Δεν ξέρω αν θυμάστε αυτό το κουίζ, αλλά ήρθεν η ώρα για το επόμενο: διάσημες πρώτες φράσεις από διάσημα λογοτεχνικά έργα. Πολλά από αυτά μπορεί να μην τα έχετε διαβάσει, ακόμα και κανένα, ή φυσικά να μη θυμάστε πώς αρχίζουν, ωστόσο σε μερικά η αρχή είναι πιο διάσημη από το ίδιο το έργο ή, τελοσπάντων, μπορείτε να μαντέψετε από τα συμφραζόμενα ποιο είναι το βιβλίο. Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στα σχόλια. Όποιος τα βρει όλα, θα κερδίσει τον αμέριστο θαυμασμό μου για τις γνώσεις του, τη βιβλιοφιλία του και βέβαια τη μνήμη του! Πάμε λοιπόν...
- Γι' αυτόν που όλα τ' αγνάντεψε στον κόσμο θα μιλήσω.
- Παιδιά μου, απ' την παλιά φύτρα του Κάδμου νέα γενιά, γιατί στο μέρος τουτο κάθεστε με στεφάνια και κλαδιά ικεσίας;
- Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς.
- Να πώς άρχισε.
- Λέγε με Ισμαήλ.
- Μισοπλαγιασμένη κοντά εις την εστίαν, με σφαλιστά τα όμματα, την κεφαλήν ακουμβώσα εις το κράσπεδον της εστίας, το λεγόμενο "φουγοπόδαρο", η θεια- Χαδούλα, η κοινώς καλουμένη Γιαννού η Φράγκισσα, δεν εκοιμάτο, αλλ' εθυσίαζε τον ύπνον πλησίον εις το λίκνον της ασθενούσης μικράς εγγονής της.
- Σύντροφε ανακριτά, σπεύδω πρώτα απ' όλα να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το χαρτί, το μελάνι και την πένα που μου στείλατε με τον δεσμοφύλακα.
- Πολλά χρόνια αργότερα, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα, που ο πατέρας του τον είχε πάει να γνωρίσει τον πάγο.
- Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε ένα πρωινό από κακό όνειρο, βρέθηκε στο κρεβάτι του, μεταμορφωμένος σε γιγάντια κατσαρίδα.
- Ήταν γέρος και ψάρευε με μια βάρκα στο Γκολφ Στριμ και είχε ογδόντα τέσσερεις μέρες να πιάσει ψάρι.
- Αν βρεθώ ποτέ σε ερημονήσι, θα πάρω μαζί μου το παρακάτω top 5 των πιο αξιομνημόνευτων χωρισμών μου με χρονολογική σειρά.
- Πέμπτη 1 Ιανουαρίου (Αργία στην Αγγλία, Ιρλανδία, Σκοτία και Ουαλία): Αυτές είναι οι αποφάσεις μου για την καινούρια χρονιά.
- Ήταν αναπόφευκτο: η μυρωδιά από πικραμύγδαλα του θύμιζε άτυχους έρωτες,
- Κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ο Κουμπλάι Χαν πιστεύει όλα όσα του λέει ο Μάρκο Πόλο όταν του περιγράφει τις πόλεις που γνώρισε στις αποστολές του, αλλά σίγουρα ο αυτοκράτορας των Ταρτάρων συνεχίζει να ακούει τον νεαρό Βενετό με μεγαλύτερη περιέργεια και προσοχή από όσο οποιονδήποτε άλλο απεσταλμένο ή ανιχνευτή του.





