτώσει και να τον θάψει κάτω από το κρεβάτι του, χωρίς ν' αφήσει κανένα ίχνος. Πράγματι, κι οι αστυνομικοί που ήρθαν να ερευνήσουν δε βρήκαν τίποτα αλλά... ένας ήχος που γινόταν όλο και πιο δυνατός δεν άφηνε το δολοφόνο να ηρεμήσει. Ο ήχος ήταν ο χτύπος της καρδιάς του θύματος και ερχόταν από το σημείο όπου ήταν θαμμένο το πτώμα. Στο τέλος, ο δολοφόνος δεν άντεξε τον βασανιστικό ήχο και παραδόθηκε σε έξαλλη κατάσταση. Η χρήση του β'  προσώπου, η αίσθηση δηλαδή ότι ο ήρωας αφηγείται την ιστορία σ' εμάς τους ίδιους και η απελπισμένη, επίμονη προσπάθειά του να μας αποδείξει ότι δεν είναι τρελός επιτείνουν την τρομακτική ατμόσφαιρα.
     Στο βίντεο τώρα, το ρόλο του αφηγητή έχει ο James Mason και πρόκειται για την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που κρίθηκε ακατάλληλη στη Βρετανία, το 1954.

Υ.Γ. Ένα μικρό δώρο: σ' αυτή τη διεύθυνση μπορείτε να διαβάσετε τα άπαντα του Πόε στο πρωτότυπο.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΛΕΤΩΝ

     Μην αφήσετε τον τίτλο να σας παραπλανήσει: αυτό δεν είναι ούτε το πολύ τρομακτικό, ούτε καν το απλώς τρομακτικό βίντεο κινουμένων σχεδίων. Αντίθετα, είναι το αστείο και χαριτωμένο, παρ' όλο που δείχνει ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος, δηλαδή σκελετούς που χορεύουν, κι οι σκελετοί, γενικότερα μιλώντας, δεν είναι ούτε αστείοι, ούτε χαριτωμένοι, ούτε τώρα, ούτε το μακρινό 1929 που ο Disney γύρισε αυτό το βίντεο!

ARGINE (ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ)

     Αυτή την εβδομάδα θα το ρίξουμε στα κινούμενα σχέδια: τρομακτικά, πολύ τρομακτικά, χαριτωμένα και αστεία, παλιά και καινούρια. Θ' αρχίσουμε μ' αυτό που μας έστειλε χθες η Χριστίνα, το οποίο είναι κάτι ανάμεσα σε Amelie και Coraline, μιας και η μικρή πρωταγωνίστρια προσπαθεί να ζήσει σ'ένα δικό της, φανταστικό και κάπως αλλόκοτο κόσμο και στο τέλος οι προσπάθειές της μας κάνουν να χαμογελάσουμε τρυφερά.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ: ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΔΙΚΗ

