Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΛΑΝΤΛΟΟΥ

     Σε κάποια από τα πρώτα post αυτού του blog, είχα κάνει ένα αφιέρωμα στον Woody Guthrie κι ένα από τα τραγούδια που είχα ανεβάσει ήταν το "The Ludlow Massacre". Δεν ήξερα σε ποιο γεγονός αναφερόταν το τραγούδι, ώσπου μια φίλη άρχισε να μου μιλάει για τη σφαγή του Λάντλοου, τον Λούη Τίκα και τους Wobblies. Τίποτε απ' αυτά δε μου ήταν γνωστό, οπότε αποφάσισα να μάθω περισσότερα, ξεκινώντας την αναζήτηση από το internet. Το πρώτο πράγμα που βρήκα ήταν ένα σύντομο βίντεο με τον Howard Zinn να λέει ότι, όταν άκουσε το τραγούδι του Woody Guthrie για τη σφαγή του Λάντλοου, επηρεάστηκε τόσο, που άρχισε αμέσως την έρευνα στα ράφια της βιβλιοθήκης -κι αυτή η έρευνα κατέληξε στη διπλωματική του εργασία για το μεταπτυχιακό του στο Κολούμπια. Μόνο και μόνο το ότι ο Howard Zinn είχε ασχοληθεί με τη σφαγή του Λάντλοου ήταν για μένα αρκετό, γιατί, αν δεχτούμε αυτό που λεει ο Σάλιντζερ στο "Φύλακα στη Σίκαλη", ότι δηλαδή "γνώρισμα του ανώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να πεθάνει ευγενικά για μια υπόθεση, γνώρισμα του ώριμου ανθρώπου είναι πως θέλει να ζήσει ταπεινά γι' αυτήν", τότε ο Howard Zinn είναι ο ήρωάς μου. Για το παρακάτω κείμενο, λοιπόν, που μιλάει για τη σφαγή του Λάντλοου, έχω αντλήσει τις πληροφορίες από το βιβλίο του Howard Zinn "H Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών", που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αιώρα. Ήταν δώρο του πατέρα μου για τα περσινά Χριστούγεννα κι είναι τώρα ένα από τα πιο πολύτιμα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου.


