ΚΟΥΙΖ: ΠΟΙΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ;

Ωραίος κι ο χορός, αλλά ας ακονίσουμε και λίγο το μυαλό μας! Ορίστε λοιπόν ένα κουίζ: παρακάτω βλέπετε τις υπογραφές διάσημων συγγραφέων. Πόσες απ' αυτές μπορείτε ν' αναγνωρίσετε; Οι απαντήσεις στα σχόλια (πηγή: pantheonbooks.tumblr.com).
 


 
 

ΧΟΡΟΣ ΣΕ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΜΕΡΗ Ν. 3 (ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)

     Αυτό το βίντεο το έστειλε χθες η Αθηνά αλλά εγώ το είδα σήμερα, Δευτέρα, γυρνώντας από τη δουλειά. Και σκέφτηκα: πόσο καταπληκτικό θα ήταν, μια Δευτέρα πρωί, όταν όλοι τρέχουν αγχωμένοι και καταριούνται γη και ουρανό που αναγκάζονται να ξυπνήσουν πρωί πρωί, στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, να γίνει κάτι τέτοιο! Και μετά να πας στο γραφείο ή όπου αλλού σ' έχει ρίξει η μαύρη μοίρα δευτεριάτικα και να πεις "μαντέψτε τι μου συνέβη πριν λίγο στο μετρό! Όπως περίμενα στην ουρά να βγάλω εισιτήριο, το 'ριξα στο χορό! Όχι, όχι, δεν ήμουν μόνη μου, όλοι μαζί χορεύαμε. Τι εννοείς ποιοι όλοι; Όλοι όσοι ήμαστε στο σταθμό. Με τη Μελωδία της Ευτυχίας. Αχ, καιρό είχα να περάσω τόσο ωραία!". Οι συνάδελφοι, βέβαια, θα γουρλώσουν τα μάτια και μπορεί ν' αρχίσουν να σκέφτονται διάφορα για την ψυχική σου υγεία, αλλά τι πειράζει; Εσύ μια φορά, θα το'χεις καταδιασκεδάσει!

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΙΝΙΑ (ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΈΧΕΙ ΩΡΑΙΟ SOUNDTRACK)

     Σήμερα έχω κέφια και κάνω απανωτές αναρτήσεις κι αφιερώσεις. Αυτή εδώ έχει πολλά κοινά με την προηγούμενη και σκέφτομαι ότι, πέρα από τις ετικέτες "κινηματογράφος" και "μουσική", θα μπορούσα να τις εντάξω και τις δύο σε μια ετικέτα του τύπου "χορός σε απροσδόκητα μέρη" ή "στιγμιαία βελτίωση της διάθεσης". Το βίντεο αυτής της ανάρτησης προέρχεται από μία ρομαντική κομεντί του 1994, το "Reality Bites", με τη Winona Ryder, τον Ethan Hawk και τη Janeane Garofalo. Η ίδια η ταινία δεν είναι τίποτα σπουδαίο, όταν όμως την είδα, πριν από έτη φωτός, μου γεννήθηκαν τρεις σφοδρές, σφοδρότατες επιθυμίες: να ερωτευτώ έναν τύπο σαν αυτόν που υποδύεται ο Ethan Hawk στην ταινία, να ντύνομαι σαν την Janeane Garofalo, κρατώντας κι εγώ αντί για τσάντα ένα lunchbox και, κυρίως, να χορέψω το "My Sharona" μαζί με τους φίλους μου μέσα σ' ένα σουπερμάρκετ. Περιττό να πω ότι δεν έγινε ποτέ τίποτε απ' τα τρία. Μεγαλώνοντας, διαπίστωσα με έκπληξη ότι η ζωή δεν είναι ταινία. Κι ακόμα κι αν είναι, μοιάζει περισσότερο με ιταλικό νεορεαλισμό  του Ντε Σίκα ή υπαρξιακό δράμα του Μπέργκμαν αλλά σε καμία περίπτωση με αμερικάνικη κομεντί. Δε βαριέσαι, κάθε φορά που βλέπω τη σκηνή που χορεύουν, ανεβαίνει τόσο η διάθεσή μου, που η ζωή μου φαίνεται τόσο ωραία, όσο στις αμερικάνικες κομεντί!