     Αυτός εδώ είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπημένους μύθους που περιλαμβάνονται στις Μεταμορφώσεις: ένα φίδι δαγκώνει την Ευριδίκη τη μέρα του γάμου της με τον Ορφέα και πεθαίνει. Ο Ορφέας, απαρηγόρητος, κατεβαίνει στον Άδη για να ζητήσει πίσω την αγαπημένη του. Αφού εξηγεί την κατάσταση στον Πλούτωνα και την Περσεφόνη, αρχίζει να τραγουδά. Το τραγούδι του τους άγγιξε όλους τόσο πολύ (ακόμα κι ο Σίσυφος σταμάτησε να κυλά την πέτρα του και κάθησε πάνω της για ν' ακούσει!) που συμφώνησαν να τον αφήσουν να πάρει μαζί του στον πάνω κόσμο την Ευριδίκη. Όμως, τον προειδοποίησαν, δεν πρέπει για κανένα λόγο στη διαδρομή να γυρίσει να την κοιτάξει. Ωστόσο, η αμφιβολία τυραννούσε τον Ορφέα και, για μια μόνο στιγμή, γύρισε να δει αν η Ευριδίκη τον ακολουθεί. Και τότε η Ευριδίκη χάθηκε για πάντα...Όπως όλες οι ιστορίες αγάπης με τραγικό τέλος, ο μύθος αυτός έγινε εξαιρετικά δημοφιλής και υπάρχουν πλήθος ταινίες (όπως το Orfeu Negro του Jean Cocteau), θεατρικά έργα, όπερες και πίνακες που αναφέρονται στην ιστορία των δύο ερωτευμένων. Σήμερα επέλεξα 2 τραγούδια από τη folk opera της Anais Mitchell  "Hadestown". Η Anais Mitchell θεωρείται "η βασίλισσα της σύγχρονης folk μουσικής" και είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ ταλαντούχα. Έγραψε αυτή τη folk opera το 2006 και το 2010 κυκλοφόρησε το album με τη μουσική της παράστασης, η οποία τοποθετεί την ιστορία του Ορφέα και της Ευριδίκης στην Αμερική την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης.

ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ: ΑΚΤΑΙΩΝ

     Άλλη μία μεταμόρφωση σήμερα. Και σ' αυτή την περίπτωση, μια θεά μεταμορφώνει έναν αθώο θνητό σε ζώο, σε ελάφι, με σκοπό να τον τιμωρήσει. Η ιστορία προέρχεται από το τρίτο βιβλίο των Μεταμορφώσεων και αναφέρεται στον Ακταίωνα, που συνήθιζε να κυνηγά στα δάση μαζί με τα πενήντα κυνηγόσκυλά του. Σε μια τέτοια εξόρμηση, είδε κατά λάθος την Άρτεμη την ώρα που έκανε μπάνιο σε μια πηγή κι εκείνη τον τιμώρησε μεταμορφώνοντάς τον σε ελάφι, το οποίο αργότερα κατασπάραξαν τα ίδια του τα σκυλιά. Ειδικότερα η σκηνή του διαμελισμού του σώματος του Ακταίωνα προκαλεί φρίκη ακόμα και στο σημερινό αναγνώστη που έχει χορτάσει εικόνες αίματος και βίας στην τηλεόραση. Εξαιρετική απεικόνιση της ιστορίας του Ακταίωνα, τόσο από αισθητική άποψη όσο και από άποψη αφηγηματικής οικονομίας, αποτελεί το παρακάτω βίντεο, το οποίο ήταν μέρος μιας δραστηριότητας της Εθνικής Πινακοθήκης της Βρετανίας στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας του 2012 στο Λονδίνο. Η κεντρική ιδέα πίσω από τη δραστηριότητα αυτή ήταν να καλέσουν ποιητές, χορευτές και άλλους καλλιτέχνες να εμπνευστούν από κάποιες ιστορίες των Μεταμορφώσεων, από τις οποίες είχε εμπνευστεί με τη σειρά του ο Titian στην Αναγέννηση και είχε δημιουργήσει πίνακες που σήμερα βρίσκονται στη Βρετανική Εθνική Πινακοθήκη. Αυτή η συνομιλία του καινούριου με το παλιό και το ακόμα πιο παλιό ήταν μια πολύ καλή ιδέα και το αποτέλεσμα σίγουρα τη δικαιώνει.

ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ: ΚΑΛΛΙΣΤΩ ΚΑΙ ΑΡΚΑΣ

     Όσοι ακολούθησαν την τρίτη δέσμη ή τη θεωρητική κατεύθυνση, είχαν την εξής πρώτη επαφή με τη ρωμαϊκή γραμματεία: Ovidius poeta in terra Pontica exulat, δηλαδή, ο Οβίδιος ο ποιητής είναι εξόριστος στη γη του Πόντου. Ποιος ήταν αυτός ο Οβίδιος; Γιατί τον εξόρισαν στη γη του Πόντου και γιατί  αυτός "επιθυμεί τη Ρώμη και θρηνεί την αντίξοη τύχη"; Ουδέποτε αναρωτήθηκα. Το σχολικό βιβλίο ήταν της λογικής "Λόλα να ένα μήλο" και η επιλογή των κειμένων που περιλάμβανε ό, τι πρέπει για αναγνώστες που είχαν υποστεί λοβοτομή. Χρόνια μετά όμως, ήρθα σ' επαφή με τον Οβίδιο και το έργο του και πραγματικά συνειδητοποίησα το μεγαλείο του.
     Ο Οβίδιος γεννήθηκε το 43 π.Χ. στην πόλη Σούλμο, κοντά στη Ρώμη, σε μια ευκατάστατη οικογένεια, η οποία φρόντισε να του παρέχει μια καλή μόρφωση ώστε να σταδιοδρομήσει στη δημόσια διοίκηση. Εκπαιδεύτηκε λοιπόν στη ρητορική και ταξίδεψε για ένα χρόνο στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις, όπως έκαναν τότε όλοι οι γόνοι των εύπορων ρωμαϊκών οικογενειών. Ωστόσο, πολύ γρήγορα εγκατέλειψε την πολιτική σταδιοδρομία και αφιερώθηκε στην ποίηση. Σε ηλικία 50 ετών όμως, εξορίστηκε με απόφαση του ίδιου του Αυγούστου στην πόλη Τόμοι της Μαύρης Θάλασσας, τη σημερινή Κοστάντζα της Ρουμανίας, όπου πέθανε το 17 μ.Χ. Η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας ήταν εκείνη την εποχή πραγματική "no man's land" και η εξορία εκεί ισοδυναμούσε με εξόντωση. Για ποιο λόγο λοιπόν ένας δημοφιλής ποιητής να τιμωρηθεί από τον αυτοκράτορα με τόσο σκληρό τρόπο; Σύμφωνα με τον ίδιο τον Οβίδιο, ευθύνεται ένα ποίημα και ένα μυστικό. Το ποίημα είχε να κάνει με τη συλλογή  Ars Amatoria, με την οποία ο Αύγουστος θεωρούσε ότι ο ποιητής προσέβαλε τα χρηστά ήθη. Αυτό όμως ήταν περισσότερο η δικαιολογία παρά η αιτία. Ο πραγματικός λόγος ήταν το μυστικό, δηλαδή κάτι που είχε δει ή ακούσει ο Οβίδιος και το απέκρυψε από τον αυτοκράτορα.

