BOLERO

Καλησπέρα, μετά από πολλές μέρες και πολλή ταλαιπωρία...Ας ακούσουμε λοιπόν λίγη μουσική, σε συνδυασμό με ένα ωραιότατο animation, για να επανακτήσω κι εγώ την ηρεμία μου! Πολλά φιλιά!

ΛΙΓΟΣ ΟΜΗΡΟΣ ΑΚΟΜΗ...

  

     Ας πούμε και σήμερα λίγα πράγματα σε σχέση με τα Ομηρικά Έπη κι ας δούμε ένα σύντομο βίντεο που τώρα πια, χάρη στο θαυμαστό ίντερνετ, είναι προσβάσιμο σε όλους. Λοιπόν... οι Milman Parry και Albert Lord ήταν καθηγητές κλασικής φιλολογίας στο Χάρβαρντ. Από το 1933 ως το 1935, έκαναν 2 ταξίδια στη Βοσνία, όπου μελέτησαν και ηχογράφησαν την προφορική επική παράδοση. Όλο αυτό το υλικό που συνέλεξαν, το χρησιμοποίησαν για να στηρίξουν την υπόθεση ότι τα Ομηρικά Έπη έχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά που συναντάμε σε κάθε περίπτωση μακροσκελούς προφορικής σύνθεσης, τα οποία βοηθούν τον αφηγητή ν' απομνημονεύσει και ν' απαγγείλει το έπος. Ένα παράδειγμα είναι οι στερεοτυπικές λέξεις, φράσεις ή ακόμα και σκηνές, που βοηθούν τη μνήμη του αφηγητή. Το παρακάτω βίντεο, που ανήκει στο υλικό που συνέλεξαν οι Parry και Lord στη Βοσνία τη δεκαετία του 30, καταγράφει ένα απόσπασμα από την παράσταση του Avdo Mededovic, ο οποίος μπορούσε να απαγγέλλει ένα έπος με περισσότερους από 13.000 στίχους επί τρεις ημέρες (!) και μας δίνει μια εικόνα  της ρυθμικής απαγγελίας ενός προφορικού έπους. Μάλλον κάπως έτσι ήταν κι ο Όμηρος, οπότε, το βίντεο αυτό μπορεί, λέω, να είναι ό,τι πιο κοντινό στην απαγγελία της Ιλιάδας...

ΕΝΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ

     Η προηγούμενη ανάρτηση αναφερόταν στο " Όνομα του Ρόδου", ένα μυθιστόρημα (και μια ταινία) που διαδραματίζεται σε μια μεσαιωνική Μονή των Βενεδικτίνων, η οποία φημίζεται για την πλούσια βιβλιοθήκη της. Μια τέτοια βιβλιοθήκη, πραγματική αυτή τη φορά, είναι η Biblioteca Marciana στη Βενετία, η οποία περιέχει μια από τις σημαντικότερες συλλογές μεσαιωνικών χειρογράφων παγκοσμίως. Τον πυρήνα της συλλογής της Biblioteca Marciana αποτέλεσε η προσωπική συλλογή του καρδινάλιου Βησσαρίωνα.
     Ο εν λόγω καρδινάλιος δεν είναι άλλος από τον κληρικό, λόγιο και μαθητή του Πλήθωνα, ο οποίος ήταν μέλος της βυζαντινής αντιπροσωπείας στη Σύνοδο της Φερράρας -Φλωρεντίας για την Ένωση των Εκκλησιών. Το εύρος των γνώσεών του και η ρητορική του δεινότητα προκάλεσαν το θαυμασμό του Πάπα κι ο Βησσαρίων αποφάσισε να παραμείνει στην Ιταλία και να ενταχθεί στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί με βεβαιότητα ότι ήταν ένας από τους κύριους πρωτεργάτες της Αναγέννησης. Ως γνώστης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, διέδωσε την καλλιέργεια των κλασικών γραμμάτων στην Ιταλία, αναθέτοντας σε Έλληνες πρόσφυγες από την, αλωμένη πια, Κωνσταντινούπολη τη μετάφραση των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων από τα ελληνικά στα λατινικά. Όπως θα περίμενε κανείς, η βιβλιοθήκη ενός τέτοιου λόγιου ήταν θαυμαστή και το πιο πολύτιμο πετράδι της ήταν το χειρόγραφο Venetus A, το παλιότερο χειρόγραφο της Ιλιάδας, στο οποίο βασίζονται οι περισσότερες σύγχρονες εκδόσεις.
     Το Venetus A χρονολογείται από τον 10ο αιώνα μ.Χ. και δημιουργήθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Πέρα από το ίδιο το κείμενο της Ιλιάδας, περιέχει μια σύνοψη των Κύκλιων Επών (μάλιστα αποτελεί την κύρια πηγή για το περιεχόμενό τους) καθώς και μια πληθώρα σχολίων, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τους φιλολόγους της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, της εποχής των Πτολεμαίων. Το παρακάτω ντοκιμαντέρ μιλά για την ψηφιοποίηση του Venetus A από μια διεθνή ομάδα διακεκριμένων κλασικών φιλολόγων, επιστημόνων και τεχνικών, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας κορυφαία τεχνολογία, έφεραν στο φως τα αρχικά χρώματα των εικόνων, καθώς και φθαρμένα μέρη του κειμένου που δε φαίνονταν πια.
     Γνωρίζω ότι πρόκειται για ένα θέμα πολύ εξειδικευμένο και κάπως βαρετό. Ωστόσο, αξίζει να το δει κανείς για δύο λόγους: ο ένας είναι το πάθος και η προσήλωση αυτών των ανθρώπων για το έργο που έχουν αναλάβει και ο άλλος είναι η σκέψη ότι η Ιλιάδα πέρασε από τον προφορικό λόγο στην τεχνολογία της γραφής, στη συνέχεια στην τεχνολογία της τυπογραφίας και τώρα πια στην ψηφιακή εποχή, χωρίς να χάσει ίχνος από τη ζωντάνια και την εκφραστική της δύναμη...

Αυτή εδώ είναι μια από τις διευθύνσεις όπου μπορείτε να δείτε το ψηφιοποιημένο πια χειρόγραφο, αρκεί να μην την ανοίξετε με internet explorer (καλύτερα με safari ή firefox).
    

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ

     Η αρχική ιδέα γι’ αυτό το blog ήταν να γράφω για λογοτεχνία και γενικότερα για βιβλία. Βέβαια, στην πορεία άρχισα να κάνω αναρτήσεις που σχετίζονταν και με διάφορα άλλα πράγματα που αγαπώ, όπως η μουσική κι ο κινηματογράφος, όμως ο πυρήνας του blog παραμένει η αγάπη για τα βιβλία. Κάποιες φορές αισθάνομαι σαν το φυτό της τάξης που είναι συνέχεια με τη μούρη χωμένη σ’ ένα βιβλίο και σκέφτομαι πως ίσως δεν είναι καλή ιδέα να τονίζω αυτή την εικόνα του εαυτού μου μέσα από το blog. Μετά όμως φέρνω στο μυαλό μου όλους αυτούς τους ενδιαφέροντες ανθρώπους που υπήρξαν ή είναι φανατικοί βιβλιόφιλοι και παρηγοριέμαι. Ένας απ’ αυτούς είναι αναμφισβήτητα ο Ουμπέρτο Έκο και το «Όνομα του Ρόδου» θα μπορούσε να διαβαστεί και από τη βιβλιοφιλική σκοπιά, μιας κι ο κεντρικός ήρωας είναι τόσο φανατικός αναγνώστης που, όταν η βιβλιοθήκη της Μονής παίρνει φωτιά, αντί να βγει γρήγορα έξω, προσπαθεί να σώσει όσο το δυνατό περισσότερα βιβλία…

     Δεν ξέρω πόσοι έχουν διαβάσει το ογκώδες μυθιστόρημα, οι περισσότεροι όμως θα’ χουν δει την ομώνυμη ταινία του Ζαν Ζακ Ανό, οπότε θα’ θελα να πω κάποια πράγματα γι’ αυτή, βασιζόμενη κυρίως στην κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει στον 4^ο τόμο από τα «Κινηματογραφικά Τετράδια» των εκδόσεων Αιγόκερως. Το βασικό χαρακτηριστικό της ταινίας είναι τα πολλαπλά επίπεδα.  Ξέρω ότι, μιλώντας για επίπεδα, κινδυνεύω να μοιάσω λίγο μ' αυτήν εδώ την περίπτωση, ωστόσο είμαι διατεθειμένη να το πάρω το ρίσκο.