Υ.Γ.: Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη Χ.Μ., η οποία, είμαι σίγουρη, ακόμα και τώρα, αν βρισκόταν στο σουπερμάρκετ κι άκουγε απ' τα μεγάφωνα το "My Sharona", θ' άρχιζε να το χορεύει με φαντασμαγορικές κινήσεις...

ΒΙΝΥΛΙΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

     Σήμερα είναι η Record Store Day, δηλαδή η μέρα των δισκάδικων (ναι, υπάρχει επετειακή μέρα ακόμα και για τα δισκάδικα...), πράγμα που αφήνει τους περισσότερους παγερά αδιάφορους και κάνει άλλους ν΄αναρωτιούνται αν υπάρχουν πια δισκάδικα κι ακόμα χειρότερα τι είναι τα δισκάδικα! Λοιπόν, υπάρχουν! Οι δίσκοι έχουν αποδειχθεί πιο ανθεκτικοί από την κασέτα και το cd, οπότε στο κέντρο κάθε μεγάλης πόλης υπάρχουν ακόμα τέτοια μέρη για τους λάτρεις της μουσικής και τους φετιχιστές του βινυλίου, που είναι περισσότεροι απ' ό, τι νομίζουμε. Εγώ βέβαια δεν ανήκω σ' αυτους, όμως πάντα νιώθω σεβασμό για όσους κρατάνε ζωντανό κάτι που θα' πρεπε να' χει εξαφανιστεί με την επέλαση των mall και των καταστημάτων- υπερπαραγωγή των μεγάλων εταιρειών. Στο ρομαντικό μυαλό μου είναι μια μορφή αντίστασης, οπότε δε μπορώ παρά να υποβάλω τα σέβη μου. Ωστόσο, η περίπτωση αυτή είναι κάπως διαφορετική, μιας και τα δισκάδικα έχουν αποκτήσει το status του ψαγμένου, εναλλακτικού που έχει δικαίωμα να σνομπάρει όποιον δεν του γεμίζει το μάτι. Με άλλα λόγια, πολλοί απ' όσους εργάζονται σ' αυτά, θεωρούν τους εαυτούς τους τόσο cool, που πιστεύουν ότι μπορούν να σηκώνουν περιφρονητικά το φρύδι σε όποιον αδαή τολμά να ζητήσει κάτι κοινότυπο. Γι' αυτό κι εγώ, θα αποτίσω φόρο τιμής στο ένδοξο βινύλιο όχι με κάποιο βίντεο από το high fidelity, όπου τα δισκάδικα έχουν ήδη γίνει ναοί του cool, αλλά από μια ρομαντική κομεντί του 80, όπου υπάρχουν ακόμα τα συνοικιακά δισκάδικα κι μάλιστα έχουν πιο πολλή πλάκα! Η ταινία είναι μια απ' αυτές που δείχνει η τηλεόραση το μεσημέρι του Σαββάτου ή της Κυριακής και έχει να κάνει με τη γνωστή ιστορία: μαθητές λυκείου που δεν ανήκουν στην κλίκα του σχολείου προσπαθούν να δείξουν τι αξίζουν και τελικά τα καταφέρνουν. Η συγκεκριμένη ταινία λέγεται "Pretty in Pink" και έχει γίνει cult classic, εν πολλοίς λόγω του χαρακτήρα του Duckie, ο οποίος, σε περίπτωση που σας θυμίζει κάτι, είναι αυτός που πρωταγωνιστεί στη σειρά Two and a Half Men. Μην αφήσετε όμως την παραπάνω πληροφορία να μειώσει την απόλαυση της παρακάτω (καταπληκτικής !) σκηνής από την ταινία.