     Το σημαντικότερο έργο του ήταν οι Μεταμορφώσεις, ένα έπος που περιλαμβάνει 15 βιβλία, στα οποία πραγματεύεται ελληνικούς και λατινικούς μύθους, από τη γέννηση του κόσμου ως την αποθέωση του Καίσαρα, με συνεκτικό στοιχείο τις μεταμορφώσεις. Βέβαια, η πλειοψηφία των ποιητών είτε στην αρχαία Ελλάδα είτε στην αρχαία Ρώμη, αντλούσαν τα θέματά τους από τους μύθους, όμως ο Οβίδιος προχωρά ένα βήμα παραπέρα, καθώς προσπαθεί να συμπεριλάβει το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό των γνωστών μύθων, με λίγα λόγια, να γράψει μυθολογία. Την προσοχή μας τραβούν οι εξαιρετικά βίαιες εικόνες: βιασμοί, διαμελισμοί σωμάτων και άγριες δολοφονίες περιγράφονται με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι οι αναγνώστες του ήταν θεατές παρόμοιων σκηνών στο Κολοσσαίο, άρα ήταν, κατά κάποιο τρόπο, εθισμένοι στη βία.
     Οι ιστορίες που βρίσκουμε στις Μεταμορφώσεις αποκαλύπτουν ένα πληθωρικό ταλέντο και μια παιγνιώδη διάθεση που εξηγούν τη μεγάλη ανταπόκριση των αναγνωστών. Οι Μεταμορφώσεις ήταν εξαιρετικά δημοφιλές ανάγνωσμα κατά το Μεσαίωνα και υπήρξε πηγή έμπνευσης για πολλά έργα τέχνης, από την Αναγέννηση ως τις μέρες μας. Πραγματικά, θα μπορούσε να υπάρχει ένα μπλογκ όπου κάθε μέρα θα αναρτώνται ταινίες, βίντεο, τραγούδια ή πίνακες εμπνευσμένοι από ιστορίες των Μεταμορφώσεων.
     Λέω να το επιχειρήσω για λίγες μέρες. Θα ξεκινήσω με την ιστορία της Καλλιστώς, της πανέμορφης ακολούθου της Άρτεμης. Ο Δίας, μεταμορφωμένος σε Άρτεμη κατάφερε να την πλησιάσει και στη συνέχεια να τη βιάσει. Εκείνη, έκρυψε την εγκυμοσύνη της από την Άρτεμη και τις άλλες ακολούθους της μέχρι τη στιγμή που πήγαν να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι και αποκαλύφθηκε η κοιλιά της. Η Άρτεμη την έδιωξε και η Ήρα, μόλις το βασανισμένο κορίτσι γέννησε τον Αρκά, γιο του Δία, τη μεταμόρφωσε σε αρκούδα. Χρόνια αργότερα, ο Αρκάς, πηγαίνοντας για κυνήγι, έριξε το ακόντιο στην ίδια του τη μάνα για να τη σκοτώσει. Τότε ο Δίας, για να αποτρέψει μια τέτοια τραγική μοίρα, μεταμόρφωσε μάνα και γιο σε αστερισμούς, τη Μεγάλη και τη Μικρή Άρκτο. Καλύτερα όμως ν' ακούσετε εδώ την ιστορία από τον Ted Hughes, δαφνοστεφή Άγγλο ποιητή, σε δική του μετάφραση από τα λατινικά στα αγγλικά. Ακόμη κι αν δεν ξέρετε αγγλικά, αξίζει τον κόπο να ακούσετε την υπέροχη απαγγελία του.

ΈΝΑ ΠΟΛΥ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

     Σήμερα είναι του Αγίου Πατρικίου, γεγονός που αφήνει παγερά αδιάφορους εμάς τους Έλληνες, όχι όμως και τους Ιρλανδούς, για τους οποίους ο Άγιος Πατρίκιος είναι ο προστάτης- άγιος και η γιορτή του η μεγαλύτερη γιορτή της Ιρλανδίας. Ας ακούσουμε λοιπόν ένα τραγούδι από τη Sinead O' Connor, η οποία κυκλοφόρησε πέρσι, μετά από δέκα χρόνια αποχής από τη δισκογραφία, το άλμπουμ "How about I be me (and you be you)". Το τραγούδι λέγεται "4th and Vine" και είναι άκρως ιρλανδικό και ξεσηκωτικό. Όσο για το βιντεοκλίπ, που απεικονίζει έναν παραδοσιακό ιρλανδικό γάμο, με κάνει να θέλω να μπω αμέσως σε μια παμπ, να κατεβάσω μονορούφι ένα pint Guinness και να σηκωθώ να χορέψω χτυπώντας με δύναμη τα πόδια μου στο πάτωμα! Πολλά φιλιά!

SEERAUBER JENNY (ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)

     Καλημέρα! Ας ακούσουμε λοιπόν και τη γερμανική εκδοχή του τραγουδιού, σε ερμηνεία της Lotte Lenya, της γυναίκας του Kurt Weill, από την κινηματογραφική μεταφορά της Όπερας της Πεντάρας (1931), όπως μας το έστειλε η Αθηνά (ευχαριστούμε πολύ!).