ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (2)

     Καλησπέρα! Άλλο ένα ποίημα του Soupault σήμερα - ίσως αυτό να μ' αρέσει λίγο περισσότερο από το χθεσινό, ίσως να είναι και λίγο περισσότερο μελαγχολικό. Αυτή τη φορά γνωρίζω την ποιητική συλλογή, καθώς σε τούτη την περίπτωση είχα φροντίσει να τη σημειώσω στο τετράδιο που λέγαμε, και ο μεταφραστής είναι πιθανόν να είναι και εδώ ο Γιώργος Κ. Καραβασίλης, όπως μας πληροφόρησε χθες ο Jinxx. Η εικόνα στο τέλος της ανάρτησης, όπως και η χθεσινή, είναι του Yan Nascimbene, ενός πολύ σημαντικού Ιταλού εικαστικού που πέθανε πριν λίγες μέρες. Οι συγκεκριμένες εικόνες προέρχονται από την εικονογράφηση διηγημάτων του Italo Calvino, ενώ έχει επίσης εικονογραφήσει και βραβευτεί για μια έκδοση του πρώτου μέρους του "Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο" του Προυστ, το  "από τη μεριά του Σουάν". Πολλά φιλιά!

Η ΣΗΜΑΔΟΥΡΑ

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Φίλοι

Φίλοι μου σαν πεθάνω

Δεν είναι για την ομορφιά της

Που τόσο τη λατρεύω

Αλλά γιατί σβήνει τα χνάρια,

Βρωμιές, σταυρούς και σάβανα

Είν’ η αληθινή

Σιωπή κι η μοναξιά

Για το λίγο καιρό

Που μου’ μεινε να ζήσω

Ξέρουμε φίλοι μου:

Η μυρουδιά που βασιλεύει

Γύρω στις πόλεις

Νεκροταφείων είναι μυρουδιά

Και της καμπάνας ο αχός

Πιο δυνατός απ’ τον αχό του αίματος.

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Φίλοι

Υπάρχει κει και φως κι αέρας

Κι αλάτι που τα ροκανίζει όλα

Σαν τη φωτιά

Και σαν τα χρόνια.

Η θάλασσα τίποτα δεν αντανακλά

Ούτε γκριμάτσες ούτε φάτσες

Δεν θέλω τις μακρόσυρτες πομπές

Και τις πενθοφορούσες

Τα μαύρα γάντια

Κι όλους τους φλύαρους

Τίποτα που να θυμίζει αυτούς τους ίσκιους

Τα δάκρυα εκείνα και τις λησμονιές

Ο θάνατος είναι δικός μου ύπνος

Ο λατρευτός μου ύπνος

Φυτέψτε με στη θάλασσα

Οι φίλοι

Οι άγνωστοί μου φίλοι τ’ αδέρφια μου

Όλοι εκείνοι που ποτέ τους δε με γνώρισαν

Και που δεν θα’ χουν λύπες

Αναμνήσεις

Προπάντων όχι μνήμη

Μα που θα με κατευοδώσουν μ’ ένα χτύπημα στον ώμο.

Poésies Completes, 1932.

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ (1)