Υ.Γ. : Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον Σ.Μ., που αγαπά πολύ το βινύλιο, μα δεν αγαπά καθόλου το σνομπ και το δήθεν, κι αυτοί οι λόγοι είναι αρκετοί για να τον αγαπά κανείς.

Η ΖΗΤΙΑΝΑ ΤΟΥ ΛΟΚΑΡΝΟ

     Στους πρόποδες των Άλπεων, στο Λοκάρνο της Βόρειας Ιταλίας, βρισκόταν ένας παλιός πύργος, ιδιοκτησία ενός μαρκησίου, απ' τον οποίο ο σημερινός διαβάτης που έρχεται από το Σαν Γκοττάρ δε βλέπει παρά τα ερείπια και τα χαλάσματά του: ένας πύργος με ψηλοτάβανες κι ευρύχωρες κάμαρες, που σε μιαν απ' αυτές κάποτε η πυργοδέσποινα, κυριευμένη από συμπόνια, είχε καλέσει μια γριά άρρωστη γυναίκα, που ζητιάνευε μπροστά στην πόρτα της, να πλαγιάσει σ' ένα αχυρόστρωμα που είχαν επίτηδες στρώσει γι' αυτήν. Ο μαρκήσιος που, επιστρέφοντας απ' το κυνήγι, μπήκε τυχαία στο δωμάτιο, όπου συνήθιζε ν' αφήνει το ντουφέκι του, πρόσταξε θυμωμένος τη γυναίκα να σηκωθεί από τη γωνιά όπου ήταν πλαγιασμένη και να πάει να χωθεί πίσω απ' τη θερμάστρα. Όπως η γυναίκα σηκώθηκε, γλίστρησε με το δεκανίκι της πάνω στο γλιστερό δάπεδο, έπεσε και χτύπησε επικίνδυνα στη μέση της. Σηκώθηκε με απερίγραπτους πόνους και διέσχισε το δωμάτιο, όπως την είχαν προστάξει. Πίσω απ' τη θερμάστρα, όμως, σωριάστηκε χάμω και ξεψύχησε με βογκητά και στεναγμούς.
     Μερικά χρόνια αργότερα, καθώς ο μαρκήσιος αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες, εξαιτίας του πολέμου και της κακής σοδειάς, δέχτηκε την επίσκεψη ενός ιππότη από τη Φλωρεντία, που ήθελε ν' αγοράσει τον πύργο, χάρη στην όμορφη τοποθεσία του. Ο μαρκήσιος που προσδοκούσε πολλά απ' αυτή τη συναλλαγή, παράγγειλε στη γυναίκα του να φιλοξενήσει τον ξένο στην κάμαρη που προαναφέραμε, που έμενε αχρησιμοποίητη και την είχαν διαρρυθμίσει για μια άνετη και όμορφη διαμονή. Όμως τι έκπληξη ένιωσε το ζευγάρι, όταν ο ιππότης, κατάχλωμος και ταραγμένος, κατέβηκε μεσ' στ' άγρια μεσάνυχτα κοντά τους, διαβεβαιώνοντας τους, στο λόγο της τιμής του, πως η κάμαρη ήταν στοιχειωμένη. Κάτι αόρατο σ' ανθρώπου μάτι, μ' ένα θόρυβο σα να' ταν πλαγιασμένο σ' αχυρόστρωμα, είχε σηκωθεί απ' τη γωνιά της κάμαρης, είχε διασχίσει το δωμάτιο με βήματα ευδιάκριτα, αργόσυρτα κι εξασθενημένα και είχε σωριαστεί πίσω απ' τη θερμάστρα, όπου ξεψύχησε με βογκητα και στεναγμούς.
     Ο μαρκήσιος ταραγμένος, δίχως κι ο ίδιος να γνωρίζει την αιτία, περιγέλασε τον ιππότη με προσποιητή ευθυμία για να τον καθησυχάσει και είπε πως θ' ανέβαινε ευθύς πάνω στην κάμαρη να περάσουν τη νύχτα μαζί. Όμως ο ιππότης θερμοπαρακάλεσε να του επιτρέψουν να περάσει τη νύχτα σε μια πολυθρόνα στην κρεβατοκάμαρα του μαρκησίου κι όταν ξημέρωσε πρόσταξε να ζέψουν την άμαξά του, υπέβαλε τα σέβη του και αναχώρησε.