     Λοιπόν, σ’ ένα πρώτο επίπεδο, η ταινία είναι μια συναρπαστική αστυνομική ιστορία και κάθε θεατής περιμένει με αγωνία να βρεθεί επιτέλους ο δολοφόνος.  Μάλιστα θα μπορούσαμε ν’ αποκαλέσουμε τον πρωταγωνιστή «μεσαιωνικό Σέρλοκ Χόλμς», μιας κι ακολουθεί την ίδια ακριβώς επαγωγική μέθοδο και μοιράζεται  τις σκέψεις του με τον βοηθό του. Σε περίπτωση που σας έχει μείνει κάποια αμφιβολία, σκεφτείτε ότι ο ήρωας, ο Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ, είναι Άγγλος και το όνομά του παραπέμπει στην πιο γνωστή περιπέτεια του Σέρλοκ Χολμς, τον σκύλο του Μπάσκερβιλ, οπότε έχουμε και την πρώτη λογοτεχνική αναφορά.

     Το δεύτερο επίπεδο είναι καθαρά ιστορικό, αφού μας δίνει πάρα πολλές πληροφορίες για τον ύστερο Μεσαίωνα και την αργή, βασανιστική πορεία προς την Αναγέννηση. Το τρίτο επίπεδο είναι περισσότερο φιλοσοφικό και θεολογικό, δεδομένων των πληροφοριών που αποκομίζουμε για τις αιρέσεις, καθώς και για τις θεολογικές διαφωνίες των λογίων της Εκκλησίας.  Σ΄ ένα πέμπτο επίπεδο, πρόκειται για μια αλληγορία της σύγκρουσης ανάμεσα στο καλό και το κακό, μέσα από την αντιπαράθεση των δυο μερών της ποιητικής του Αριστοτέλη, του πρώτου, που αναφέρεται στην τραγωδία και εκπροσωπεί το ιερό, και του δεύτερου, που αναφέρεται στην κωμωδία κι εκπροσωπεί το βέβηλο.

     Και πάμε τώρα στο έκτο και τελευταίο επίπεδο, που είναι άλλωστε αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο, αφού στη βάση του κρύβεται η αγάπη για τα βιβλία. Πέρα από το ότι ο κεντρικός ήρωας είναι φανατικός βιβλιοφάγος, όλη η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από ένα βιβλίο, για το οποίο τα περισσότερα θύματα αλλά κι ο δράστης των δολοφονιών στη Μονή θα έκαναν τα πάντα. Ο ίδιος ο  θύτης, ο τυφλός βιβλιοθηκάριος Χόρχε ντε Μπούργκος παραπέμπει στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο οποίος ήταν και τυφλός και βιβλιοθηκάριος. Άλλωστε, η ίδια η δομή της βιβλιοθήκης της Μονής μοιάζει αρκετά με τη βιβλιοθήκη που περιγράφει ο Μπόρχες στο διήγημά του «η Βιβλιοθήκη της Βαβέλ». Εκτός όμως από αυτές τις αναφορές με τις οποίες ο Έκο κλείνει το μάτι στον υποψιασμένο αναγνώστη, κι ο Ανό προσθέτει ένα δικό του στοιχείο: όταν ο Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ αναφωνεί ενθουσιασμένος ότι βρήκε ένα βιβλίο με σχόλια από τον Ουμπέρτο της Μπολόνια, παραπέμπει στον ίδιο τον Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια.