     Καλησπέρα! Αυτή τη βδομάδα θ' ασχοληθούμε με το σουρεαλισμό. Όχι αυτόν της καθημερινής ζωής, τον άλλο, το λογοτεχνικό και εν γένει καλλιτεχνικό, μέσα από τα έργα των ίδιων των εκπροσώπων του. Ας  δούμε όμως τον ορισμό του σουρεαλισμού από τους ίδιους, στο πρώτο μανιφέστο τους, που γράφτηκε το 1924: "αυτοματισμός ψυχικός καθαρός με τον οποίο προτίθεται κανείς να εκφράσει είτε προφορικά είτε γραπτά, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, την πραγματική λειτουργία της σκέψης. Υπαγόρευση της σκέψης, με την απουσία κάθε ελέγχου απ' τη λογική, έξω από κάθε προκατάληψη αισθητική ή ηθική. Ο σουρεαλισμός στηρίζεται στην πίστη στην ανώτερη πραγματικότητα ορισμένων τύπων συσχετισμών αγνοημένων ως τώρα, στην παντοδυναμία του ονείρου, στο αδιάφορο παιγνίδι της σκέψης". Η επιρροή της ψυχανάλυσης είναι λοιπόν ολοφάνερη, παρ' όλο που ο Φρόιντ έλεγε για τους σουρεαλιστές πως "είναι τρελοί κατά 95% , όσο δηλαδή και το καθαρό οινόπνευμα". Ιδρυτές του κινήματος ήταν ο Breton και ο Soupault, που είναι άλλωστε ο αγαπημένος μου. Ας δούμε λοιπόν ένα ποίημά του Philippe Soupault, το οποίο είχα αντιγράψει παλιότερα σ' ένα τετράδιο επειδή μου άρεσε πολύ, αλλά δυστυχώς δε σημείωσα το όνομα του μεταφραστή. Αν το γνωρίζει κάποιος, ας το μοιραστεί μαζί μας. Πολλά φιλιά!

 say it with music

Τα χρυσά βραχιόλια και τις σημαίες

Τα σύννεφα και τον υγιεινό άνεμο

Τ' αφήνω έτσι απλά

Η καρδιά μου είναι πολύ μικρή

Ή πολύ μεγάλη

Και η ζωή μου μικρή

 Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα με βρει το τέλος

 ‘Ομως γερνώ

 Κατεβαίνω τα καθημερινά μου σκαλοπάτια

 Αφήνοντας μια προσευχή να δραπετεύει από τα χείλη μου

 Σε κάθε πάτωμα ένας φίλος με προσμένει

 Είν' ένας κλέφτης

 Είμ' εγώ

 Δεν ξέρω πια να βλέπω μες στον ουρανό

 Παρά ένα μόνο άστρο ή ένα μόνο σύννεφο

Κατά τη θλίψη μου, τη χαρά μου

Δεν ξέρω πια να χαμηλώνω το κεφάλι

Είναι πολύ βαρύ

Μέσα στα χέρια μου δεν ξέρω πια καθόλου

 Αν κρατάω φυσαλίδες σαπουνιού ή μπάλες κανονιού

 Περπατώ

 Γερνώ

 Μα το κόκκινο αίμα μου, το αγαπημένο κόκκινο αίμα μου

Τρέχει στις φλέβες μου

 Κυνηγώντας μπροστά του τις αναμνήσεις τού τώρα

 Μα η δίψα μου είναι πολύ μεγάλη

 Σταματώ ακόμα και προσέχω

Το φως

 Παράδεισος, παράδεισος, παράδεισος.

HEY DAYDREAMER, ΈΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

     Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα, η χειρότερη στιγμή της εβδομάδας είναι το απόγευμα της Κυριακής. Μάλλον πρόκειται για κατάλοιπο των σχολικών χρόνων, τότε που έφτανε το κυριακάτικο απόγευμα και συνειδητοποιούσες ότι δεν έχεις ανοίξει βιβλίο και ότι, μεθυσμένη όπως ήσουν από την ελευθερία του Σαββατοκύριακου, ξέχασες εκείνο το τεστ στη Χημεία... Αυτό το πλάκωμα στο στήθος, λοιπόν, έχει μείνει από τότε. Τι μπορεί να το σηκώσει; Μα, τι είναι αυτό που σηκώνει κάθε βάρος; λίγοι καλοί φίλοι, μια έξυπνη συζήτηση, ένα ποτήρι κρασί ή μια κούπα καφέ κι ένα ωραίο τραγούδι. Ένα τραγούδι σαν αυτό, που σε κάνει να χαμογελάς και σου μεταδίδει μια γλυκόπικρη αίσθηση, που είναι και γλυκιά και πικρή για τον ίδιο ακριβώς λόγο: επειδή σου θυμίζει την ανεμελιά και τη φρεσκάδα της εφηβείας, τότε που δεν έβλεπες κανέναν απολύτως λόγο να μη γίνουν όλα τα όνειρά σου πραγματικότητα κι έλαμπες από νεότητα και προσδοκία...Το τραγούδι είναι του Άγγλου Neil Halstead, από τον τρίτο προσωπικό του δίσκο, Palindrome Hunches και το βιντεοκλίπ είναι γυρισμένο στην παραλία Venice της California. Πολλά φιλιά!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