     Τούτο το περιστατικό προκάλεσε μια ασυνήθιστη αναστάτωση και αποθάρρυνε, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του μαρκησίου, πολλούς αγοραστές. Έτσι, μιας κι ανάμεσα στους ίδιους τους υπηρέτες του διαδόθηκε η φήμη πως στην κάμαρη πλανιόταν τα μεσάνυχτα ένα φάντασμα, ο μαρκήσιος, προκειμένου να δώσει τέρμα με μια αποτελεσματική ενέργεια σ' όλες αυτές τις διαδόσεις, αποφάσισε να ερευνήσει ο ίδιος το ζήτημα την επόμενη νύχτα.
     Έτσι, σαν έπεσε το σκοτάδι, πρόσταξε ν' ανεβάσουν το κρεβάτι του στην κάμαρη που προαναφέραμε και περίμενε, άγρυπνος, να έρθουν τα μεσάνυχτα. Όμως πόσο ταράχτηκε, όταν πράγματι, σαν σήμανε η ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα, πρόσεξε τον αλλόκοτο θόρυβο. Ήταν σαν ν' ανασηκωνόταν ένας άνθρωπος από ένα αχυρόστρωμα που έτριζε από κάτω του, να διέσχιζε το δωμάτιο και να κατέρρεε πίσω από τη θερμάστρα με στεναγμούς και ρόγχους. Το επόμενο πρωί, όταν κατέβηκε, τον ρώτησε η μαρκησία για τ' αποτελέσματα της έρευνας. Αυτός με φοβισμένο κι αμήχανο βλέμμα κοίταξε γύρω του και,  αφού μαντάλωσε την πόρτα, τη διαβεβαίωσε πως η ιστορία με το φάντασμα ήταν αληθινή. Εκείνη τρόμαξε τόσο πολύ, όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή της δεν είχε τρομάξει, και τον παρακάλεσε πριν κάνει γνωστή την ιστορία, να προχωρήσουν μαζί, οι δυο τους, σε μια δεύτερη ψύχραιμη εξέταση του ζητήματος. Την επόμενη νύχτα όμως άκουσαν πράγματι, μαζί μ' έναν πιστό υπηρέτη που πήραν μαζί τους, τον ίδιο αλλόκοτο και στοιχειωμένο θόρυβο. Και μόνο η έντονη επιθυμία ν' απαλλαγούν μ' οποιοδήποτε τίμημα απ' τον πύργο, τους έπεισε να μη φανερώσουν τον τρόμο που τους είχε κυριέψει μπροστά στον υπηρέτη τους και ν' αποδώσουν το συμβάν σε μια οποιαδήποτε, επιπόλαιη και συμπτωματική αιτία, που αργά ή γρήγορα θ' αποκαλυπτόταν. Την τρίτη βραδιά, καθώς οι δυο τους αποφασισμένοι να εντοπίσουν τη ρίζα του κακού, ανέβαιναν με καρδιοχτύπι τη σκάλα προς τον ξενώνα, έτυχε να βρεθεί το σκυλί, που το' χαν λύσει από την αλυσίδα του, μπροστά στην πόρτα του δωματίου. Τότε οι δυο τους, δίχως να το καλοσκεφτούν, ίσως με την ανομολόγητη επιθυμία να έχουν μια τρίτη ζωντανή παρουσία μαζί τους, πήραν και τον σκύλο μέσα στο δωμάτιο. Το ζευγάρι, με δυο κεριά πάνω στο τραπέζι, η μαρκησία δίχως να