 

MAD MEN MANIA

   

    Δεν ξέρω αν θυμάστε τις αυστηρές συστάσεις που σας είχα κάνει σ' αυτή την ανάρτηση κι αν εν τέλει οι συστάσεις αυτές έπιασαν τόπο. Αν ναι, τότε ανήκετε κι εσείς στους οπαδούς της σειράς mad men και γνωρίζετε ήδη ότι σήμερα προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο του έκτου κύκλου στο αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο AMC. Αν όχι, εσείς χάνετε! Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους τηλεθεατές ανα τον κόσμο να περιμένουν με τόση ανυπομονησία τα νέα επεισόδια της σειράς και τα ΜΜΕ, έντυπα κι ηλεκτρονικά, ν' αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων σ' οποιαδήποτε μικρή πληροφορία κατάφεραν ν' αποσπάσουν για τις εξελίξεις στο νέο κύκλο;
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: η σειρά αναφέρεται στους εργαζόμενους σε μια διαφημιστική εταιρεία της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 60 και κυρίως σ' έναν από τους υπαλλήλους και μετέπειτα μέτοχο της εταιρείας, τον γοητευτικό κι αινιγματικό Don Draper. Από τα πρώτα επεισόδια της σειράς, που ξεκίνησε το 2007, ο θεατής καταλαβαίνει ότι ο Don Draper κρύβει πολλά μυστικά. Το πιο σοβαρό απ' αυτά είναι ότι δεν είναι ο Don Draper, απλώς άρπαξε την ευκαιρία, στη διάρκεια του πολέμου στην Κορέα, ν' αλλάξει ταυτότητα και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Γενικότερα, όλοι οι ήρωες της σειράς επιβαρύνονται με μυστικά και ψέμματα που κάνουν τις μεταξύ τους σχέσεις ακόμα πιο δύσκολες απ' ό, τι είναι ούτως ή άλλως σ' ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον όπως αυτό μιας διαφημιστικής εταιρείας. Αυτό όμως, δηλαδή η περιπλοκότητα των σχέσεων μιας ομάδας διαφημιστών (επιτέλους! μια σειρά όπου οι ήρωες δεν είναι γιατροί ή αστυνομικοί!) δεν είναι αρκετό για να εξηγήσει την επιτυχία της.
     Ένας βασικός λόγος είναι οι χαρακτήρες. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καρικατούρες, όπως ήταν για παράδειγμα οι 4 φίλες στο sex and the city, αλλά με πολυδιάστατους ήρωες που έχουν τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά τους. Γι' αυτό ακριβώς δεν μπορούμε να πούμε για κανέναν ότι είναι "ο καλός" ή "ο κακός" της υπόθεσης, απλώς άλλες φορές μας φαίνονται συμπαθητικοί κι άλλες είναι αντιπαθέστατοι, λίγο- πολύ όπως γίνεται με τους ανθρώπους στην πραγματική ζωή. Ο άλλος 

σημαντικός λόγος για την επιτυχία της σειράς είναι η προσοχή στην παραμικρή λεπτομέρεια που δίνει την εντύπωση ενός ταξιδιού στο χρόνο και πιο συγκεκριμένα στα ένδοξα sixties. Η παραγωγή είναι τόσο προσεγμένη, που σίγουρα όσοι ήταν παιδιά εκείνη την εποχή μπορούν ν'αναγνωρίσουν πάρα πολλά στοιχεία: από την επίπλωση και το ντύσιμο μέχρι τη γυναικεία σιλουέτα (πιο γεμάτη) και το γεγονός ότι όλοι καπνίζουν ασταμάτητα σα φουγάρα ή πίνουν την ώρα που οδηγούν. Μάλιστα, πολλά από τα γεγονότα της εποχής, όπως ο θάνατος της Μονρόε, η δολοφονία του Κένεντι ή η νίκη της Βρετανίας στο μουντιάλ του 1966 παρουσιάζονται μέσα από τη σειρά. Ο τρίτος λόγος που, κατά τη γνώμη μου, κάνει τη σειρά τόσο δημοφιλή είναι ότι δείχνει την Αμερική στα καλύτερά της. Σήμερα που η παγκόσμια οικονομία, της αμερικάνικης συμπεριλαμβανομένης, συρρικνώνεται και η Αμερική δε φαίνεται πια τόσο παντοδύναμη, η σειρά αυτή έρχεται να θυμίσει μια εποχή ευδαιμονίας και υπεραισιοδοξίας. Τίποτα δε φαίνεται ακατόρθωτο κι ο καθένας μπορεί ν' ανέβει στην κορυφή αν προσπαθήσει με το σωστό τρόπο. Βέβαια, το αίσθημα του κενού που φαίνεται να νιώθουν πολλοί από τους ήρωες δείχνει πόσο σαθρά ήταν τα θεμέλια αυτής της ευδαιμονίας...