     Το Σεπτέμβριο του 1913, 11.000 ανθρακωρύχοι, κυρίως ελληνικής, ιταλικής και σερβικής καταγωγής, που δούλευαν σε μια εταιρεία της οικογένειας Ροκφέλερ στο Νότιο Κολοράντο, κατέβηκαν σε απεργία, με αφορμή το φόνο ενός ηγέτη τους. Από την αρχή της απεργίας, έγινε έξωση στους απεργούς από τα σπίτια τους, οπότε έστησαν σκηνές στους παρακείμενους λόφους και συνέχισαν από εκεί τον αγώνα τους. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Ροκφέλερ προσέλαβε μπράβους από το πρακτορείο Baldwin -Felts Detective Agency, οι οποίοι επιτέθηκαν στους απεργούς με πολυβόλα, χωρίς όμως να καταφέρουν να σταματήσουν την απεργία. Οι απεργοί συνέχισαν τον αγώνα τους και μάλιστα κατάφεραν να αναχαιτίσουν ένα θωρακισμένο τρένο που μετέφερε απεργοσπάστες. Μετά από αυτό, ο κυβερνήτης του Κολοράντο αποφάσισε να φέρει την Εθνοφρουρά κι ο Ροκφέλερ συμφώνησε να πληρώνει τους μισθούς της. Τα μέλη της Εθνοφρουράς χτυπούσαν τους απεργούς και τους συλλάμβαναν κατά εκατοντάδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν πέρασε ακόμα κι ο σκληρός χειμώνας του 1913- 1914, έγινε φανερό ότι χρειάζονταν άλλου είδους μέτρα για να μπει ένα τέλος στην απεργία.
     Τον Απρίλιο του 1914, ένα πολυβόλο της Εθνοφρουράς άρχισε να χτυπά τις σκηνές του καταυλισμού Λάντλοου, του μεγαλύτερου καταυλισμού των απεργών, όπου διέμεναν περισσότερα από 1.000 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Οι απεργοί αντεπιτέθηκαν αλλά ο αρχηγός τους, ο Κρητικός Λούης Τίκας, αφού πείστηκε με δόλο να συναντήσει στρατιώτες της Εθνοφρουράς προκειμένου να διαπραγματευτεί μαζί τους, δολοφονήθηκε με άγρια χτυπήματα. Το βράδυ, τα μέλη της Εθνοφρουράς μπήκαν στον οικισμό με πυρσούς και έβαλαν φωτιά. Οι οικογένειες των απεργών κατέφυγαν στους γύρω λόφους, ενώ 13 άτομα σκοτώθηκαν από τους πυροβολισμούς. Την επόμενη μέρα, ένας εργάτης που περνούσε τηλεφωνικά καλώδια στην ερειπωμένη περιοχή του Λάντλοου, ανασήκωσε ένα σιδερένιο κάλυμα που σκέπαζε ένα λάκκο και ανακάλυψε τα απανθρακωμένα πτώματα 11 γυναικών και 2 παιδιών.
     Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα και στην περιοχή κατέφθασαν οπλισμένοι ανθρακωρύχοι, οι οποίοι κατέστρεψαν τα ορυχεία, σκότωσαν τους φύλακες και ανατίναξαν τις στοές. Αρκετοί στρατιώτες που είχαν διαταγή να μεταβούν στην περιοχή για να καταπνίξουν τις ταραχές, αρνήθηκαν να πάνε, δηλώνοντας ότι δε θα συμμετάσχουν στη δολοφονία παιδιών και γυναικών, ενώ σ' όλη τη χώρα γίνονταν διαδηλώσεις. Το αίτημα του κυβερνήτη του Κολοράντο για αποστολή ομοσπονδιακών στρατευμάτων με σκοπό την καταστολή της απεργίας, έγινε δεκτό. Μόλις κατέφθασαν τα στρατεύματα, η απεργία άρχισε να διαλύεται. 66 άνδρες, γυναίκες και παιδιά είχαν σκοτωθεί. Κανένας εθνοφρουρός ή φρουρός των ορυχείων δεν κατηγορήθηκε ποτέ για τους φόνους αυτούς.
     Αυτή ήταν η σφαγή του Λάντλοου, που έγινε τραγούδι από τον Γούντι Γκάθρι και έδωσε το θέμα στον Χάουαρντ Ζιν για τη διπλωματική του εργασία. Μια απεργία που έληξε άδοξα και τραγικά, όπως γίνεται με τους περισσότερους αγώνες. Δεν ήταν όμως μάταιη, όπως μάταιος δεν είναι κανένας αγώνας, ειδικά όταν συνεχίζει να εμπνέει τα καλύτερα μυαλά των επόμενων γενιών.

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

Είμαι ο Κανένας! Εσύ είσαι ποιος;
Είσαι - κι εσύ - Κανένας;
Τότε μαζί ζευγάρι κάνουμε!
Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν - ξέρεις!

Τι βαρετό - νά'σαι - ο Κάποιος!
Πόσο δημόσιο - ένα βατράχι ας πούμε κάπως -
Που τ' όνομά του - έναν Ιούνη ατέλειωτο - κοάζει -
Σ' έναν Λασπότοπο που το θαυμάζει!

Έμιλυ Ντίκινσον, Το Ανεξάντλητα Σημαίνον, Εκδόσεις Ιδεόγραμμα


























Eddie Constantine και Anna Karina (Alphaville, Jean Luc Godard)

Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΡΟΧΕΡΕΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ...

Επειδή τις Δευτέρες - και μάλιστα τις βροχερές - δεν έχουμε πολλούς λόγους να χαμογελάμε, ορίστε ένα βίντεο που θα σας φτιάξει τη διάθεση...



Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ BEATLE


     Πώς θα ήταν άραγε η μουσική χωρίς τους Beatles; Πώς θα ήταν τα '60s και το swinging London χωρίς αυτούς; Κι ακόμα, πώς θα ήταν οι ίδιοι οι Beatles χωρίς τον Brian Epstein ή αλλιώς τον πέμπτο beatle; Το πιθανότερο είναι ότι, αν ο Epstein δεν είχε πιστέψει τόσο σ'αυτούς, αν δεν είχε προσπαθήσει να τους κλείσει συμβόλαιο με δισκογραφική, παρά τις απανωτές απορρίψεις όλων σχεδόν των εταιρειών, κι αν δεν είχε επιμεληθεί την εμφάνισή τους, δίνοντάς τους το χαρακτηριστικό στυλ με τα κοστούμια και τα μακριά μαλλιά, οι Beatles σήμερα θα ήταν άγνωστοι. Την ιστορία αυτού του ανθρώπου, λοιπόν, που είδε στους άσημους Beatles από το Λίβερπουλ το συγκρότημα που σε λίγα χρόνια θ'αποθέωνε όλη η υφήλιος, αφηγείται το graphic novel "The fifth Beatle", το οποίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο "Dark Horse Comics" πριν από δέκα μέρες.
     Το πιο σημαντικό στην ιστορία αυτή όμως, είναι ότι ο συγγραφέας, Vivek Tiwary, δεν αντιμετωπίζει τον Brian Epstein ως τον μάνατζερ των Beatles, αλλά ως αυτόνομη προσωπικότητα, με τις δικές της επιθυμίες, φοβίες και απογοητεύσεις. Πραγματικά, ο Brian Epstein ήταν ένας πολύ βασανισμένος άνθρωπος: Εβραίος σε μια εποχή έντονου αντισημιτισμού, ομοφυλόφιλος όταν στην Αγγλία ήταν ακόμα παράνομο και εθισμένος στις αμφεταμίνες και τα βαρβιτουρικά, που τελικά τον οδήγησαν στον θάνατο, τον Αύγουστο του 1967. Ήταν, με άλλα λόγια, ένας ανεπιθύμητος, ο οποίος ωστόσο κατάφερε ν' ανοίξει δρόμους που του ήταν κλειστοί και να καθορίσει, έστω και με έμμεσο τρόπο, την εποχή του πληρώνοντας βέβαια ακριβό τίμημα.
     Πέρα από το graphic novel, οι ίδιοι συντελεστές ετοιμάζουν και την αντίστοιχη ταινία, που θα είναι η μοναδική μέχρι σήμερα όπου θα ακούγονται αυθεντικά τραγούδια των Beatles. Μέχρι να βγει η ταινία, μπορείτε να μαθαίνετε περισσότερα εδώ: thefifthbeatle.com . Αν, πάντως ο Άγιος Βασίλης διαβάζει bibliokult, τον παρακαλώ να μου φέρει το βιβλίο για τα Χριστούγεννα...




Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

BEATLEMANIA!!


     Πραγματικά, δεν ξέρω τι μ'αρέσει πιο πολύ σ'αυτή την εικόνα, που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο εξώφυλλο του περιοδικού "Archie" τον Ιανουάριο του '65, όταν δηλαδή η beatlemania είχε κυριεύσει και την Αμερική. Είναι το φορητό πικ- απ που ονειρεύομαι κάποια στιγμή ν' αποκτήσω, παρ' όλο που δεν έχω πια δίσκους; Είναι η έκρηξη χρωμάτων στα σούπερ εφαρμοστά ρούχα της Μπέτυ και της Βερόνικα; Είναι ο ηλικιωμένος κύριος που δυσανασχετεί με τη μουσική και μου θυμίζει τον Παπαγιαννόπουλο στον "Γαμπρο απ' το Λονδίνο"; Είναι άραγε η απεικόνιση του λογοπαίγνιου beatles/ beetles; Μήπως είναι η ακρίβεια με την οποία τα σκαθάρια αντιστοιχούν στους Beatles, αφού το μόνο σκαθάρι με δαγκάνες - ή όπως αλλιώς λέγονται αυτά που προεξέχουν - είναι ο George Harrison, που είχε ως χαρακτηριστικό τα κάπως πεταχτά δόντια; Ίσως είναι το ρετρό του όλου πράγματος ή το γεγονός ότι συνδυάζει την αγάπη μου για τους Beatles με την αγάπη μου για τα κόμικς... Πάντως η Βερόνικα και η Μπέτυ, όσο κι αν ακούν τη μουσική με τα μάτια κλειστά, σημάδι ότι την απολαμβάνουν, παραμένουν κυρίες και σε καμία περίπτωση δε φτάνουν στην υστερία άλλων γυναικών φαν των Beatles. Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε, μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Stan Wayman για λογαριασμό του LIFE στην πρώτη εμφάνιση των Beatles στην Αμερική, στο Washington Coliseum, το 1964 ή να δείτε το παρακάτω βίντεο, με ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Beatles της πρώτης περιόδου, που όμως δεν ακούγεται σχεδόν από τα ουρλιαχτά!



Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ GEORGE HARRISON

Εντάξει τώρα, ξέρω ότι ο συνειρμός ανάμεσα στο Μόμπι Ντικ κι αυτό το βίντεο είναι στοιχειώδης (θαλασσόλυκος- με- ξύλινο- πόδι) και ξέρω ακόμα ότι το ρίχνω το επίπεδο, αλλά όλο Ταρκόφσκι και Ντοστογέφσκι και Μέλβιλ, όλο υπαρξιακές αναζητήσεις και προβλήματα, δε μπορώ, αγχώνομαι, χρειάζομαι κάτι πιο ανάλαφρο και αστείο. Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, μου ήταν ΑΔΥΝΑΤΟ να αντισταθώ σε ένα βίντεο που συνδυάζει George Harrison με Monty Python!


Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ: Η ΤΑΙΝΙΑ

     Λοιπόν, ένα τελευταίο post για το "Μόμπι Ντικ" και μετά κιχ, γιατί σας έχω πρήξει. Σκέφτηκα ν'ανεβάσω την ομώνυμη ταινία του Τζον Χιούστον, όπου το διασκευασμένο σενάριο έχει αναλάβει ο συγγραφέας Ρέι Μπράντμπερι και το ρόλο του Άχαμπ παίζει ο Γκρέγκορι Πεκ, ενώ εμφανίζεται κι ο Όρσον Ουέλς σ'ένα μικρό ρόλο, αυτόν του ιερέα που ευλογεί το ταξίδι του Πίκουοντ. Μιλάμε δηλαδή για ονόματα πρώτης γραμμής που εγγυώνται για το τελικό αποτέλεσμα! Πράγματι, η ταινία είναι καταπληκτική, αν και όταν πρωτοπροβλήθηκε, το 1956, πήρε πολλές αρνητικές κριτικές, εν μέρει επειδή ο Γκρέγκορι Πεκ θεωρήθηκε ακατάλληλος για το ρόλο, μιας και τότε ήταν μόλις 38 χρονών, ενώ ο Άχαμπ υποτίθεται ότι πλησίαζε τα 60. Εμένα πάντως μια χαρά μου φαίνεται στο ρόλο του Άχαμπ, ενώ αντίθετα θεωρώ εντελώς άστοχη επιλογή τον Ρίτσαρντ Μπέιζχαρτ για το ρόλο του Ισμαήλ. Μα καλά κι αυτός ο Χιούστον, τόσοι ηθοποιοί στο Χόλιγουντ, αυτόν διάλεξε; Πρώτα- πρώτα, τότε ήταν 40 χρονών, ενώ ο Ισμαήλ υποτίθεται ότι ήταν 20+, κι ακόμα, είναι εντελώς νερόβραστος! Όχι τίποτε άλλο, αλλά, μιας και είδα την ταινία προτού διαβάσω το βιβλίο, είμαι καταδικασμένη να φαντάζομαι για πάντα τον Ισμαήλ με τη φάτσα αυτού του ξενέρωτου...

 

Υ.Γ.: Μια εμπειρία εντελώς διαφορετική από τη θεατρική ή την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου είναι το "moby dick big read project", για το οποίο σας έχω μιλήσει εδώ. Άκουσα μερικά κεφάλαια, αυτά που μου άρεσαν περισσότερο στο βιβλίο, και η αίσθηση ήταν συναρπαστική! Ακούστε το κεφάλαιο "η πρώτη φορά που κατεβάσαμε τις βάρκες" και θα με θυμηθείτε!