     Και μ' αυτόν τον τίτλο βέβαια δε μιλάω για καμιά απιστία αλλά εννοώ την ταινία του 1949, στην οποία πρωταγωνιστεί και ο Orson Welles, παρ' όλο που εμφανίζεται αρκετά αργά στο έργο, σε μία σκηνή ανθολογίας. Αυτήν εδώ:

     Η ταινία, σε σενάριο του Βρετανού συγγραφέα Graham Greene και σε σκηνοθεσία Carol Reed, διαδραματίζεται στη ρημαγμένη Βιέννη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα περισσότερα γυρίσματα έχουν γίνει όντως εκεί, πράγμα που δίνει στην ταινία ένα επιπλέον- ιστορικό- ενδιαφέρον. Εκτός απ' αυτό όμως είναι τόσα πολλά: η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, η πλοκή, οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών και βέβαια η πολύ χαρακτηριστική μουσική. Όλ' αυτά της δίνουν επάξια μια θέση όχι μόνο στα καλύτερα film noir αλλά και στις καλύτερες ταινίες γενικότερα. Θα μπορούσαμε να μιλάμε γι' αυτή την ταινία μέχρι αύριο, ωστόσο, επειδή τις Τετάρτες η διάθεσή μου γίνεται πολύ νωχελική, ας ακούσουμε απλώς το διάσημο μουσικό θέμα του Anton Karas. Πολλά φιλιά!