     Πέρα από τις αναλύσεις τώρα, το σημερινό επεισόδιο διάρκειας 2 ωρών, για το οποίο σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό, είναι σκηνοθετημένο από τον πρωταγωνιστή Jon Hamm και, σύμφωνα με την παραγωγή, περιλαμβάνει πολλές ανατροπές. Μέχρι ν' αναρτηθεί στο internet (μη με ρωτάτε λεπτομέρειες, για τέτοια πράγματα βασίζομαι στις ικανότητες φίλων), ας δούμε τους εναλλακτικούς τίτλους αρχής που είχε φτιάξει ο Paul Rogers (ίσως τον θυμάστε από εδώ) για την προηγούμενη σεζόν: mad men opening titles

SMELLS LIKE SEATTLE...

     Υπάρχουν 2 στιγμές που έχουν να κάνουν με τους Nirvana, τις οποίες μπορώ να επαναφέρω στο μυαλό μου με κάθε λεπτομέρεια: η μία είναι η πρώτη φορά που άκουσα το "smells like teen spirit", σε μια μεσημεριανή μουσική εκπομπή του MEGA, στην οποία η παρουσιάστρια μιλούσε για το φαινόμενο Nirvana και την ανερχόμενη σκηνή του Seattle. Ήταν Σάββατο κι έκανα ότι βοηθούσα τη μάνα μου στις δουλειές του σπιτιού, ώσπου άκουσα τις πρώτες νότες από την κιθάρα. Σταμάτησα ό,τι έκανα και κάθησα στην πολυθρόνα ν' ακούσω αυτό το δυνατό, ακατέργαστο κομμάτι που έγινε το τραγούδι -ορόσημο για όσους ήταν έφηβοι τη δεκαετία του 90.
     Η άλλη στιγμή ήταν βέβαια ο θάνατος του Kurt Cobain πριν από 19 χρόνια ακριβώς. Το νέο έσκασε σαν βόμβα στο σχολείο και η αυτοκτονία του ήταν το μοναδικό θέμα συζήτησης για μέρες, καθώς σ' όλους μας φαινόταν αδιανόητο το ν' αυτοκτονήσει κάποιος που είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του. Μάλιστα, θυμάμαι ότι στο διάλειμμα καθόμασταν μόνοι και σκυθρωποί στα θρανία μας, γιατί, υποτίθεται, ότι πενθούσαμε...Τι αστεία που είναι η εφηβεία μερικές φορές!