ξεντυθεί, ο μαρκήσιος με ξίφος και πιστόλια που είχε πάρει από το ερμάρι πλάι του, κάθισαν, γύρω στις έντεκα, καθένας στο κρεβάτι του. Κι όπως προσπαθούσαν, όσο μπορούσαν, να περάσουν την ώρα με συζητήσεις, ο σκύλος μαζεύει πόδια και κεφάλι, ξαπλώνει κι αποκοιμιέται στη μέση του δωματίου. Έπειτα, τα μεσάνυχτα ακριβώς, ακούγεται πάλι ο φριχτός θόρυβος. Κάτι, αόρατο σ' ανθρώπου μάτι, ανασηκώνεται πάνω σε δεκανίκια στη γωνιά του δωματίου. Ακούγεται το άχυρο που θροΐζει από κάτω του. Και με το πρώτο βήμα, ταπ!ταπ!ταπ!, ξυπνά ο σκύλος, σηκώνεται, όρθιος απ' το πάτωμα με τ' αυτιά τσιτωμένα, γρυλίζοντας και γαυγίζοντας σαν να 'ρχόταν άνθρωπος κατα πάνω του, και οπισθοχωρεί προς τη θερμάστρα. Τη στιγμή αυτή, πετάγεται η μαρκησία με τις τρίχες της κεφαλής της σηκωμένες, εξω απ' το δωμάτιο. Κι ενώ ο μαρκήσιος, αρπάζοντας το ξίφος, "ποιος είναι αυτού;" φωνάζει και μην παίρνοντας απάντηση χτυπάει σα μανιακός στον αέρα προς όλες τις κατευθύνσεις, εκείνη προστάζει να ζέψουν την άμαξά της, αποφασισμένη να φύγει αμέσως για την πόλη. Όμως πριν προλάβει καλά καλά να συμμαζέψει μερικά πράγματα και να ξεχυθεί κατά την πόλη, βλέπει τον πύργο τυλιγμένο σε φλόγες. Ο μαρκήσιος, εξαγριωμένος απ' το φόβο, είχε αρπάξει ένα κερί και το' χε απλώσει στις τέσσερις γωνιές του δωματίου που, ντυμένο με ξύλο καθώς ήταν, τυλίχτηκε αμέσως στις φλόγες. Μάταια η μαρκησία έστειλε ανθρώπους μέσα να σώσουν τον δυστυχισμένο. Εκείνος είχε με τον οικτρότερο τρόπο ήδη υποκύψει και σήμερα ακόμη κείτονται τ' ασπρα του κόκαλα μαζεμένα απ' τους χωρικούς στη γωνιά του δωματίου, απ' όπου είχε κάποτε σηκώσει με τη βία τη ζητιάνα του Λοκάρνο.

Χάινριχ φον Κλάιστ, μτφρ. Θοδωρής Δασκαρόλης, περιοδικό Η Λέξη

    πηγή: www.brainpickings.org

Ο ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΣ ΚΥΡΙΟΣ MORRIS LESSMORE ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ

     Αν ο αγαπημένος μου βιβλιόφιλος ήρωας στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο είναι ο Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ (το Όνομα του Ρόδου), ο αγαπημένος μου βιβλιόφιλος ήρωας στα κινούμενα σχέδια είναι ο κύριος Λέσμορ, ο ήρωας του μικρού μήκους animation film που κέρδισε το Όσκαρ το 2011. Πέρα από την αγάπη του για τα βιβλία και το γεγονός ότι ζει σε μια βιβλιοθήκη, από όπου τελικά φεύγει πετώντας μακριά με τη βοήθεια ιπτάμενων βιβλίων, η εμφάνισή του, που θυμίζει πολύ τον Μπάστερ Κίτον, γεμίζει με συμπάθεια την -αθεράπευτα ρετρό- καρδιά μου!