Ο ORSON WELLES ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ HEMINGWAY

     Ποτέ δε συμπάθησα τον Ernest Hemingway ενώ αντιθέτως έτρεφα πάντα μεγάλο θαυμασμό και συμπάθεια για τον Orson Welles. Ίσως αυτό να φαίνεται κάπως περίεργο, καθώς έχουν αρκετά κοινά: πρόκειται για δύο πληθωρικές προσωπικότητες που αγαπούσαν πολύ τις ταυρομαχίες και το ποτό και το έργο τους έχει αναγνωριστεί για την αξία του τόσο από επίσημους θεσμούς όσο και από τον απλό κόσμο. Πέραν τούτου, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο Orson Welles στο βίντεο, ήταν φίλοι. Ο Welles βέβαια φροντίζει να πει από την αρχή ότι δεν ήταν μέλος της "αυλής" του Hemingway, γιατί τολμούσε να κάνει πλάκα μαζί του, ενώ εκείνος δε δεχόταν πλάκα από κανένα. Αυτό ακριβώς το στοιχείο αποκαλύπτει το λόγο για τον οποίο ποτέ δε συμπάθησα τον Hemingway: ήταν το είδος του ανθρώπου που ενδιαφέρεται να "χτίσει" μια εικόνα για τον εαυτό του, ώστε να επιβάλλει το θαυμασμό των άλλων. Όταν όμως κάποιος αφιερώνει όλη του την ενέργεια στην προσπάθεια να δημιουργήσει έναν  "άλλο" εαυτό, πιο ελκυστικό ίσως και πιο αστραφτερό, ξεχνά τον πραγματικό εαυτό του, που πάντα αναδύεται στην επιφάνεια και ζητά προσοχή. Δίνεται η εντύπωση ότι όλη αυτή η συναρπαστική ζωή, τα ταξίδια ανά τον κόσμο, τα σαφάρι στην Αφρική και η συμμετοχή στον Ισπανικό Εμφύλιο δεν ήταν εμπειρίες στις οποίες επέτρεψε να τον διαμορφώσουν αλλά αποσκοπούσαν μόνο στο να δημιουργεί εντυπώσεις μιλώντας γι' αυτές. Βέβαια, όλα αυτά που λέω είναι απλές υποθέσεις, θεωρώ όμως ότι ένας άνθρωπος που έχει χορτάσει τη ζωή κάνοντας αυτά που πραγματικά ήθελε και έχει αφήσει τις εμπειρίες του να τον αλλάξουν δεν είναι τόσο εύθικτος, παρά μπορεί να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο, να αυτοσαρκάζεται και να δέχεται τα αστεία των άλλων.
     Αντίθετα, ο Orson Welles ήταν, κατά τη γνώμη μου, πολύ ωραίος τύπος: είχε εκπληκτικό ταλέντο, σε σημείο που ίσως ήταν πρόβλημα το γεγονός ότι ήταν τόσο ταλαντούχος που κάποιες φορές έδινε την εντύπωση πως το ταλέντο του έλεγχε εκείνον και όχι εκείνος το ταλέντο του. Δεν έμπαινε ωστόσο στον κόπο να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά (έλεγε π.χ. "ξεκίνησα από την κορυφή και δούλεψα πολύ για να φτάσω στον πάτο"), παρ' όλο που λίγοι κινηματογραφιστές κατάφεραν να πάρουν Όσκαρ με την πρώτη τους εμφάνιση στο πανί ή ν' αναγνωριστεί κάποια ταινία τους ως η κορυφαία όλων των εποχών, τόσο από το αμερικάνικο όσο και από το βρετανικό ινστιτούτο κινηματογράφου. Δείτε λοιπόν το σχετικό βίντεο και απολαύστε τις σπινθηροβόλες ατάκες του Welles. Ειδικά εκεί που λεει ότι ο Hemingway ήταν ένας τύπος "με αέρα στο στήθος", η σπόντα είναι μεγαλειώδης. Φιλιά πολλά!

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ

     Δύο είναι τα βιβλία που δεν έχω καταφέρει να τελειώσω, αν και φανατική βιβλιοφάγος: το ένα είναι το "Βιβλίο της Ανησυχίας" του Πεσόα και το άλλο η "Αμερική" του Κάφκα. Και για τα δύο, ο λόγος ήταν περίπου ο ίδιος. Παραήταν κλειστοφοβικά και μου δημιουργούσαν μια αίσθηση ασφυξίας. Ειδικότερα στο έργο του Κάφκα, η σύνθλιψη του ατόμου από τις διάφορες μορφές εξουσίας ήταν κάτι τόσο βαρύ που δε μπορούσα να σηκώσω. Τον τελευταίο καιρό, όμως, καθώς ο αμείλικτος παραλογισμός της καθημερινής ζωής απειλεί όλο και περισσότερο να μας συνθλίψει, διάβασα αρκετά έργα του.
     Το τελευταίο που διάβασα ήταν ένα μικρό αφήγημα, το οποίο βρίσκεται και στη "Δίκη" εν είδει εισαγωγής και αποφάσισα να το παραθέσω εδώ, σε μετάφραση Τέας Ανεμογιάννη. Για όσους βαριούνται να διαβάσουν, έχω αναρτήσει και ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων, όπου ο Orson Welles διαβάζει το αφήγημα. Το βίντεο αυτό χρησιμοποιήθηκε από τον Welles ως εισαγωγή στη μεταφορά της "Δίκης" στον κινηματογράφο, με σκηνοθέτη τον ίδιο τον Welles, το 1962.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ

     Μπροστά στο νόμο στέκει ένας θυρωρός, σ' αυτό το θυρωρό έρχεται ένας χωρικός και ζητά να μπει μέσα. Μα ο θυρωρός λέει πως δεν μπορεί να τον αφήσει τώρα να μπει. Ο άνθρωπος συλλογιέται και ύστερα ρωτά μήπως θα μπορούσε να μπει αργότερα. "Ίσως", λέει ο θυρωρός, "τώρα όμως όχι". Η πόρτα είναι ανοιχτή όπως πάντα και καθώς παραμερίζει ο θυρωρός, σκύβει ο άνθρωπος, για να κοιτάξει μέσα από την πόρτα. Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό ο θυρωρός, γελά και λέει: "Αν το τραβά η όρεξή σου, δοκίμασε να μπεις, μόλο που σου το απαγόρεψα. Πρόσεξε όμως: είμαι δυνατός. Και δεν είμαι παρά ο πιο κάτω απ' όλους τους θυρωρούς. Από αίθουσα σ' αίθουσα είναι κι άλλοι θυρωροί, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλο. Τη θέα του τρίτου μόλις, ουτ' εγώ μπορώ να την αντέξω". Τέτοιες δυσκολίες δεν τις περίμενε ο χωρικός. Ο νόμος ωστόσο πρέπει να' ναι στον καθένα και πάντα προσιτός, σκέπτεται, και καθώς τώρα κοιτάζει προσεκτικά το θυρωρό, τυλιγμένο στο γούνινο πανωφόρι του, τη μεγάλη σουβλερή του μύτη, τη μακριά, αραιή, μαύρη, τατάρικη γενειάδα, αποφασίζει να περιμένει καλύτερα ίσαμε να πάρει την άδεια να μπει. Ο θυρωρός του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να καθίσει πλάι στην πόρτα. Εκεί δα κάθεται μέρες και χρόνια. Κάνει πολλές προσπάθειες να του επιτρέψουν να μπει, και κουράζει το θυρωρό με τα παρακάλια του. Ο θυρωρός του κάνει συχνά μικρορωτήματα, σαν αυτά που κάνουν οι μεγάλοι κύριοι, και στο τέλος του λέει ολοένα πως δεν μπορεί ακόμα να τον αφήσει να μπει. Ο άνθρωπος, που ήταν καλά εφοδιασμένος για το ταξίδι του, ξόδεψε όλα, ακόμη κι ό, τι πολύτιμο είχε, σε δωροδοκίες για το θυρωρό. Εκείνος τα δέχεται όλα και ύστερα λέει: "Τα δέχομαι μόνο και μόνο για να μη νομίσεις πως παράλειψες τίποτα". Όλα αυτά τα πολλά χρόνια, ο άνθρωπος παρατηρεί το θυρωρό σχεδόν αδιάκοπα. Αποξεχνά τους άλλους θυρωρούς, κι αυτός ο πρώτος του φαίνεται το μοναδικό εμπόδιο για να μπει στο νόμο. Καταριέται την κακή τύχη. Τα πρώτα χρόνια χωρίς συγκρατημό και δυνατά, αργότερα, όσο γεράζει, μουρμουρίζει μόνο. Αρχίζει να παιδιαρίζει και, μια και μελετώντας χρόνια το θυρωρό γνώρισε και τους ψύλλους του γούνινου γιακά του, παρακαλεί και τους ψύλλους να τον βοηθήσουν και ν' αλλάξουν τη γνώμη του θυρωρού. Τέλος, το φως λιγοστεύει και δεν ξέρει αν γύρω του αλήθεια σκοτεινιάζει, ή αν μονάχα τα μάτια του τον απατούν. Ωστόσο, αναγνωρίζει τώρα μια λάμψη μέσα στο σκοτάδι, που ξεχύνεται άσβεστη μέσα από του νόμου την πόρτα. Δεν έχει πια πολλή ζωή. Πριν από το θάνατό του σμίγουν οι πείρες όλης του της ζωής σε ένα ρώτημα, που δεν είχε κάνει ως σήμερα στο θυρωρό. Του γνέφει, γιατί δε μπορεί πια ν' ανασηκώσει το ξυλιασμένο του κορμί. Ο θυρωρός πρέπει να σκύψει πολύ κοντά του, γιατί το ύψος του ανθρώπου έχει πολύ αλλάξει. "Τι θες λοιπόν ακόμα να μάθεις;" ρωτά ο θυρωρός, "είσαι αχόρταγος..." "Όλοι μάχονται για το νόμο", λέει ο άνθρωπος, "πώς τυχαίνει να μη ζητά κανένας άλλος εκτός από μένα να μπει;" Ο θυρωρός νιώθει πως ο άνθρωπος αγγίζει κιόλας στο τέλος και, για να φτάσει την ακοή του που χάνεται, ουρλιάζει:"Κανένας άλλος δε μπορούσε να γίνει δεκτός εδώ, γιατί η είσοδος ήταν για σένα προορισμένη. Πήγαινε τώρα να την κλείσω."

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ!

Σήμερα είναι 2 Φεβρουαρίου, μια μέρα όπως όλες τις άλλες. Όχι όμως για τον Bill Murray στη "Μέρα της Μαρμότας", τη φοβερή ταινία του 1993, όπου ο πρωταγωνιστής ζει κάθε μέρα ξανά και ξανά την ίδια μέρα. Οι γκριμάτσες του απελπισμένου Bill Murray είναι, όπως πάντα, το πιο αστείο στοιχείο της ταινίας. Μια καλή πρόταση αν υπολογίζετε να περάσετε αρκετό χρόνο στο σπίτι αυτό το Σαββατοκύριακο! Φιλιά πολλά!

HOBO Ή ΑΛΛΙΩΣ SUPERTRAMP !

 

     Κάποια από τα παραπάνω σύμβολα τα είδα πρώτη φορά πέρσι, σ' ένα επεισόδιο της σειράς Mad Men (αν δε γνωρίζετε τη σειρά, πραγματικά θλίβομαι: χάνετε ό, τι καλύτερο στην τηλεόραση αυτή τη στιγμή. Εγώ στη θέση σας, μόνο και μόνο από ντροπή για την άγνοιά μου, θα κατέβαζα όλα τα επεισόδια και θα οργάνωνα μαραθώνιο τηλεθέασης!). Σ' αυτό το επεισόδιο λοιπόν, ο Don Draper (ο πρωταγωνιστής) θυμάται έναν hobo, τον οποίο είχε φιλοξενήσει ο πατέρας του στο σπίτι όταν ο Don ήταν μικρός και του είχε δείξει αυτά τα σύμβολα. Καθώς έγραφα για τον Woody Guthrie, θυμήθηκα αυτή τη σκηνή και άρχισα να αναζητώ πληροφορίες γι' αυτούς τους τύπους και τα παράξενα σύμβολά τους, ώσπου, στη σπηλιά του Αλή-Μπαμπά που ονομάζεται ίντερνετ, βρήκα αυτόν τον πίνακα με τα σύμβολα και το νόημά τους. Ποιοι ήταν όμως οι hoboes και γιατί μου τους θύμισε ο Woody Guthrie; Οι hoboes ήταν περιπλανώμενοι εργάτες που γύριζαν την Αμερική αναζητώντας δουλειά αλλά όχι μόνιμη εργασία. Ήταν ελεύθερα πνεύματα που δεν τους ταίριαζε η μονιμότητα και η ρουτίνα αλλά προτιμούσαν τους κινδύνους της ζωής στο ύπαιθρο και τον ανοιχτό ορίζοντα της αχανούς χώρας των Ηνωμένων Πολιτειών. Εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και πλήθυναν στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης για ευνόητους λόγους. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν γι' αυτούς, μεταξύ των οποίων και το hobo's lullaby του Woody.

     Ο πιο γνωστός hobo είναι ίσως ο W.H. Davies, Ουαλός ποιητής, από τους πιο δημοφιλείς της εποχής του, που έγραψε το βιβλίο "the autobiography of a supertramp", όπου περιγράφει τις περιπλανήσεις του ως hobo στην Αμερική από το 1893 ως το 1899. Ο Davies γεννήθηκε στην Ουαλία το 1871. Πολύ νωρίς έμεινε ορφανός και τον μεγάλωσαν οι παππούδες του. Από την εφηβική ήδη ηλικία έδειξε παραβατική συμπεριφορά κάνοντας μικροκλοπές και δε μπορούσε να μείνει για πολύ καιρό σε μια δουλειά. Αποφάσισε λοιπόν να τα παρατήσει και να διασχίσει τον Ατλαντικό για να πάει στην Αμερική, ταξίδι που έκανε αρκετές φορές και αργότερα στη ζωή του, συχνά συνοδεύοντας κοπάδια ζώων. Με το που έφτασε, γνώρισε έναν hobo ονόματι Brum, κοντά στον οποίο έμαθε πώς να πηδάει πάνω σ' ένα τρένο εν κινήσει, πώς να ζητιανεύει, πώς να βρίσκει καταφύγιο στη φυλακή όταν πιάνουν τα μεγάλα κρύα και βέβαια, τα περίφημα σύμβολα. Η σταδιοδρομία του ως hobo ή αλλιώς supertramp έληξε άδοξα όταν, παρακινημένος από τον πυρετό του χρυσού, προσπάθησε να πάει στο Κλόνταϊκ αλλά είχε ένα ατύχημα στο πόδι καθώς προσπαθούσε να ανεβεί στο κινούμενο τρένο και τελικά του το έκοψαν. Μετά από αυτό, γύρισε στη Βρετανία, όπου, αφού αλήτεψε κι εκεί για λίγο, άρχισε να εκδίδει τα ποιήματά του και τελικά έγινε διάσημος ποιητής. 

     Το βιβλίο, που εκδόθηκε το 1908 και περιλαμβάνει έναν πρόλογο από τον George Bernard Shaw, θυμίζει το έργο του Jack London και του Jack Kerouac, καθώς αποπνέει την άγρια χαρά της ελευθερίας που χαρίζει η ζωή στο δρόμο. Τι είναι άραγε εκείνο που έκανε αυτούς τους συγγραφείς αλλά και καλλιτέχνες όπως ο Woody Guthrie και ο  Bob Dylan και απλούς ανθρώπους να ριχτούν στην περιπέτεια της περιπλάνησης και να την υμνήσουν στα καλύτερα έργα τους; Η απεραντοσύνη της χώρας τους, που τους καλούσε να την εξερευνήσουν; η ίδια η ιστορία του λαού τους, που είναι η ιστορία ανθρώπων που έφυγαν από τη χώρα τους αναζητώντας το άγνωστο; Το ανήσυχο πνεύμα τους πάνω απ' όλα; Δεν ξέρω...Ξέρω όμως ότι, όπως κάθομαι στο σπίτι μου, παραδομένη στη ρουτίνα της δουλειάς, τα βιβλία τους και οι μουσικές τους με κάνουν να ονειρεύομαι και να γίνομαι για λίγο συνοδοιπόρος τους. Φιλιά πολλά!

Υ.Γ. 1: Ναι, σωστά το μαντέψατε, το συγκρότημα Supertramp έχει πάρει το όνομά του από τον τίτλο του βιβλίου.

Υ.Γ. 2: Και ακόμα μια φορά σωστά! Ο Christopher McCandless, υπαρκτό πρόσωπο και ήρωας της ταινίας του Sean Penn "Into the Wild", πήρε το ψευδώνυμο Alexander Supertramp εμπνευσμένος από το βιβλίο. Ας ακούσουμε λοιπόν κι ένα τραγούδι από την ταινία (αφορμή ψάχνω!), της οποίας το soundtrack έχει γράψει μια άλλη μεγάλη μου αγάπη, ο Eddie Vedder.