PEPE LE MOKO: ΕΝΑ ΓΑΛΛΙΚΟ FILM NOIR

     Μιας και στην προηγούμενη ανάρτηση έγινε λόγος για το νουάρ, σκέφτηκα σήμερα ν' αναρτήσω μια σχετική ταινία, την πρώτη που αναρτώ ολόκληρη σ' αυτό το μπλογκ. Και πρόκειται για μια πολύ αγαπημένη ταινία. Την είχα δει τυχαία στην τηλεόραση πριν πολλά χρόνια και με είχε καθηλώσει με την ατμόσφαιρά της. Την είδα ξανά πέρσι, αφού τη βρήκα ανάμεσα στους θησαυρούς που μπορεί κανείς ν' ανακαλύψει στο ίντερνετ. Πρόκειται βέβαια για γαλλική ταινία, η οποία γυρίστηκε το 1937 στο Αλγέρι, δηλαδή πριν την εδραίωση του κινηματογραφικού είδους και μάλιστα σε μια πόλη που σε καμιά άλλη ταινία του είδους δεν αποτέλεσε το χώρο δράσης των ηρώων. Κι όμως, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα film noir! Υπάρχει κι εδώ ο ρομαντικός τυχοδιώκτης, η μοιραία γυναίκα και η κυνική ματιά στην πλοκή. Υπάρχει ο ιδιότυπος κώδικας τιμής, ο πιστός φίλος και το καρφί. Και πάνω απ' όλα, υπάρχει η κάσμπα, ο χώρος στον οποίο ο Πεπέ μπορεί να κινείται ελεύθερα. Αν όμως βγεί έξω από τα όριά της, τον περιμένει η αστυνομία για να τον συλλάβει. Ο Πεπέ ασφυκτιά μέσα στην κάσμπα, παρ'όλο που είναι ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς της, και νιώθει νοσταλγία για το Παρίσι. Η νοσταλγία του γίνεται ακόμα εντονότερη όταν γνωρίζει μια πλούσια Παριζιάνα, η οποία επίσης ασφυκτιά ανάμεσα στους αστούς φίλους της... Δε θα σας πω περισσότερα, θα σας αφήσω να δείτε τη συνέχεια στην ταινία και να παρασυρθείτε στα δαιδαλώδη στενά της αλγερινής κάσμπα (της πραγματικής, μιας και τα γυρίσματα δεν έγιναν σε στούντιο), όπου σχεδόν νιώθεις τις μυρωδιές και τους ήχους να σε ζαλίζουν...

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ ΡΕΜΒΗ

     Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος «το ταξίδι του Ιάσονα Ρέμβη», το οποίο πρόσφατα επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις, ανταποκρίνεται στην εικόνα που έχω στο μυαλό μου για τους συγγραφείς: είναι σοβαρός, λέει πάντα ενδιαφέροντα πράγματα, ξέρει ένα σωρό ωραίες ιστορίες, πολλές φορές με πρωταγωνιστές άλλους συγγραφείς, τωρινούς ή περασμένους, και έχει διαβάσει πολλά, πάρα πολλά βιβλία. Και βέβαια, συχνάζει σε κλασικά μπαρ και πίνει ουίσκυ. Τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά μπορεί να σας φαίνονται άσχετα, φανταστείτε όμως τον Joyce να πηγαίνει σε τρέντι μπαρ και να πίνει χρωματιστά κοκτέιλ. Όχι, όχι, με τίποτα. Τη μόνη υποχώρηση την κάνω για τον Hemingway κι αυτό γιατί έπινε mojito πολύ πριν γίνει της μόδας και μάλιστα στην Κούβα, οπότε συγχωρείται.

     Πέρα από τις εξυπνάδες τώρα, ο Χρήστος Αστερίου είναι πραγματικός συγγραφέας όχι λόγω προτιμήσεων στο αλκοόλ αλλά λόγω γραφής. Για να γίνω περισσότερο σαφής, συχνά έχω την εντύπωση ότι οι νέοι Έλληνες συγγραφείς έχουν μπερδέψει την ευκολία στο γράψιμο με το ταλέντο και γράφουν με μία προχειρότητα στην έκφραση, με έναν ναρκισσευόμενο, εξυπνακίστικο τρόπο που θυμίζει περισσότερο δημοσιογραφία παρά λογοτεχνία. Αντίθετα, σ’ αυτό το μυθιστόρημα, όπως και στα άλλα έργα του Αστερίου, απολαμβάνει κανείς τον άψογο χειρισμό της γλώσσας και την εγκεφαλικότητα της έκφρασης που αντικατοπτρίζει ακριβώς την εγκεφαλικότητα της πλοκής.

     Ας περάσουμε λοιπόν στην πλοκή: ο Ιάσονας Ρέμβης, πετυχημένος ζωγράφος που ζει στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, συνειδητοποιεί μετά από ένα σοβαρό δυστύχημα ότι το έργο του δεν τον ικανοποιεί. Στην προσπάθειά του να επαναπροσδιοριστεί ως καλλιτέχνης, επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε, την Αθήνα, για ν’ αναζητήσει τα ίχνη της μάνας του, η οποία πέθανε όταν ο ήρωας ήταν πέντε ετών, οπότε και μετανάστευσε με τον πατέρα του στη μακρινή Αυστραλία. Τα βήματά του τον φέρνουν ξανά στην παλιά του γειτονιά, την πολυπολιτισμική, ξεπεσμένη περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, που προσφέρεται ως σκηνικό συναρπαστικών ιστοριών, παλιών και καινούριων. Ο Ρέμβης καταφέρνει μάλιστα να βρει το πατρικό του, μια πολυκατοικία του ’50 στην οδό Μιχαήλ Βόδα, κι αποφασίζει να εγκατασταθεί εκεί και να γνωρίσει απ’ την αρχή μια πόλη που του είναι εντελώς ξένη.

     Ο αναγνώστης περιμένει ότι οι έρευνες του ήρωα για τη μητέρα του θ’ αρχίσουν σιγά σιγά ν’ αποδίδουν καρπούς και τελικά θ’ αποκαλυφθεί μια φοβερή ιστορία. Εδώ ακριβώς όμως, η πλοκή κάνει ένα γύρισμα και η αφήγηση βρίσκει απόλυτα το ρυθμό της, μιας και το ενδιαφέρον τόσο του ίδιου του εστέτ ζωγράφου όσο και του αναγνώστη μετατοπίζεται στην ένοικο του τρίτου ορόφου, μια γερασμένη σοπράνο που μετά από το θάνατο του παιδιού της εγκατέλειψε την καριέρα της. Ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες αναπτύσσεται μια φιλική σχέση που βοηθά τον Ρέμβη να δει την Αθήνα σαν μια μαγική σκηνή όπου όλα μπορούν να συμβούν. ‘Η να μη συμβούν. Το ρεαλιστικό μπλέκεται με το φανταστικό και βυθίζουν τον αναγνώστη σ’ ένα απολαυστικό διανοητικό παιχνίδι.

     Σ’ αυτό το σημείο, θέλω να κάνω μια επισήμανση ως μανιώδης αναγνώστρια αστυνομικών μυθιστορημάτων: τα στοιχεία που συνθέτουν την ιστορία του Ιάσονα Ρέμβη θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν την πρώτη ύλη για ένα πρώτης τάξεως νουάρ μυθιστόρημα: η αγάπη για το αστικό τοπίο, ένας ψυχρός, παρατηρητικός ήρωας, με τις εμμονές του και τις αδυναμίες του, μια μυστηριώδης γυναίκα, έστω και προχωρημένης ηλικίας, και ένα παρελθόν γεμάτο μυστικά, θα μπορούσαν, αξιοποιημένα αριστοτεχνικά από τον Αστερίου, να οδηγήσουν σε ένα μοναδικό νουάρ μυθιστόρημα. Μήπως να σκεφτεί κάτι τέτοιο στο μέλλον;

Υ.Γ.: Ας ακούσουμε και μια άρια από τους "αλιείς μαργαριταριών" του Bizet, που έχει σημαντικό ρόλο στο βιβλίο. Η συγκεκριμένη εκτέλεση βέβαια δεν είναι από τη Μαρίκα Ναβάρου αλλά από μια άλλη Ελληνίδα σοπράνο, τη Μαρία Κάλλας.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Κι επειδή σήμερα άρχισε επισήμως η θερινή ώρα, ας καλωσορίσουμε τον ήλιο...

                                          

ALMA

     Αν νομίζατε ότι το πολύ τρομακτικό animation ήταν το προχθεσινό, πλανάσθε πλάνην οικτράν... Είναι το σημερινό! Προσέξτε τη βιτρίνα του μαγαζιού με τις κούκλες: πέρα από το ότι μοιάζει με στόμα έτοιμο να σε καταπιεί, όπως επεσήμανε μια φίλη, θυμίζει πολύ την τεχνοτροπία του Gaudi (διόλου περίεργο, μιας και ο δημιουργός του Alma είναι Καταλανός). Καλό Σαββατοκύριακο, κι αν βγείτε καμιά βόλτα σε εμπορικούς δρόμους, μακριά από βιτρίνες!!! Δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά...